《The Billionaire's Mark》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

Paglabas ko ng mansion, hindi ko na alam kung saan ako pupunta, hindi ko na pinansin ang sasakyan kong hanggang ngayon hindi parin nakasara at hindi patay ang makina. Basta naglakad lang ako. Palayo. Palayo sa bahay na akala ko noon ay tahanan ko. Palayo sa pamilyang akala ko may kakampi ako kahit papaano. At higit sa lahat palayo sa sarili kong hindi ko na makilala. Hindi ko alam kung gaano na ako katagal naglalakad. Hindi ko na rin napansin kung saan na ako napadpad. Hanggang sa— “Ave!” Napahinto ako. Hindi ko kailangang lumingon para malaman kung sino yun. “Please… wait.” Napapikit ako sandali. Hindi ko alam kung may natitira pa ba akong lakas para harapin pa ang isa pang tao. Pero narinig ko ang mabilis niyang mga hakbang papalapit. “At least let me talk to you,” sabi ni Sam, hingal. Dahan-dahan akong lumingon. Nakatayo siya ilang hakbang ang layo. Mukha siyang nagmamadali. Kita sa mukha niya na… nag-aalala. “Bakit ka sumunod?” tanong ko, pagod na ang boses ko. Hind

Time flies so fast. Dalawang linggo na kaming nandito sa isla, malayo sa mga nangyayari sa labas. Minsan, pakiramdam ko kahapon lang nang makarating kami rito, dala ang bigat ng mundo sa likod namin, at ngayon… para bang ibang buhay na ang nararamdaman ko. Araw-araw, nagigising ako sa tunog ng alon, sa amoy ng dagat, at sa malambot na hangin na humahaplos sa balat ko. Ang simple ng lahat dito walang ingay, walang kasinungalingan, walang panghuhusga parang isang pahinga mula sa lahat ng sakit at pagkabigo na naramdaman ko. Si Sam, tulad ng dati, tahimik lang sa mga ginagawa niya. Paminsan-minsan, nahuhuli ko siyang tumititig siya sa akin, may ngiti na hindi basta-basta naiintindihan, parang may mga bagay siyang alam pero hindi sinasabi. At kahit papaano, ramdam ko na para sa kanya, that there's no lies in this place. “It’s been two weeks, Sam.” bulong ko sa sarili ko habang nakaupo sa buhangin, hinahaplos ng paa ko ang tubig na humahampas sa baybayin. “ I almost couldn't remember ho

Nagising ako dahil nakaramdam ako ng uhaw, tiningnan ko ang orasan sa gilid ng kama ko, alas dos na nang madaling araw. Dahan-dahan lang ang naging pagbaba ko ng hagdan baka ma distorbo ko pa si Sam sa kabilang kwarto. Nagsalin agad ako ng tubig para makabalik na agad, pabalik na sana ako ng makarinig ako ng mahinang boses sa labas halos pabulong na ito. Sinundan ko iyon at nakita ko si Sam…may kausap sa phone. “ What are you talking about?” sabi niya sa kabilang linya. Hindi ko marinig ang boses sa kabilang linya kaya hindi ko alam kong sino ang kausap niya. “ Seriously, pregnant? Who the hell told you that?” seryosong sambit ulit ni Sam. Patuloy lang ako sa pakikinig sa usapan nila kaya naman ng maramdaman kong patapos na sila ay dahan-dahan akong umakyat pabalik sa kwarto ko. “Sino ang kausap niya?” tanong ko sa sarili ko, parang nawala ang antok sa sistema ko. Humiga ako para matulog na ulit pero nakailang ikot na ako sa kama ko hindi parin ako binabalikan ng antok. “ Ako

Hindi ko alam kung maniniwala pa ba ako sa mga sinasabi ni Sam, parang nagsisinungaling siya sa akin. I can't fully trust him right now, makikinig nalang ako pansamantala. If he was really talking to my brother bakit hindi niya man lang ako tinawag para makausap ko rin yung kapatid ko. I know my brother kahit hindi kami bati hahanapin at kakausapin ako nun. Kahit anong gawin ko para pakalmahin ang sarili ko hindi pa rin talaga. Kinaumagahan nong araw na yun, sinigurado kong wala si Sam sa bahay bago ako pumasok sa kwarto niya. Inikot ko talaga ang buong bahay para maghanap ng kung ano sa kwarto niya para lang makampanti ako. Dahan-dahan akong pumasok sa kwarto niya katabi lang naman ito ng kwarto ko, binuksan ko ang mga drawer baka sakaling may mahanap ako doon pero wala kaya naman sinubukan kong hanapin ang phone niya. Wala. Hinalughog ko yata yung buong kwarto para lang may mahanap ako pero hindi ko talaga alam kung anong hinahanap ko. Huminga ako nang malalim habang nakatayo

Kinagibihan pumasok ulit ako sa kwarto ni Sam para ihatid yung mga malinis niyang damit. Nakita ko ang phone niya sa bedside table niya, wala siya sa kwarto niya kaya nilapitan ko ito. Pilit kong pinipigilan ang sarili kong gawin iyon, pero may kung anong bumulong sa akin na kailangan kong buksan o tingnan ang phone niya. Tumingin muna ako sa pintuan para siguraduhing walang tao, Hindi ko mabuksan agad ang phone niya dahil may password ito, ilang beses kong hinulaan ang password, birthday niya at kung ano-ano pa pero nabuksan ko lang yun gamit ang anniversary date namin nuon. He's still using it. Pagbukas ko, bubuksan ko na sana yung message pero may biglang tumawag, agad kong hininaan agad baka marinig ni Sam. Celeste. Basa ko sa caller ID. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko at sinagot ko ito. “ Oh please, Sam. Bakit ang tagal mong sumagot? Ethan is freaking stressing me out.” sabi ng babae sa kabilang linya. Isang buwan na ang nakalipas simula nung pumunta kami ni