All Chapters of ใจร้าย: Chapter 71 - Chapter 80

“มีสิทธิ์เท่าๆ กับพี่ เอมอยากได้อะไรบอกทุกคนในบ้านหลังนี้ได้เลย แต่พี่ขออย่างเดียวว่าเอมอย่าออกไปไหนโดยที่พี่ยังไม่ได้อนุญาต” “งั้นมันจะต่างอะไรกับนักโทษคะ” “พี่แค่กลัวเอมจะหนีพี่ไปก่อนที่เราจะเข้าใจกัน พี่เลยต้องทำแบบนี้ แต่ถ้าเอมยอมคืนดีกับพี่เมื่อไหร่ เอมจะไปไหนก็ได้ ถึงตอนนั้นพี่จะไม่ห้าม” “แล้วถ้าเอมยังยืนยันที่จะไปตามทางของเอมล่ะคะ” “เราก็อยู่กันแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ จนวันหนึ่งถ้ามันยังไม่มีอะไรดีขึ้น พี่อาจจะใช้วิธีที่พี่ไม่อยากใช้” นั่นคือการ ‘ปล้ำ’ สินะ เพราะเขาบอกเธอแล้วตั้งแต่เมื่อคืน เอมมาลินไม่เคยกลัวที่จะเป็นของเขา เขาเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่เธอยอมให้แตะต้องล่วงล้ำ ความรู้สึกในครั้งอดีตสำหรับเธอมันยังชัดเจนเสมอ แต่ในตอนนี้เธอเจ็บและหัวใจแตกสลายไปแล้ว “แต่เอมไม่ได้รักคุณแล้วและไม่ต้องการจะอยู่กับคุณ” กวินภพแค่รับฟัง ไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดหรือความรู้สึกอื่นใดออกมาให้เห็น นอกจากสาวเท้าเดินมาใกล้เธอ ก้มลงมาหาแล้วฉวยโอกาสหอมแก้มอย่างรวดเร็ว “พี่ไปทำงานก่อนนะ” รถคันหรูแล่นออกไปแล้ว แต่เอมมาลินน้ำตาร

ภายในห้องทำงานของผู้บริหารสูงสุด ตอนนี้คุณหมอแทนไทก้าวดุ่มๆ ไปยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของกวินภพ มองเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก แต่ด้วยความที่เป็นสุภาพชน จึงยังรักษาท่าทีและน้ำเสียงไม่ให้ดูก้าวร้าวเกินไป“คุณเจอน้องเอมบ้างหรือเปล่า ทำไมผมไปหาเธอที่บ้านเช่าไม่เจอ โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้” “เธออยู่ที่บ้านผม และเราสองคนก็จดทะเบียนสมรสกันแล้ว ดังนั้นตอนนี้เธอจึงมีฐานะเป็นภรรยาผม คุณหมอไม่ต้องเป็นห่วง” กวินภพตอบเรียบๆ ง่ายๆ ตรงๆ แต่ทำเอาหมอแทนไทจ้องหน้าเขาเขม็ง คุณหมอหนุ่มมุ่นคิ้วเข้าหากัน พลางหรี่ตาลงอย่างไม่ไว้ใจและไม่ค่อยจะเชื่อหูตัวเองเท่าใดนัก “คุณว่าอะไรนะ” หมอแทนไทถามย้ำ “คุณได้ยินไม่ผิดหรอก ตอนนี้เอมไม่เหลือใครแล้ว ผมอยากดูแลเธอ” “ทั้งๆ ที่ไม่กี่วันก่อนคุณยังคิดจะแต่งงานกับผู้หญิงอื่นอย่างนั้นเหรอ” แทนไทย้อนถามเสียงสูงอย่างไม่พอใจแกมเย้ยหยัน คราวนี้เขาเองเก็บอารมณ์เกรี้ยวกราดเอาไว้ไม่อยู่อีกแล้ว “ผมไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกับใคร งานแต่งที่ผมบอกให้เอมจัดเตรียม ผมก็แค่อยากประชดและทำร้ายเธอ” กวินภพอธิบายถึงการกระทำของตัวเองให้แทนไทฟัง เช่นเดียวกับที่เคยอธิบ

เขาจ้องมองหน้าเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ละมือออกจากไหล่บาง แล้วขยับออกห่างจากเธอ ก้าวไปยังประตูแบบเงียบๆเอมมาลินเองอดใจหายไม่ได้ เธอพูดไปตามอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น แต่พอเห็นเขาเดินไปจริงๆ ทำไมหัวใจมันถึงสั่นหวิว ตาคู่สวยปนเศร้ามองตามหลังร่างสูงอย่างอาลัยอาวรณ์โดยไม่ต้องระมัดระวังใดๆ เพราะเขาไม่ได้หันกลับมามอง หัวใจที่สั่นไหวอยู่แล้วไหวยิ่งกว่าเปลวเทียนต้องลม เห็นรอยแดงๆ ปรากฏบนมือคล้ายรอยน้ำร้อนลวก ซึ่งมันคงเกิดตอนที่เธอทุบตีเขาเพื่อระบายความคับแค้นใจ แถมตอนนี้เขาก็ยังจะพาตัวเองไปยืนตากฝนตามที่เธอบอกอีกต่างหาก ทำให้ขอบตาทั้งสองข้างของเอมมาลินปวดหนึบ พร้อมกันนั้นคำถามบางอย่างก็เกิดขึ้นในหัวใจที่กำลังบอบบางเขามีความสุขมั้ยนะตอนที่เขาทำร้ายเธอ ทำไมเธอไม่ได้มีความสุขเลยสักนิดเวลาที่ตัวเองทำให้เขาเจ็บบ้าง นอกจากจะไม่สุขแล้ว เธอยังเจ็บเป็นร้อยเท่าพันเท่ากว่าที่ตัวเองทำให้เขาเจ็บไหนว่าจะทำตัวเป็นผู้หญิงร้ายกาจแต่แค่ยกแรกมันก็ยากเย็นแสนเข็ญเหลือเกินแล้วจำเอาไว้ให้แม่นๆ สิเอมมาลินว่าเขาเกลียดเธอ และตอนนี้เธอก็ไม่ได้รักเขาแล้วไม่ได้รักแล้วจริงๆ…หยาดพิรุณยังคงเทกระหน่ำโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

“ค่ะ” ตอบสั้นๆ อย่างหมางเมินคนถาม แล้วหลุบตามองลูกแมวตัวสีขาวในมือตัวเอง โดยแววตาฉายประกายอ่อนโยนและเอ็นดูออกมาแบบปิดไม่มิด“พี่ดีใจที่เอมชอบ”“คุณจะว่าอะไรมั้ยคะถ้าเอมจะเอามันไปด้วย ตอนที่เอมไปจากบ้านหลังนี้”เอมมาลินถามพร้อมกับเงยหน้ามองคนพูด แววตาของเขายังคงนิ่งสงบยามจ้องมายังเธอ และนั่นก็เป็นอีกครั้งที่เอมมาลินรู้ว่าคำพูดของเธอไม่สามารถจะทำอะไรเขาได้“เอมเอาไปได้ทุกอย่างรวมทั้งหัวใจของพี่”“เอมจะเอาแค่แมวกับป้าแก้วไปด้วยเท่านั้นค่ะ อย่างอื่นเอมไม่เอา”ทันทีที่เธอพูดประโยคนั้นจบ เขาก็รั้งร่างบางไปกอดเหมือนที่กอดเมื่อคืน แต่นุ่มนวลกว่า อ่อนโยนกว่า ทะนุถนอมมากกว่า จนเอมมาลินลืมที่จะผลักไส“ไม่ว่าเอมอยากจะได้หรือไม่อยากได้ ไม่ว่าตอนนี้พี่อาจจะไม่มีความหมายใดๆ กับเอมแล้ว แต่ขอให้เอมรู้เอาไว้ว่าหัวใจดวงนี้ของพี่มันเป็นของเอมคนเดียวตลอดมาและจะเป็นตลอดไป”“เอมไม่ขอรับรู้ มันไม่ได้มีความหมายกับเอมเลยสักนิด คุณเก็บคำพูดลวงๆ แบบนี้ไว้บอกคนอื่นเถอะค่ะ” เอมมาลินตอบอย่างเย็นชา ปิดกั้นการงอนง้อขอคืนดีกับเขาทุกทาง แต่กวินภพก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะย่อท้อต่อคำพูดที่ตอกกลับอย่างเจ็บๆ ของเธอ เขายังคงนิ่ง

“ผมไม่เคยรักผู้หญิงคนไหนนอกจากเธอ และผมก็ไม่ต้องการเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงคนไหนที่ไม่ใช่เธอ” เป็นคำพูดที่ยืนยันจากปากและจากใจอย่างหนักแน่น จนแทนไทเองก็ไม่คิดจะดึงดันต่อความรักอันมั่นคงระหว่างกวินภพและเอมมาลินอีกต่อไป ในตอนนี้เขาก็เพียงหวังได้เห็นผู้หญิงที่ตัวเองรักมีความสุข “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องตามหาเธอให้เจอ แล้วทำให้เธอเชื่อในความรักของคุณให้ได้” “ขอบคุณครับหมอ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ขอบคุณที่คอยดูแลเอมในวันที่ผมถูกความมืดดำในใจครอบงำ” “ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมต้องทำเพื่อผู้หญิงที่ผมรักทั้งที่รู้ว่าเธอไม่เคยรักผม” “ผมสัญญาว่าจะตามเอมให้เจอ และดูแลเธอให้ดีที่สุด”“ผมเอาใจช่วย”กวินภพยื่นมือไปและแทนไทก็ยื่นมือมาจับ เป็นการยุติความขัดแย้งภายในใจระหว่างกัน ก่อนที่เขาจะออกไปตามหาเอมมาลินต่อ ซึ่งเขาเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปตามเธอได้ที่ไหนเมื่อการตามหาด้วยตัวเองเพียงลำพังมันยังไม่รวดเร็วพอ กวินภพจึงโทร.สั่งคนให้ช่วยกันตามหาตัวเอมมาลินอีกทาง เขาสั่งให้การ์ดไปติดตามหาเธอทุกที่ทั้งที่สนามบิน สถานีรถไฟ สถานีขนส่งทั่วทุกภาค ทว่าคนของเขาที่โ