All Chapters of ใจร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

“ได้สิ ในเมื่อเอมเป็นฝ่ายผิดสัญญาก่อน” เขารวบมือเล็กมาจับไว้มั่น แล้วหันไปพูดกับสถูปที่มีรูปแม่ติดอยู่ “ผมกลับก่อนนะครับแม่ แล้ววันหลังจะพาลูกสะใภ้มาเยี่ยมใหม่” พูดกับแม่เสร็จ มือเล็กก็ถูกจูงพาไปขึ้นรถของเขาที่จอดอยู่ จากนั้นรถที่เพิ่งจะจอดได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงได้แล่นทะยานออกจากวัด มุ่งหน้าสู่ถนน กระทั่งในที่สุดคนขับก็พามันมาจอดที่หน้าคฤหาสน์หลังงาม ซึ่งเอมมาลินเคยมาแล้วสองครั้ง เธอจึงหันขวับไปถามเขาอย่างระแวง “พาเอมมาที่นี่ทำไมคะ หรือว่าจะแกล้งอะไรเอมอีก” “หมดเวลาแกล้งแล้วที่รัก ตอนนี้พี่จริงจังมากที่สุดในชีวิต หลังจากคืนนี้ไปเอมจะต้องเป็นเมียพี่จริงๆ พี่เลยอยากทำทุกอย่างให้ถูกต้องมากที่สุดก่อน” “ทำอะไร” “เข้าไปข้างในกับพี่ก่อน พ่อพี่กับน้าดุจดาวรออยู่” มือเล็กถูกจูงอีกครั้ง แม้เอมมาลินจะบอกว่าเดินเองได้ แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย เมื่อเข้าไปในห้องนั่งเล่น ก็เห็นว่าตอนนี้กอบกุลกับดุจดาวนั่งคู่กันอยู่บนโซฟา ซึ่งทั้งคู่ต่างยิ้มกว้างเหมือนรู้อยู่แล้วว่ากวินภพกับเอมมาลินจะมาหา กวินภพพาเอมมาลินนั่ง ไม่ได้นั่งบนโซฟาอย่างปกติ แต่นั่งพับเพียบบนพื้นพรม

ร่างบางในชุดนอนสีขาวนั่งมองโฉนดบ้าน กุญแจรถ ชุดเครื่องเพชร และเช็คเงินสดที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะเก็บทุกอย่างลงลิ้นชักอย่างไม่ยินดียินร้าย แต่สิ่งที่เรียกความสนใจของเธอได้มากกว่า มันคือเอกสารอีกใบซึ่งเรียกว่าทะเบียนสมรสต่างหากตอนที่จรดปากกาลงในเอกสาร เธอยังไม่แน่ใจเท่าใดนักว่านี่คือสิ่งที่ถูกต้องและควรทำหรือเปล่า หากเป็นสถานการณ์แบบอื่นเธออาจจะไม่ยอมเซ็น ทว่าสิ่งที่กวินภพทำในวันนี้มันคือการให้เกียรติ มันคือการแสดงความจริงใจ มันคือการขอเริ่มต้นชีวิตใหม่ในแบบที่ผู้ชายคนหนึ่งพึงกระทำต่อผู้หญิงที่เขาเลือกมาเป็นภรรยา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงโครมคราม เมื่อร่างสูงเปิดประตูเข้ามา เธอหันขวับไปมองเขา ร่างบางเกร็งขึ้นด้วยความตื่นเต้นแบบยากจะควบคุม ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเข้ามาในห้องนี้ ไม่ใช่ครั้งแรกที่อยู่ด้วยกันสองต่อสองในที่รโหฐาน แม้แต่นอนบนเตียงเดียวกันก็นอนมาแล้ว แต่ทำไมเธอกลับไม่เคยรู้สึกหัวใจเต้นแรงเท่านี้มาก่อน เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ทิ้งระยะห่างไม่ถึงฟุต จนรับรู้ถึงกลิ่นหอมๆ แบบผู้ชายที่กรุ่นมาจากร่างกายของเขา ยิ่งทำให้ใจสั่นมากกว่าเดิม“คงไม่ถามนะว่า

ร่างใหญ่เปลือยเปล่าเคลื่อนขยับเหนือร่างบางของเธอ ในแบบที่ทำลายจินตนาการในวัยสาวดรุณีจนหมดสิ้น เธอเคยคิดไว้ว่าหากวันใดวันหนึ่ง หากเธอได้เป็นเจ้าสาวของพี่อิสร์ เขาจะปฏิบัติต่อเธออย่างทะนุถนอมและอ่อนโยนแต่...ความเป็นจริงที่เธอกำลังเผชิญอยู่ช่างต่างกันโดยสิ้นเชิง ร่างใหญ่เคลื่อนไหวอย่างดุดัน หนักหน่วง บ้าพลัง ฉุดรั้งเธอไปยังหน้าผาสูงชัน พาปีนป่าย ก่อนจะฉุดรั้งดิ่งสู่เหวลึก โลดทะยานขึ้นบนท้องฟ้า กระทั่งคว้าดาวหลายดวงมาครอบครองในที่สุดหลังจากพาเธอไปถึงปลายทางแห่งความสุขสม ร่างหนาหยุดเคลื่อนไหว แต่ยังคงค้างคาเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเธอเช่นเดิม ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาหาจนจมูกแนบชิดกัน ตาจ้องมองเธอด้วยความรักใคร่เต็มหัวใจ“เอมรู้หรือยังว่าตอนนี้เราสองคนเป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์แล้ว ทั้งในด้านกฎหมายและการกระทำ” เสียงทุ้มกระซิบถามอย่างหยอกเย้าอยู่ข้างหู เอมมาลินไม่ตอบแต่เบือนหน้าอันแดงซ่านหนีด้วยความอาย“เอมไม่ตอบพี่แสดงว่าเมื่อกี้พี่ยังทำได้ไม่ดีพอ งั้นพี่ทำอีกนะ”เอวแกร่งเริ่มขยับอีกครั้ง แม้จะแค่เล็กน้อยแต่เอมมาลินก็เผลอหลุดเสียงครางและขยับสะโพกตาม ความเสียวซ่านปั่นป่วนอยู่ในช่องท้อง มือเล็

เพราะคำว่าฮันนีมูนที่กวินภพพูดแต่เช้า ทำให้ตอนนี้เอมมาลินได้มาอยู่กับเขาที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เขาพาเธอออกมาดูหนังในช่วงบ่าย หลังจากที่เอมมาลินยอมตามใจเขาหลายต่อหลายครั้ง ตอนที่เขาจูงมือเธอเข้าไปในโรงหนัง มันทำให้คิดถึงวันเวลาเก่าๆ ที่ทั้งคู่เคยมาด้วยกันเป็นบางครั้งบางคราวเมื่อครั้งยังเป็นวัยรุ่น ต่างกันก็ตรงที่เมื่อก่อนต้องนั่งแถวกลางตามอัตภาพของคนที่พามา แต่วันนี้เขากลับเหมาแถวหลังทั้งหมด เพียงเพื่อจะได้นั่งกับเธอสองคน โดยไม่ต้องมีใครมารบกวน“อวดรวย” เสียงหวานต่อว่า หลังจากทั้งคู่เข้ามานั่งในโรงหนัง โดยแถวท้ายสุดทั้งแถวว่างเปล่า มีเพียงเขากับเธอที่นั่งด้วยกันตามลำพัง“ไม่ได้อยากอวดแต่มันจำเป็น เอมไม่ยอมอยู่กับพี่ที่บ้านเอง พี่ก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับเอมสองต่อสอง”“แต่นี่มันเกินไป เสียดายเงิน รู้อย่างนี้ไม่มาด้วยหรอก”“ไหนๆ ก็มาแล้ว เอมดูหนังให้สนุกเถอะนะ”พูดเหมือนใจดี จากนั้นก็ปล่อยให้เธอดูหนัง โดยที่มือยังจับมือของเธอไว้ตลอดเวลา แต่ผ่านไปไม่นาน สมาธิของเอมมาลินก็เริ่มกระเจิดกระเจิง เมื่อคนที่ทำท่าเหมือนใจดี ตอนนี้เริ่มเอาหน้ามาซบไหล่เธอ แรกๆ ก็แค่ซบเฉยๆ แต่นานเข้าจมูกเ

“เลิกประชดได้แล้วนะ ตอนนี้เราเป็นอะไรกันครับ เราเป็นสามีภรรยากันแล้วไม่ใช่เหรอ นั่นหมายความว่าเราเป็นคนคนเดียวกัน เพราะฉะนั้นมีอะไรที่ไม่เข้าใจกัน เราก็ควรจะคุยกันตรงๆ สิครับ พี่รู้ว่าที่ผ่านมาพี่ทำอะไรเลวร้ายกับเอมไว้หลายอย่าง เอมต้องการเวลาในการที่จะเชื่อใจและไว้ใจพี่ แต่เอมก็อย่างอนพี่บ่อยนักเลยนะ พี่เจ็บเหมือนกันนะเวลาที่เอมหมางเมินใส่” เขาพูดอย่างนุ่มนวล อบอุ่น และแฝงไว้ด้วยความน้อยใจเจืออยู่ เอมมาลินจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนจะเอ่ยประชดอีกรอบด้วยความหมั่นไส้“เจ็บเป็นด้วยเหรอคะ”“เจ็บเป็นสิ เจ็บมากเลยละ”“แล้วจะให้เอมทำยังไง”“หลังจากนี้ไปเราควรจะเลิกแยกกันอยู่ได้แล้ว เอมควรย้ายมาอยู่ห้องนี้กับพี่ หรือถ้าเอมไม่ชอบห้องนี้ จะให้พี่ย้ายไปอยู่ห้องเอมก็ได้ พี่ได้หมดขอเพียงแค่ได้อยู่กับเอม เริ่มจากคืนนี้เลยเป็นไง”แววตาคมพราวระยับขึ้น จ้องมองเธอด้วยความอบอุ่น แต่เปิดเผยความปรารถนาออกมาอย่างชัดเจน เช่นเดียวกับร่างกายของเขาที่ตื่นตัวขึ้น ทำให้เอมมาลินหน้าร้อนผ่าว พยายามดันร่างบางออกห่าง แม้จะรู้ว่าไม่ได้ผล เพราะเขากอดแน่นมาก แถมตอนนี้ยังทำท่าเหมือนจะจูบเธออีก“เอมขอเวลาคิดก่อนได้มั้ยคะ”