All Chapters of ใจร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

ด้านล่างของคฤหาสน์ที่บัดนี้มีแต่ความทรุดโทรม ชายหนุ่มสองคนกำลังเผชิญหน้ากัน โดยคนหนึ่งมีท่าทีแปลกใจแต่ก็ยังคงไว้ด้วยความเคร่งขรึม ขณะที่อีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีแปลกใจอะไร ทั้งคู่มองหน้ากันราวกับรู้จักอีกฝ่ายดี ทั้งที่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้เผชิญหน้ากันตรงๆ“สวัสดีครับคุณกวินภพ” แทนไททักขึ้นก่อน “คุณรู้จักผม?” ฝ่ายที่ถูกทักถามกลับ พลางประเมินท่าทีอีกฝ่าย ที่ไม่ได้ดูแปลกใจอะไรแถมยังรู้ชื่อเขาอีกต่างหาก อ้อ...คงเป็นเพราะเอมมาลินโทร.บอกสินะ ว่าเมื่อคืนเขามาค้างที่นี่ แล้วบอกกันด้วยหรือเปล่าล่ะ ว่านอนกอดกับเขาทั้งคืน! “ครับ...ใครจะไม่รู้จักคุณกวินภพ นักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรง และกำลังถูกพูดถึงมากที่สุดในปีนี้” “คุณรู้จักผมดี แล้วคุณล่ะครับเป็นใคร มาทำอะไรที่บ้านผมแต่เช้า หรือมาหาคนของผม” เขาเน้นคำว่า ‘บ้านผม’ ไม่ใช่เพื่ออวดศักดา แต่เพราะต้องการประกาศให้ผู้ชายอีกคนรู้ว่า ทุกอย่างในบ้านหลังนี้เป็นของเขา รวมถึง... “ผมหมอแทนไทครับ ผมทราบแล้วครับว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านคุณ แต่ผมไม่ได้มาหาคนของคุณหรอกนะครับ สบายใจได้ ผมมาหาคนไข้ของผมน่ะครับ” เรียกกันว่า ‘ค

“เอมเข้มแข็งกว่าที่พ่อคิด อดทนหน่อยนะลูก” “ค่ะพ่อ” เอมมาลินออกจากห้องมา พร้อมกับบอกตัวเองว่า เปล่าเลย...เธอไม่ได้เข้มแข็งสักนิด ตอนนี้เธออ่อนแอมากที่สุดต่างหาก ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ต้องพึ่งยาจากแทนไทหรอก ยา...ที่แทนไทฝากไว้กับป้าแก้ว ถูกแกะใส่มือทั้งหมดสี่เม็ด จากนั้นพวกมันก็ถูกกรอกใส่ปาก ตามด้วยน้ำเปล่า ก่อนที่ร่างบางจะขึ้นไปนอนบนเตียง อาการดำดิ่งลดน้อยลงกว่าเมื่อคืน หลังจากได้ยาช่วยบำบัด แต่บางอย่างในหัวใจยังคงติดค้างอยู่ข้างในไม่สร่างซา ทำให้เอมมาลินไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ หลายต่อหลายครั้งที่ตาคู่สวยหันไปมองที่ประตูอย่างระแวง ว่ามันจะมีเสียงเคาะดังขึ้นเหมือนเมื่อคืน ทว่าจนแล้วจนรอดก็ยังคงไร้ซึ่งเสียงใดๆ คืนนี้เจ้าของบ้านจะมานอนที่ห้องนี้หรือเปล่า...นั่นคือสิ่งที่รบกวนจิตใจอย่างหนักในตอนนี้ จนเอมมาลินต้องพาตัวเองลุกขึ้น ออกไปยืนรับลมที่ระเบียง ซึ่งมันทำให้เธอได้คำตอบ เมื่อเห็นว่าตอนนี้เขากำลังเดินเล่นกับน้องสาวของเธออยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน ตาคู่สวยหม่นเศร้าลงเล็กน้อย ทั้งเป็นห่วงน้องสาวตัวเอง ทั้งแอบตัดพ้อว่าเขาช่างโปรยเสน่ห์เก่งและเจ้

กวินภพลุกขึ้นตบโต๊ะทำงานดังลั่น จนร่างบางสะดุ้งโหยง โกโก้ในแก้วเกือบจะกระฉอกออกมา ตาคู่สวยร้อนผ่าว มองคนสั่งด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะหลุบมองโกโก้ในแก้ว แล้วยกมันขึ้นดื่มพรวดเดียวหมดแก้ว เพื่อรับผิดชอบต่อความผิดของตัวเอง“คราวนี้จะยอมรับได้หรือยัง ว่าคุณกลั่นแกล้งผม”“เอมไม่ได้แกล้งค่ะ แค่เห็นว่าเมื่อกี้ท่านประธานน่าจะได้รับความหวานมากพอแล้ว เอมก็แค่หวังดีกลัวท่านประธานจะเป็นเบาหวาน ก็เลยเอาเกลือใส่แทนน้ำตาลให้ ไม่ดีเหรอคะ” จะอธิบาย จะแก้ตัวไปเพื่ออะไร ในเมื่อเขาปักใจเชื่ออย่างนั้น และไม่คิดจะฟังเธออยู่แล้วและคำตอบในเชิงประชดประชันนั้น ก็ยิ่งเพิ่มความโกรธให้กับกวินภพมากยิ่งขึ้น เขาจึงเดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม แล้วพูดย้ำชัดๆ ใส่หน้าเธอ “อย่าให้มันมากนักนะเอมมาลิน อย่าลืมว่าคุณยังมีใบเตือนติดตัว ครั้งนี้ผมจะไม่เอาผิด แต่ถ้าคุณตีตัวเสมอผม หรือทำตัวไร้สาระงี่เง่าแบบนี้อีก ผมจะไล่คุณออก”เอมมาลินหน้าซีดเผือด เขาช่างต่างกับคนเมื่อเช้าราวกับคนละคน หรือว่าเมื่อเช้าเขาแค่ลืมตัว แต่นี่ต่างหากตัวตนจริงๆ สิ่งที่เขารู้สึกกับเธอจริงๆ ความรู้สึกนั้นทำให้น้ำตาอุ่นๆ รื้นขึ้นมา แต่ก็ยังเชิดหน้าขึ้น“ขอโทษที

ความคิดนั้นทำให้คนแอบมองเผลอกำมือเข้าหากันแน่น ตามองไปยังภาพนั้นอย่างโกรธกรุ่น บอกตัวเองว่าควรจะเลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนี้และตัดใจให้เด็ดขาดไปเสียที เขาควรอยู่กับปัจจุบันแล้วพาชีวิตเดินหน้า อย่าได้เผลอหลงลืมและทำอะไรโง่ๆ อีกกวินภพเดินออกจากร้าน ตรงไปยังรถของตัวเอง จากนั้นก็บอกบรรจงให้พากลับบ้าน โดยนั่งมองตรงราวกับไม่เห็นว่า ตอนนี้เอมมาลินกำลังเดินเคียงคู่กับแทนไทออกมาจากหน้าร้าน แล้วนั่งรถไปด้วยกันจะไปไหน จะทำอะไรก็ช่างหัว มันไม่ใช่เรื่องของเขา!!คฤหาสน์หลังใหญ่ในคืนนี้ดูคึกคักและเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ซึ่งต่างมาร่วมแสดงความยินดีในงานครบรอบวันเกิดของผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงธุรกิจคนหนึ่ง แม้จะวางมือมาได้ระยะเวลาหนึ่งแล้ว เพราะได้ลูกชายมาช่วยสานต่อและขยายกิจการ ทว่าก็ยังคงเป็นที่นับหน้าถือตาอยู่มากมายดังเดิมเอมมาลินก้าวลงจากรถที่กอบกุลส่งไปรับที่บ้าน แล้วก้าวเข้าไปในงานอย่างเกร็งๆ เธอพยายามกวาดสายตามองหาคนรู้จัก แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครเลย คนที่เธอเคยเห็นหน้าค่าตาในงานวันนี้ก็มีเพียงคุณลุงกอบกุล ซึ่งตอนนี้ถูกยืนขนาบข้างด้วยผู้หญิงต่างวัยสองคน คนหนึ่งเป็นหญิงวัยกลางคน อีกคนเป็นหญิงสาวที่เธอเคย

เสียงเพลงและเสียงผู้คนที่พูดคุยกันในมุมต่างๆ ค่อยๆ เบาลงๆ จนกระทั่งในที่สุดเอมมาลินก็ไม่ได้ยินเสียงนั้น หลังจากเดินห่างออกมาจากคฤหาสน์หลังงามมากขึ้นเรื่อยๆ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าบนฟุตพาท ส่องแสงนำทางให้เอมมาลินที่ตอนนี้ไร้ซึ่งความกลัวก้าวเดินไปข้างหน้า โดยมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่ป้ายรถเมล์ริมถนนใหญ่ เวลาสี่ห้าทุ่มในเมืองหลวง ไม่ใช่เวลาที่ดึกหรือเปลี่ยวอะไรนัก หากว่าไม่มีปัจจัยอย่างอื่นเข้ามากระทบ แสงอสุนีบาตบนท้องฟ้าสว่างวาบขึ้นเป็นระยะ เช่นเดียวกับเสียงคำรามที่ดังกระหึ่มถี่ขึ้นๆ กระทั่งในที่สุดสายฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา คล้ายกับจะไหลลงมาชะล้างคราบน้ำตาบนสองแก้มซึ่งไหลเนืองนองไม่ขาดสาย เอมมาลินยังคงเดินในจังหวะที่มั่นคง สายลม สายฝน เสียงร้องกระหน่ำบนท้องฟ้า และความเปียกปอนของร่างกาย ไม่ได้กระทบความรู้สึกภายในใจของเธอ เท่ากับภาพที่ได้เห็นเมื่อครู่ใหญ่ๆ ที่ผ่านมาเลย เท้าเล็กๆ ย่ำฝ่าสายฝนไปเรื่อยๆ กระทั่งในที่สุดก็ถึงป้ายรถเมล์ริมถนนใหญ่ ซึ่งตอนนี้ไร้ซึ่งผู้คนอยู่ใต้ชายคาแห่งนั้น ร่างบางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติก ยกมือเล็กขึ้นลูบหยาดน้ำฝนและน้ำตาออกจากใบหน