บทที่22 รักที่ไม่ต้องร้องขอ (4)

“พี่เซนคะ พี่เซน เหม่ออะไรคะ” มือเล็กนุ่มแตะลงที่แขนของชายหนุ่มเรียกให้เจ้าตัวหลุดออกจากภวังค์ความคิด ก่อนจะดึงสายตามามองหญิงสาวที่นั่งจองอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความสงสัย

“กำลังคิดว่าจะทำอะไรให้เอมกินน่ะ เอมชอบกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” เซนนิก้าไม่ได้ตอบออกไปตามตรง

“เอมกินได้หมดค่ะ อะไรก็ได้ค่ะ” เชอเอมส่งยิ้มตอบกลับไป

ไม่ใช่เธอเป็นคนง่ายกินอะไรก็ได้หรอก เพราะตั้งแต่ได้เปิดบาร์และเข้ามาช่วยที่รีสอร์ตก็ต้องคอยชิมและทานทั้งอาหารเครื่องดื่มทุกอย่างเพื่อตรวจถึงคุณภาพและรสชาติของอาหารเครื่องดื่มที่จะเข้าเกณฑ์ระดับสี่ดาวเสิร์ฟให้กับลูกค้า สาวเจ้าจึงกลายเป็นคนที่กินได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งถึงปัจจุบันนี้เธอก็ยังต้องคอยชิมอาหารและเครื่องดื่มที่โรงแรมทุกครั้งเมื่อมีเมนูใหม่ ๆ จากเชฟทุกภาคของโรงแรมที่ทำขึ้นมาใหม่ ไม่เว้นแม้แต่อาหารจีนอาหารอิตาเลียนหรืออาหารอเมริกัน เธอก็ต้องชิมและประเมินในทุกครั้งที่มีเมนูใหม่