The Billionaire's Mark のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

Kinaumagahan ramdam ko pa rin ang pagod sa katawan ko kahapon, yung pagod na mentally tired. Nag-ayos ako at pumunta na sa opisina para simulan na ang araw ko, emails, papers that need to sign, paulit-ulit lang parang naka auto-pilot lahat ng mga gagawin ko araw-araw dito sa resort. Pagpasok ko sa opisina, agad kong binuksan ang laptop ko. Ilang sandali akong nakatitig lang sa screen bago nagsimulang magbukas ng emails. May mga inquiries tungkol sa bookings, confirmations para sa mga events, at mga reports na kailangan kong tingnan. Looks like a normal day feeling ko tuloy ako na yung hindi normal. Pinilit kong ituon ang atensyon ko sa trabaho. Isa-isa kong sinagot ang emails, pinirmahan ang mga papeles na iniwan sa mesa ko sa pagkaka-alala ko kahapon patong mga papeles dito hindi ko lang napansin dahil sa masyadong okupado yung utak ko, at nag-schedule ng meeting para sa susunod na linggo. Pero kahit anong pilit kong mag-focus, paminsan-minsan bumabalik pa rin sa isip ko ang mga n

Tahimik ang banyo. Tanging ang mahinang tunog ng patak ng tubig mula sa gripo ang naririnig ko habang nakatayo ako sa harap ng lababo. Nakatingin lang ako sa sarili ko sa salamin, parang may hinihintay na lakas ng loob na dumating. Nanginginig ang mga daliri ko habang hawak ko ang maliit na kahon. “Eto na, Ave,” mahina kong bulong sa sarili ko. Dahan-dahan kong binuksan ang kahon at inilabas ang pregnancy test. Parang napakaliit nito, pero pakiramdam ko para akong may hawak na bomba na anumang oras ay pwedeng sumabog at baguhin ang buong buhay ko. Huminga ako nang malalim at binasa ulit ang instructions kahit alam ko namang malinaw na kung paano ito gamitin. Siguro ginagawa ko lang iyon para patagalin ang sandali. Para hindi ko pa harapin ang sagot. Pero wala na akong dahilan para maghintay pa. Muli akong huminga nang malalim bago ko sinunod ang instructions. Pagkatapos ay dahan-dahan kong inilapag ang test sa gilid ng lababo. Tatlong minuto. Tatlong minuto lang. P

Nag-usap lang kami nila Tito at Tita habang hinihintay si Clyde na makabalik, kahit nakakailang ang pinag-uusapan namin dahil tungkol kay Ethan lahat pero hindi ko sila magawang sawayin dahil baka kung anong maisip nila. Maya-maya bumalik na rin si Clyde sa table namin pagkatapos noon, nagpaalam na rin sila para bumalik sa villa nila. “Thank you for dinner, Ave,” sabi ni Tita Fely habang hinahawakan ang kamay ko. Ngumiti ako. “It was my pleasure, Tita.” Lumapit si Tito Carlo at kinamayan ako. “See you tomorrow.” “Good night po.” May tinawag akong staff para ihatid sila sa Villa nila dahil ayaw na nila akong istorbohin pa na ihatid sila doon, nang mawala na ang mag-asawa sa paningin ko nanatili namang nakatayo si Clyde sa harap ko na seryoso ang tingin. Tahimik. Nakatingin lang sa akin. “Good night, Clyde,” sabi ko habang sinusubukang ngumiti. Pero hindi siya gumalaw. Hindi siya umalis. “Ave.” sabi nito sa mababang boses Tiningnan ko siya nang naguguluhan pero nanatiling ser

Tahimik kaming kumain pagkatapos nun. Hindi ko alam kung dahil ba sa nangyari kanina o dahil pinipilit ko lang talagang maging normal, pero pakiramdam ko parang mas mabigat ang bawat segundo na lumilipas. Paminsan-minsan sumusulyap si Clyde sa akin. Napapansin ko iyon, pero hindi ko pinapansin. Pinipilit kong kumain kahit parang wala na akong gana. “Are you sure you're okay?” tanong niya ulit matapos ang ilang minuto. Napatingin ako sa kanya habang hawak ang baso ng tubig. Tumango ako. “Yeah.” Hindi siya mukhang kumbinsido. “You threw up.” Napailing ako nang bahagya. “I'm fine, Clyde.” Saglit siyang natahimik bago nagkibit-balikat. “If you say so.” Pero ramdam kong hindi pa rin siya naniniwala. Pagkatapos naming kumain ay nagbayad na si Clyde at sabay kaming lumabas ng restaurant. Mainit-init na ang araw ngayon kumpara kanina. Naglalakad kami pabalik sa sasakyan niya nang bigla siyang huminto. Napalingon ako sa kanya. “Why did you stop?” tanong ko. Hindi siya agad sumagot

Dumating ako sa airport na marami ang iniisip, lalo na yung mga sinabi ni Kuya kanina. Naging madali ang oras dahil oras na ng flight ko, sumakay agad ako sa eroplano na parang wala sa sarili. Pagkaupo ko pa lang ay agad akong napasandal sa upuan. Tahimik kong tinitigan ang maliit na bintana sa gilid ko habang unti-unting pinupuno ng mga pasahero ang loob ng eroplano. Hindi ko alam kung anong mas nangingibabaw sa nararamdaman ko pagod ba o kaba. Siguro pareho. Mahina akong napabuntong-hininga at ipinikit ang mga mata ko sandali. Kaninong engagement ang tinutukoy niya? Paulit-ulit na umuukit sa isip ko ang salitang iyon. Hindi ko pa man nakikita ang detalye ng event, pero base pa lang sa reaksyon ni Kuya… alam kong hindi iyon simpleng okasyon lang. May ibig sabihin iyon. At pakiramdam ko… may kinalaman iyon sa akin. Napamulat ako nang maramdaman ang bahagyang paggalaw ng eroplano. “Cabin crew, prepare for takeoff,” rinig kong anunsyo. Napahawak ako sa armrest nang bahagya. I