All Chapters of เล่ห์รักเปลวพิศวาส: Chapter 81 - Chapter 90

รัชภูมิมาหาพี่ชายที่บ้านเป็นครั้งแรกหลังจากเกิดเรื่องวันนั้น รัชภาคย์ไม่ได้เข้าบริษัทเพราะยังอยู่ในช่วงพักผ่อนหลังจากตรากตรำทำงานที่ญี่ปุ่นเป็นเวลาเกือบครึ่งเดือนเขาเดินอ้อมไปหลังบ้านเมื่อทราบจากป้าอิ่มว่ารัชภาคย์อยู่ที่ริมสระว่ายน้ำ ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างแปลกใจเมื่อบนโต๊ะที่พี่ชายนั่งอยู่มีทั้งขวดเหล้าและเหยือกน้ำแข็ง น้ำสีเหลืองทองในแก้วสีใสถูกสาดลงคอครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่คิดจะสนใจการมาของน้องชายแต่อย่างใด“เป็นอะไรไปครับพี่กันต์” รัชภูมิมองพี่ชายอย่างสงสัยเพราะปกติรัชภาคย์ไม่ชอบดื่มเหล้า“เปล่า” เสียงทุ้มตอบแกนๆ สายตาเพ่งมองน้ำในแก้วราวกับเป็นสิ่งน่าสนใจเสียเต็มประดา“แล้วปริมไม่อยู่เหรอครับ”“มาหาเขาเหรอ”“มาหาทั้งพี่ทั้งปริมนั่นแหละครับ จะมาขอโทษเรื่องวันนั้น”“เขาไปแล้ว…”“ไปไหนครับ”“ไปจากคนที่เขาไม่รักไง… เขาคงทนฝืนใจไม่ไหวแล้ว”“พี่กันต์เอาอะไรมาพูด ปริมเขารักพี่นะครับ”“เขารักนายมาตลอดต่างหาก” “ทำไมอยู่ใกล้ปริมแค่นั้นถึงไม่รู้ใจปริม”“ใครจะไปรู้จักเขาดีเท่านายล่ะ”“พี่กันต์ครับคนอย่างปริมถ้าเขาไม่รักเขาไม่มีวันยอมแต่งงานด้วยหรอก”“เขาเข้ามาในชีวิตพี่ก็เพื่อให

ปริมานั่งคิดทบทวนความผิดปกติของตัวเอง ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่มีความสัมพันธ์กับอดีตสามีเมื่อเกือบสองเดือนที่แล้ว ประจำเดือนก็ขาดไป ลางสังหรณ์บางอย่างบอกว่าเธอกำลังตั้งครรภ์! และลางสังหรณ์นั้นก็ถูกยืนยันด้วยผลตรวจจากแพทย์ของคลินิกแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ กับที่พักของเธอในเวลาต่อมาหญิงสาวรับฟังผลตรวจนั้นอย่างปลื้มปีติ มือเล็กๆ ยกขึ้นลูบที่หน้าท้องด้วยสัญชาตญาณการปกป้องในขณะนั่งรอรับยาแก้แพ้และยาบำรุงครรภ์ที่หมอจัดให้... ลูกคือสายเลือดอันเกิดจากบุรุษคนเดียวที่เป็นเจ้าของทั้งหัวใจและร่างกายของเธอ... อย่างน้อยเธอก็มีลูกเป็นตัวแทนของเขา เป็นเครื่องหล่อเลี้ยงหัวใจและทำให้เธอไม่รู้สึกว่าโดดเดี่ยวอีกต่อไปชั่ววูบหนึ่งของความรู้สึกปริมาอดไม่ได้ที่จะหวนกลับไปคิดถึงใครคนหนึ่งที่เธอพยายามจะลืมเขาทุกเช้าค่ำ แต่อ้อมแขนที่อบอุ่นและรอยจุมพิตที่เว้าวอนนั้นยังตามมาหลอกหลอนเธอทั้งยามหลับยามตื่นอยู่เสมอ ปริมาพยายามสลัดความทรงจำนั้นทิ้งไปให้หมดแต่ทว่ามันกลับไม่ได้ผลเลยแม้แต่นิดเดียวในภาวะเช่นนี้หญิงสาวปรารถนาอย่างสุดซึ้งที่จะได้รับการคุ้มครองปกป้องจากคนที่เป็นเจ้าของหัวใจ เขาจะรู้สึกอย่างไรบ้างนะถ้ารู้ว่าตอนน

หญิงสาวเริ่มหน้าร้อนเมื่อเรื่องซุกซนที่เธอเคยบอกให้ปริมายั่วยวนเขาถูกเปิดเผยให้เจ้าตัวรู้เข้าแล้ว“ครับ แต่ไม่รู้ปริมเอาอะไรตัดสินว่าได้ผลหรือไม่ได้ผล” ยิ่งรัชภาคย์พูด ฐิติพรก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเข้าตัวเธอ ผู้ชายคนนี้ฉลาดที่จะทำให้คู่เจรจาหมดทางต่อรอง สมกับที่เป็นนักธุรกิจจริงๆ เธอไม่แปลกใจเลยที่เพื่อนของเธอจะตกหลุมตัวเองจนยอมมอบความรักให้บุรุษผู้นี้อย่างง่ายดาย เพราะเขาจัดว่าเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ มากเสน่ห์ และมีอะไรที่น่าทึ่งมากที่สุดคนหนึ่ง“ไม่น่าเขียนอะไรบ้าๆ แบบนั้นลงไปเลยยัยปริมเอ๊ย ขายหน้าเขาหมด” หญิงสาวได้แต่บ่นอุบอิบ ท่าทางนั้นไม่ได้รอดพ้นสายตาของรัชภาคย์ไปได้ ถ้าเป็นเวลาอื่นเขาคงจะอดหัวเราะออกมาดังๆ กับความน่ารักและเจ้าแผนการของเพื่อน ปริมาคนนี้ไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาเพียงแค่ยิ้มอวดฟันขาวที่จัดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเท่านั้น“คุณกับปริมนี่เป็นเพื่อนที่ต่างกันสุดขั้วจริงๆ เลยนะครับ รายนั้นไม่ค่อยชอบแสดงออก อ่านใจก็ยาก”“ยัยปริมก็เป็นอย่างนั้นแหละค่ะ เรียบร้อย ขี้อาย ไม่เหมือนแก้ม ขาโหด ขี้วีน ลุยแหลก พี่กันต์เชื่อไหมคะตอนเรียนน่ะ อีตาก้องมันชอบล้อว่าปริมกับแก้มจะหาแฟนไม่ได้ แต่พ

ปิ๊ง!!!ประตูลิฟต์เปิดออกหลังเสียงสัญญาณดังขึ้น ร่างอ้อนแอ้นที่ตอนนี้อวบอิ่มและมีน้ำมีนวลขึ้นเล็กน้อยซึ่งเป็นภาวะของหญิงตั้งครรภ์ก้าวออกจากลิฟต์และตรงไปยังห้อง 152 ตามที่หัวหน้าสั่งไว้ก๊อก ก๊อกหญิงสาวยกมือขึ้นเคาะประตู ก่อนจะเปิดเข้าไป เจ้าของห้องยืนหันหลังให้กับเธอ ปริมาพนมมือไหว้พร้อมกับกล่าวต้อนรับตามที่เคยฝึกมา“สวัสดีค่ะโรงแรมพิมพ์ทองริพเวอร์ยินดีต้อนรับค่ะ ดิฉัน ปริมา รัก…” คำพูดที่กำลังจะแนะนำตัวของเธอหยุดชะงักอยู่แค่นั้นเมื่อเจ้าของห้องหันหน้ามาให้เธอเห็นเต็มตา“ปริมา รักเกียรติธนาคุณ” รัชภาคย์เป็นคนพูดต่อให้จนจบประโยคร่างสูงและใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาทำให้ปริมาตกตะลึงไปชั่วขณะ ในระยะใกล้ขนาดนี้เธอเห็นใบหน้าเขาอย่างถนัด ใบหน้าที่เคยอิ่มเอิบหล่อจัดดูซูบตอบ ดวงตาหมองคล้ำมีแววอิดโรยราวกับคนไม่ได้พักผ่อนและมีความทุกข์อย่างหนัก ทั้งๆ ที่เขาควรจะมีความสุขที่ไม่มีเธออยู่รบกวนและขัดขวางอิสรภาพของเขาแล้วหญิงสาวใช้กำลังใจอย่างมากที่จะควบคุมตัวเองให้เงยหน้าขึ้นมองสบตากับเขา ดวงตาสองดวงสบประสานกัน ชั่วขณะแต่เหมือนถูกตรึงไว้ด้วยสายตาของกันและกัน คู่หนึ่งคมกล้าอีกคู่หวั่นไหว“พี่กันต์!”

รัชภาคย์เข้าร่วมสัมมนาในช่วงกลางวันของวันถัดมา ปริมาจึงมีเวลาไปทำหน้าที่ประจำของเธอ ในระหว่างพักกลางวัน หญิงสาวต้องเข้าไปช่วยดูความเรียบร้อยของการจัดเตรียมอาหารไว้สำหรับแขกจำนวนมากที่มาร่วมสัมมนา“เป็นไงบ้างปริมเรียบร้อยดีมั้ย” จีรวัฒน์ซึ่งมาดูแลงานนี้ด้วยตัวเองเอ่ยถามปริมา“เรียบร้อยดีค่ะจี”“คุณคงเหนื่อยมากสิ ดูสิหน้าเหงื่อเต็มหน้าเลย” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อซับหน้าให้เธออย่างเบามือ“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขอบคุณแล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อสายตาคมดุของรัชภาคย์จับจ้องมองมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ อาการผงะของปริมาทำให้จีรวัฒน์หันไปมองยังต้นเหตุทันที“ใครเหรอปริม” จีรวัฒน์ถามอย่างสงสัย“เอ่อ...แขกที่ปริมไปช่วยงานค่ะ”“อ๋อ...แขกวีไอพีนี่เอง แต่ท่าทางที่เขามองยังกะกำลังหึงปริม”“บ้าน่าจี เขาจะมาหึงปริมทำไมคะ” หญิงสาวไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเขาจะหึง ถ้าจะมีก็คงจะเป็นอาการหวงก้างมากกว่า“เขาชอบปริมน่ะสิ” จีรวัฒน์ก้มลงกระซิบ ภาพนั้นยิ่งทำให้รัชภาคย์ขุ่นเคืองจนต้องกระแทกแก้วกาแฟอย่างโกรธจัดแล้วลุกเดินอาดๆ ไปหาคนทั้งสองด้วยท่าทีที่คุกคาม“สวัสดีครับ มีอะไรให้รับใช้หรือเปล่าคร