All Chapters of เล่ห์รักเปลวพิศวาส: Chapter 61 - Chapter 70

“ก้อง!”“ก้องรู้น่า ปริมอย่าเรียกก้องด้วยเสียงแบบนั้น” เขาหัวเราะเมื่อเห็นปริมาหน้าเจื่อนไป“อย่าทำให้ปริมคิดมากสิ”“ก้องขอโทษ” เขาบอกอย่างรู้สึกว่าไม่สมควรพูด แล้วการสนทนานั้นก็เงียบลงเมื่อฐิติพรเดินกลับมา ปริมาแอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเพราะเธอไม่อยากอยู่ในสถานการณ์แบบนี้หลังจากที่รับประทานอาหารกลางวันเสร็จแล้ว รัชภูมิก็พาปริมาและฐิติพรกลับมาที่ร้านต้นไม้และช่วยทั้งสองสาวเลือกต้นไม้จนเสร็จ“จะทำไงดีกับกระถางชวนชมสองต้นนี้ใส่ไปทีก็เกือบเต็มรถแล้ว” ฐิติพรบ่นๆ พร้อมกับกอดอกอย่างครุ่นคิดเมื่อมองกระถางชวนชมกระถางใหญ่ ร้านนี้มีลูกค้าค่อนข้างเยอะรถถ้าจะรอคิวให้รถที่ร้านไปส่งคงต้องเป็นพรุ่งนี้ แต่หญิงสาวไม่อยู่บ้านเพราะเธอต้องไปสอนนักเรียน“เดี๋ยวก้องไปส่งให้ก่อนแล้วค่อยย้อนมาขนเอาต้นไม้ไปส่งที่บ้านปริมให้ อยากเจอพี่กันต์ด้วย” รัชภูมิอาสาเพราะเขาเอารถกระบะมา“ถ้างั้นรถนายก็ต้องวิ่งตั้งหลายเที่ยวสิ”“แต่ปริมว่า ปริมได้ตัวช่วยแล้วล่ะ” ปริมายิ้มออกเมื่อหันไปเห็นร่างสูงโปร่งของการันต์เดินออกมาจากข้างในร้านพร้อมกับเจ้าของร้าน“โจ...ทางนี้” หญิงสาวส่งเสียงเรียกพร้อมกับโบกมือส่งสัญญาณ การันต์ยิ้มกว้า

“คนพาล” เธอหันไปต่อว่าเขา“ใครจะไปดีเหมือนแฟนเก่าปริมล่ะ” เขาค่อนขอดเธออย่างหงุดหงิด“ค่ะ ก้องเขามีเหตุผลมากกว่าพี่กันต์” เธออดประชดเขากลับบ้างไม่ได้“คงจำได้นะว่ายังจดทะเบียนกับพี่อยู่”“ค่ะจำได้ดี และก็จำได้แม่นด้วยว่าอีกไม่นานพี่กันต์กับปริมก็จะหย่ากันแล้ว”“เมื่อไหร่จะเลิกพูดเรื่องบ้าๆ นี่เสียที” เขาแทบอยากจะกระชากเธอเข้าไปหาและลงโทษให้สาสมกับการชอบยั่วโมโหของเธอยิ่งนัก“ปริมพูดเรื่องจริงต่างหาก”“พี่ไม่มีวันปล่อยปริมไปหรอก” รัชภาคย์ขบกรามแน่นในขณะที่พูดประโยคนั้น“จะทนอยู่กันไปทำไมล่ะคะ” ปริมาพูดพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ อย่างทิฐิ“อยู่กับพี่มันมันทรมานมากขนาดนั้นเลยเหรอ”“พี่กันต์ถามตัวเองก่อนดีกว่าค่ะ”เขารวบร่างของเธอเข้ามากอดไว้ก่อนจะพูดบางประโยค “ความทรมานของพี่มีอยู่อย่างเดียวคือการที่ปริมไม่เคยรักพี่”ปริมานิ่งจ้องประสานสายตาเขาด้วยจิตใจที่อ่อนยวบกับถ้อยคำที่คล้ายกับจะตัดพ้อของเขา“หวานกันจังนะคะ” เสียงของเพชรลดาทำให้ทั้งสองคนผละออกจากกัน เธอเดินเข้ามาเกาะแขนรัชภาคย์อย่างสนิทสนมโดยไม่ได้สนใจปริมาเช่นเคย“ว่าไงครับน้องแพร”“แพรเอาโทรศัพท์มาคืนค่ะ พี่กันต์ลืมไว้ในรถแพรเมื่อต

ร่างกำยำเลื่อนต่ำลงไปที่ต้นขาเรียวแล้วจับแยกออก ก่อนจะแทรกตัวลงไประหว่างขาทั้งสองข้าง ปลายประสาททุกส่วนของปริมาเต้นเร่าเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาจูบบนหน้าท้องแบนราบก่อนจะใช้ริมฝีปากหยอกเอินบริเวณสะดือสวยทำเอาร่างบางขนลุกเกรียว มือของรัชภาคย์เลื่อนต่ำลงไปสำรวจด้านล่าง ชายหนุ่มสัมผัสกับเรียวขายาวของเธออย่างพึงพอใจกับความนุ่มละมุนของทุกอณูเนื้อบริเวณนั้นปริมาหัวใจเต้นแรงระทึกจากประสบการณ์หลายครั้งสอนให้เธอรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นกับเธอ ปากอุ่นก้มลงไปจูบบนขาอ่อนด้านใน ต่ำลงไปที่ลำขาเรียวตึง เลื่อนลงไปเรื่อยๆ จนเกือบถึงหัวเข่า หญิงสาวโอบมือทั้งสองข้างไปกับศีรษะทุยได้รูปที่ปกคลุมด้วยผมดกดำนุ่มลื่นพร้อมกับลูบไล้แทรกสอดนิ้วเข้าไปขยี้เบาๆรัชภาคย์เลื่อนมาจูบเรียวขาอีกด้านหนึ่งไล่ขึ้นไปจนถึงซอกขาด้านใน ก่อนจะยกขาเรียวข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดบ่าเขาอย่างง่ายๆ ปากอุ่นจัดจูบบริเวณเนินเนื้อสาวที่ปกคลุมด้วยเส้นไหมนุ่มละเอียด จมูกโด่งสูดกลิ่นหอมเย้ายวนของกุหลาบช่องามแล้วตวัดลิ้นเลียไปทั่วจนขนอ่อนเปียกลู่ เขารักเธอแบบแนบชิดสนิทสนมที่สุดด้วยปลายลิ้นนิ่มร้อนของเขา ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความหนักแน่นแต่ทว่

รุ่งอรุณของวันใหม่รัชภาคย์ลืมตาตื่นตั้งแต่เช้ามืดและลุกจากเตียงนอนที่ให้ความอบอุ่นตลอดคืนอย่างเงียบๆ ร่างสูงเดินลงน้ำหนักที่เท้าเพียงบางเบาในขณะเลี่ยงเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกายเพื่อเตรียมตัวเดินทาง เสียงน้ำซู่ซ่าที่ดังเล็ดลอดออกมาจากด้านในไม่ได้ทำให้ร่างบางที่กำลังหลับใหลอยู่รู้สึกตัวตื่นเลยแม้แต่น้อยชายหนุ่มออกจากห้องน้ำหลังจากเวลาผ่านไปร่วมครึ่งชั่วโมงเขาจัดการแต่งตัวในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมช่วงล่างเป็นกางเกงสแล็คสีดำที่ดูเข้ากัน เขาแต่งตัวด้วยชุดที่สบายๆ แต่กลับดูหล่อเหลาอย่างร้ายกาจเมื่อเสื้อผ้าเหล่านั้นอยู่บนเรือนกายที่จัดได้ว่าเป็นผู้ชายหุ่นดีไม่แพ้นายแบบในนิตยสารรัชภาคย์ก้าวมาที่เตียงนอนและนั่งลงเบาๆ คนที่กำลังหลับอยู่ไม่รู้ตัวสักนิดว่าตอนนี้ใครคนหนึ่งกำลังจ้องมองใบหน้าสวยหวานอยู่นิ่งๆ ก่อนจะประทับจูบเบาๆ ที่แก้มอิ่ม รัชภาคย์ยิ้มน้อยๆ แล้วถอนหายใจก่อนจะลุกเดินออกจากห้องนั้นไปเงียบๆ‘ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม ที่อ่อนไหว ง่ายดาย หรือเพราะรักเธอจริงๆ ก็ไม่เคยรู้ตัวก็มันยังไม่ชินสับสนวุ่นวายในใจจนหลับไม่ได้จริงๆ’เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นปลุกให้ร่างบางที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราเพ

นับวันอาการหึงหวงของอติมาจะยิ่งมากขึ้นเรื่อยจากตอนแรกเพียงแค่แสดงความเป็นเจ้าของรัชภูมิจนเขาอึดอัด ต่อมาเริ่มซักไซ้ไล่เรียงและตามติดเขาแทบทุกฝีก้าว บ่อยครั้งที่อติมาซักเขาราวกับเป็นนักโทษและจบลงด้วยการมีปากเสียงกันโดยผู้เป็นต้นเหตุของการทะเลาะกันของทั้งสองคนในแต่ละครั้งไม่มีโอกาสรับรู้“อารมณ์ดีจังนะคะ!” เสียงกระแนะกระแหนจากผู้เป็นภรรยาทำเอารัชภูมิถอนหายใจยาวก่อนจะเดินผ่านหน้าเธอไปราวกับไม่ใส่ใจคำพูดของเธอยิ่งทำให้ อติมาหน้าบึ้งตึงกว่าเดิม“ไปส่งพี่สะใภ้มาเหรอคะ” อติมาเดินตามและยังเซ้าซี้อย่างหึงหวง“ครับ” เขาตอบสั้นๆ และเตรียมเดินเลี่ยงขึ้นไปชั้นบน“ดูก้องมีความสุขมากกว่าอยู่กับหนิงอีกนะคะ”“หนิง!”“คิดผิดใช่ไหมคะที่เลือกหนิง” ถ้อยคำประชดประชันพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าทำให้รัชภูมิหันกลับไปจับไหล่ของอติมาไว้และมองเธอนิ่งๆ“ฟังผมนะหนิงทุกอย่างมันเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้ปริมเป็นพี่สะใภ้ผมและผมก็มีคุณเป็นภรรยา คุณไม่ควรคิดอะไรนอกลู่นอกทางแบบนี้”“ก้องบอกตัวเองเถอะค่ะ”“ผมเตือนตัวเองอยู่เสมอ”“ถ้าย้อนเวลาได้คุณจะยังเลือกหนิงอยู่ไหม”ท่าทางนิ่งงันไปพักหนึ่งของรัชภูมิทำให้ความคลางแคลงใจของ