All Chapters of พี่ชายเพื่อน: Chapter 51 - Chapter 60

เสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งพร้อมลมพัดหอบใหญ่ในยามราตรีซึ่งเป็นช่วงเวลาพักผ่อนของใครหลายคน ทว่ามุมหนึ่งของหาดป่าตองกำลังมีงานปาร์ตีฉลองเปิดตัวทะเลดาวโฮเทลแอนด์รีสอร์ต ที่พักซึ่งเป็นทั้งโรงแรมและรีสอร์ต รวมไปถึงบ้านพักที่เพิ่งเปิดตัวอย่างเป็นทางการหลังเป็นที่พักเปิดใหม่มาได้เดือนกว่าอยู่ติดทะเลให้อารมณ์อยู่เหมือนบ้านของตัวเองที่เดินออกมาก็พบกับชายหาดขาวฟังเสียงคลื่นทะเลยามเช้าและยามเย็น หลังจากเหล่าผู้บริหารแก้ปัญหาจนผ่านไปได้ด้วยดีภายในหนึ่งอาทิตย์ก็ได้ฤทธิ์เปิดตัวที่นี่ถูกออกแบบโดยสถาปนิกชื่อดังจากต่างประเทศโดยหุ้นส่วนคนหนึ่งของทะเลดาวโฮเทลแอนด์รีสอร์ตเป็นคนจัดการคอนแทคให้ตั้งแต่เริ่มจนเสร็จสิ้นทุกอย่างและเจ้าของคนปัจจุบันก็รับช่วงต่อได้เป็นอย่างดี จึงกลายเป็นธุรกิจที่มาแรงทั้งที่เพิ่งเปิดได้ไม่นาน อีกทั้งเพิ่งได้เปิดเต็มตัวในวันนี้ที่รวมเหล่าหุ้นส่วนและบุคคลสำคัญมาสนุกสนานไปกับงานปาร์ตีค่ำคืนที่กำลังสนุกสนานไปกับเสียงเพลงและการสนทนาพบปะของคนภายในงาน แน่นอนว่างานเลี้ยงเช่นนี้คงหนีไม่พ้นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลากสีที่มีดีดรีเล่นงานคนคออ่อนได้เพียงแก้วเดียว แม้แต่กับคนคอแข็งเองก็ยังมีมึนมีเบ

14วันที่เราได้สบตากันอีกครั้ง ภาพผู้คนเดินสวนกันไปสวนกันมาในยามสายของคนอิตาลีในเมืองหลวงไม่ได้ช่วยให้เชอเอมหลุดออกจากภวังค์ความคิดแม้แต่น้อย ในหัวเอาแต่คิดถึงเหตุการณ์และสัมผัสในคืนปาร์ตีไม่จางหาย แม้จะโชคดีที่เธอไม่ได้เผลอตัวไปนอนกับใครก็ไม่รู้ ตื่นขึ้นมาก็พบกับซิกก้าและฟ้าครามที่นั่งจ้องด้วยสีหน้าหงุดหงิดใส่เธอ ‘ทำไมกินไม่ประมาณตัวเอง ดีแค่ไหนที่มาติโน้มาเห็นว่าเธอหลับคอพับอยู่หน้าวิลลาที่เธอสร้างไว้ให้พี่เซน’ ‘นั่นสิ ทำไมดื่มไปเยอะขนาดนั้น ยังดีที่มาติโน้อุ้มพากลับวิลลา มานอนเตียงนุ่มๆ ทั้งชุดเดิมแบบนี้’ ‘เมาหลับเหรอคะ’ ‘ก็ใช่น่ะสิ’เธอยังจำได้ดีว่าถามอะไรออกไปและได้รับคำตอบแบบไหนมาจนสับสนว่าจูบกับคนแปลกหน้าคงเป็นเพราะเมาหลับแล้วฝันกระมัง แต่ในเวลาเดียวกันเธอก็รู้สึกได้ว่ามันคือจูบจริงๆ ไม่ใช่ความฝันจูบที่เธอรู้สึกมาถึงทุกวันนี้ ในวันที่เธอเดินทางมาถึงอิตาลีหลังได้รับอนุญาตจากผู้เป็นพ่อและอาให้เดินทางมากับมาติโน้ได้ แต่มันก็เพียงรู้สึกถึงแค่จูบเท่านั้น หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกหรือจำอะไรได้อีกเลย จำได้แค่สายตาดุๆ และคำบ่นเธอยาวเหยียดและจูบที่เธอยังจำได้ดีเพราะมันเหมือนกั

เสียงเพลงคอลเบาๆ ภายในงานที่เพิ่งเริ่มได้ไม่นานพร้อมกับแขกเหรื่อทยอยกันเดินเข้ามาในงานด้วยชุดราตรีแสนสวยตามสไตล์ของแต่ละคนที่ชื่นชอบ แต่ล้วนแล้วเป็นเสื้อผ้าแบรนด์เนมชื่อดังทั้งสิ้น ไม่ต่างจากเชอมเอมที่อยู่ในชุดราตรีเกาะอกสีขาวไข่มุกระยิบระยับที่แต่งด้วยเพชรบริเวณช่วงขอบเกาะอกเท่านั้น ตามช่วงเอวคอดกิ่วเป็นผ้าเนื้อดีราคาแพงพอๆ กับราคารถยนต์แนบไปกับเรือนร่างจนเห็นส่วนเว้าส่วนโครงแล้วบานออกเป็นพุ่มเล็กๆ ทิ้งตัวมีน้ำหนักที่ปลายชุดราตรีที่ถูกออกแบบให้ทิ้งตัวยามเดินพลิ้วไหวไปตามจังหวะในการก้าวเดินอย่างสวยงาม เส้นผมดำขลับยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นมาครึ่งศีรษะ จัดแต่งด้วยเครื่องประดับราคาแพงอย่าง ปอยผมถูกปล่อยออกมาปะปราย ส่วนที่เหลือของเส้นผมยาวสลวยนุ่มถูกปล่อยทิ้งตัวดัดลอนเล็กน้อยให้มีวอลลุ่มที่เส้นผมเมื่อหญิงสาวเดินเข้ามาภายในงานเลี้ยงก็กลายเป็นที่จับตามองทันที เพราะเธอเป็นบุคคลแปลกหน้าสำหรับคนที่นี่และยังเป็นหญิงสาวชาวเอเชียเพียงคนเดียวในงาน แต่แล้วก็ต้องฮือฮาเมื่อมาติโน้เดินมาหยุดอยู่ด้านข้างสาวเจ้า เสียงซุบซิบจึงมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อคาซัสเดินเข้ามาทักทายคนทั้งสอง“ขอบคุณที่มานะครับนายหญิงเล็ก...

เพราะการที่เซนนิก้าจำเรื่องที่เกิดขึ้นที่เมืองไทยไม่ได้ ตนก็อยากให้เซนนิก้าทำตามที่ตนต้องการอย่างที่พยายามพูดให้หลานชายคนนี้กลับมารับช่วงต่อจากตนหลังพ่อของเจ้าตัวหลานชายสละตำแหน่งไปเที่ยวรอบโลก ต่อให้ตนทำตามในสิ่งที่ได้รับปากกับเซนนิก้าออกไปก็ไม่มีประโยชน์เมื่อหลานชายของเขาไม่มีความทรงจำเก่าๆ อีกแล้ว จำไม่ได้แม้กระทั่งเชอเอมที่ตนก็เพิ่งรู้ว่ามางานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ หากเขาจะทำให้หลานชายมีความทรงจำใหม่ๆ ให้เดินบนเส้นทางที่ตนวางไว้ให้ จะแปลกอะไรแต่เธอมาได้อย่างไรกันโรมันนาสสงสัยใคร่รู้กับการปรากฎตัวของเชอเอมอยู่ไม่น้อยก็จริง แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าคือการจับหลานชายหมั้นกับลูกสาวคู่ค้าที่จะให้ผลประโยชน์กับตนได้อย่างมหาศาลทันทีที่ได้ดองเป็นครอบครัวเดียวกัน ซ้ำในอนาคตตระกูลปาเนส บากาเรซจะยิ่งมีอำนาจและอิทธิพลมากขึ้นในแทบอเมริกาเขาจะไม่ยอมให้แผนที่วางไว้พังเด็ดขาดใช่ เขายอมรับว่าหากไม่มีเรื่องอุบัติเหตุจนเซนนิก้าความจำเสื่อม เขาก็ไม่ได้คิดจะทำตามที่พูดกับหลานชายในคราแรกอยู่แล้ว ที่รับปากจะไม่ยุ่งและจะยอมให้เซนนิก้ากลับมาช่วยแก้ปัญหาแล้วจะปล่อยกลับไปใช้ชีวิตที่ต้องการ ก็เพื่อจะให้เจ้าหลา

“นายหญิงเล็กยังไม่นอนเหรอครับ”มาติโน้กล่าวทักทายมาจากระเบียงห้องของตัวเองที่เชื่อมติดกับระเบียงห้องของเชอเอม เมื่อเดินออกมาเห็นเจ้านายสาวยังนั่งอยู่ทั้งที่ตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะเห็นเชอเอมยังไม่นอนหลังกลับมาจากข้องนอกเพื่อจะสูบบุหรี่ก่อนกลับเข้าไปพักผ่อน“มาติน ฉันทำเสียงดังเข้าไปในห้อง...นายเพิ่งกลับเข้ามาเหรอ”เชอเอมกำลังกล่าวขอโทษมาติโน้ที่อาจเผลอทำเสียงดังเข้าไปในห้องของชายหนุ่มจนทำให้ตื่นนอน แต่แล้วสายตาที่จับสังเกตได้ว่าอีกฝ่ายยังอยู่ในชุดเดิมจากงานเลี้ยงเมื่อช่วงค่ำ สาวเจ้าจึงหันกลับไปมองเต็มตัวด้วยความสงสัยใคร่รู้ ทั้งที่เมื่อช่วงสามสี่ทุ่มชายหนุ่มมาส่งเธอและกลับเข้าห้องตัวเองไปไม่ใช่หรือหากจะบอกว่ายังไม่ได้อาบน้ำนอนเลยก็คงแปลก เพราะจากที่ได้มาติโน้คอยอยุ่ดูแลมาตลอดแปดเดือนก็พอทำให้รู้ว่ามาติโน้ไม่ใช่คนที่จะอยู่ในชุดเดิมนานเกินสามสิบนาทีหลังออกไปข้างนอกมา