Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 78

Nag-usap kami ni Kuya pagkatapos naming magkabati kanina. Sinabi niya lang ang posibleng mangyari kapag pumunta ako sa engagement nila, sinigurado ko siyang wag siyang mag-alala. “Asan nga pala si Mom at Dad?” tanong ko sa kanya. Kanina ko pa napapansing walang kahit anong anino nila ang nandito sobrang tahimik ng bahay. “ Nasa business trip si Dad kasama si Mom gusto kasing makilala ng asawa nung business partner ni Dad si Mommy kaya sinama niya.” sabi ni Kuya Tumango lang ako habang pilit pinoproseso ang sinabi niya. “Ah… kaya pala,” mahina kong sagot. Kaya pala sobrang tahimik ng bahay. Walang ingay sa kusina. Walang boses ni Mommy na laging may tinatawag. Walang presensya ni Daddy na kahit tahimik lang ay ramdam mo. Walang pumigil sa aming dalawa ni Kuya habang natatalo. Parang biglang mas lumaki ang bahay. Mas lumamig. “At least… wala silang alam,” dagdag ni Kuya, parang binabasa ang iniisip ko. Napatingin ako sa kanya. “Hindi pa,” sagot ko. Tahimik siya sandali ba

Pagdating ko sa venue ay agad akong sinalubong ng liwanag. Hindi yung simpleng ilaw lang. Kundi yung tipong halos nakakasilaw mga crystal chandeliers na nakasabit sa kisame, soft golden lights na tumatama sa bawat sulok ng lugar, at ang mga taong nakaayos, nakangiti, parang walang kahit anong problema sa mundo. Huminto ako sandali sa may entrance. Huminga nang malalim. Kaya mo ‘to. Dahan-dahan akong naglakad papasok. Ramdam ko agad ang mga tingin. Hindi ko alam kung dahil ba sa suot ko o dahil matagal na akong nawala sa ganitong klaseng mundo… pero may kung anong pamilyar sa pakiramdam na iyon. Yung pakiramdam na minamasdan ka. Hinawakan ko nang mahigpit ang maliit kong clutch habang patuloy na naglalakad. Inikot ko ang mga mata ko baka sakaling may makita akong kakilala ko. May mga taong pamilyar sa akin dito dahil kasama ko sila board nung nandito pa ako sa Maynila, pero hindi ko sila malapitan dahil may mga kausap sila. Hinanap ng mga ko si Miss Crisa baka sakalin

Halos takbo lakad ang ginawa ko para makalabas sa venue dahil sa nangyari. Wala akong problema kong kinausap niya ako ng mabuti pero hindi, bakit kailangan pang umabot sa ganito at bakit kailangan pang malaman ng ibang tao? Muntik na akong madapa dahil sa ginawa kong pagtakbo papuntang parking lot. Pagbukas ko sa kotse ko doon na bumuhos ang luhang pinipigilan ko kanina. Hindi ko na kinayang pigilan. Napahawak ako sa manibela habang napayuko, pilit hinahabol ang hininga ko na parang biglang nawala kanina sa loob ng venue. Nanginginig ang buong katawan ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa galit, hiya, o sakit…..siguro sa lahat. “Bakit…” mahina kong bulong, pero agad din nalunod sa hikbi. Bakit kailangan pang umabot sa ganun? Bakit kailangan pa akong ipahiya sa harap ng napakaraming tao? Hindi ba sapat na nasaktan na niya ako noon? Hindi ba sapat na pinili niyang iwan ako at pinaglaruan ako na parang simpleng laruan lang? Napakagat ako sa labi ko nang maalala ko ang mga t

Umuwi ako ng condo sa ayaw at gusto ni Dad, mahaba ang naging pagsaway niya sa akin dahil ginawa ko. “Kung sana hindi ka nalang nagmatigas at binalikan nalang si Sam, hindi sana nangyari ito!” singhal niya sa akin. Parang may sumabog sa loob ng dibdib ko. “Dad…” nanginginig kong sabi, pilit pinipigilan ang sarili ko. “Hindi naman ganun kasimple yun.” “Hindi simple?” ulit niya, tumawa nang walang bahid ng saya. “Ikaw na ang napahiya, ikaw pa ang may ganang magsabi na hindi simple?” Napapikit ako nang mariin. Pagod na ako. Galing ako sa pinakamasakit na gabi ng buhay ko, tapos pag-uwi ko ganito pa. “Hindi ko ginusto ang nangyari,” mahina kong sabi. “Pero pinili mo!” putol niya agad. “Pinili mong pumasok sa buhay ng lalaking may fiancé na!” “Hindi ko alam!” sigaw ko, tuluyan nang nabasag ang natitirang kontrol ko. Natahimik siya sandali. Pero hindi nagtagal. “Yan ang sinasabi mo,” malamig niyang sagot. “Pero ang nakikita ng mga tao? Isang babaeng kumabit sa maya