Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

รัชภาคย์คิดอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินผ่านเธอไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าขนหนูเดินเลี่ยงเข้าห้องน้ำไปอย่างเงียบๆเสียงน้ำดังซู่ซ่าดังอยู่ราวครึ่งชั่วโมงก่อนที่ร่างสูงจะเปิดประตูและก้าวออกมาโดยมีผ้าขนหนูพันเอวอยู่เพียงผืนเดียว หยดน้ำเม็ดเล็กๆ ที่เกาะอยู่บนหน้าอกกลัดแกร่ง ทำให้หญิงสาวอดตื่นเต้นไม่ได้แต่ความระทึกนั้นก็ถูกกลบด้วย สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในนาทีนั้น“ปริมมีเรื่องจะคุยด้วยค่ะ” ปริมาเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนเมื่อเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนแล้ว“ว่าไปสิ” เสียงทุ้มพูดห่างเหิน“เราหย่ากันเถอะค่ะ!” หญิงสาวโพล่งประโยคนั้นออกไปทันทีทำเอารัชภาคย์แทบจะหายเมาเป็นปลิดทิ้ง“ว่าอะไรนะปริม!?!” ร่างสูงพูดพร้อมกับปรี่เข้ามากระชากหัวไหล่กลมมนเข้าไปถามซ้ำ“ปริมขอหย่า” เธอย้ำชัดอีกครั้ง“ทำไม” เขาถามแค่นั้นแต่ดวงตาวาวโรจน์กวาดมองไปทั่วใบหน้าสวยหวานอย่างโกรธจัด“เพราะเราไม่ได้รักกัน”“ไม่รักอย่างนั้นเหรอ” เสียงทุ้มเค้นออกมาอย่างโกรธกรุ่น“ใช่ค่ะไม่รัก พี่กันต์มีคนที่พี่กันต์รักอยู่แล้ว และปริมก็ไม่ได้รักพี่กันต์” หญิงสาวพูดในสิ่งที่ตรงข้ามกับความจริงอย่างเจ็บปวด“ผู้หญิงเลือดเย็นอย่างคุณจะรักใครเป็นนอกจากตัวเ

เพชรลดามองมาอย่างไม่พอใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นอาการประคับประคองที่รัชภาคย์แสดงออกต่อปริมา หญิงสาวไม่รอช้าที่จะเดินตรงมาหาทั้งคู่ทันที“มาแล้วเหรอคะ” เธอยิ้มทักทายแต่สายตาไม่ได้หันไปมองปริมาเลยสักนิด“ครับ” รัชภาคย์ตอบรับ“ท่านผู้ว่าถามถึงน่ะค่ะพี่กันต์ ไปทางนี้กับแพรหน่อยนะคะ” พูดจบ เพชรลดาก็รั้งแขนของรัชภาคย์ให้เดินตามเธอไปทันที ทิ้งให้ปริมายืนเคว้งอยู่คนเดียว หญิงสาวได้แต่มองตามหลังทั้งคู่พร้อมกับถอนหายใจอย่างเศร้าๆ เพชรลดาดูคล่องแคล่วโดยเฉพาะการเข้าสังคมชั้นสูงแบบนี้ซึ่งเป็นสิ่งที่ปริมาไม่ชอบเลย มันคงเป็นความผิดพลาดแต่แรก ถ้ารัชภาคย์เลือกเพชรลดาเขาคงได้คู่ครองที่เหมาะสมและมีความสุขมากกว่าอยู่กับเธอ“ปริม” เสียงเรียกของใครคนหนึ่งทำให้ปริมาตื่นจากภวังค์และหันไปทางต้นเสียง“โจ!” ปริมาอุทานอย่างดีใจที่เจอการันต์ที่นี่“มางานนี้เหมือนกันเหรอ” เขาถามเธอต่อ“จ้ะ” เธอตอบสั้นๆ“อ้อลืมไป ปริมเป็นถึงภรรยานักธุรกิจอันดับหนึ่งของจังหวัดจะพลาดงานนี้ได้ยังไง แล้วพระเอกของปริมไปไหนแล้วล่ะ”“อยู่ทางโน้นแน่ะ” ปริมาบุ้ยปากไปทางที่รัชภาคย์ยืนอยู่ การันต์มองตามแล้วก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่พอใจขึ้

อาจารย์สาวของโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัดเลี้ยวรถออกจากห้างสรรพสินค้าหลังจากซื้ออุปกรณ์ประกอบการสอนเสร็จแล้ว ดวงตาคู่สวยสะดุดกับรถเบนซ์สีขาวที่จอดเทียบอยู่ข้างๆ รถของตัวเองในขณะที่รถติดไฟแดง คนขับเป็นสามีของเพื่อน แต่ผู้หญิงที่นั่งข้างๆ นี่สิกลับไม่ใช่ปริมาเพื่อนของเธออย่างที่ควรจะเป็นมือไวเท่าความคิดฐิติพรไม่รีรอที่จะหักพวงมาลัยเลี้ยวตามรถคันนั้นไปอย่างใจจดใจจ่อ หลังจากไฟเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว ดวงตาคู่สวยมองตามรถคันนั้นอย่างไม่ให้คลาดสายตาและคอยลุ้นว่าทั้งสองคนนั้นจะไปกันที่ไหนแล้วในที่สุดรถเบนซ์คันนั้นก็วนเข้าไปจอดที่ลานจอดรถของโรงแรมหรูก่อนจะที่คนในรถจะเดินเข้าไปด้านใน ฐิติพรไม่รอช้ารีบตามทั้งสองเข้าไปพร้อมกับควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋า โดยที่สายตายังจับจ้องมองดูทั้งสองหนุ่มสาวไปทุกฝีก้าวและแล้วฐิติพรก็พอจะหายใจหายคออย่างโล่งขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นว่ารัชภาคย์กับเพชรลดาเดินเข้าไปในห้องอาหารของโรงแรม ไม่ได้เปิดห้องอย่างที่เธอนึกหวั่นใจ แต่กระนั้นหญิงสาวยังไม่ไว้วางใจสถานการณ์จึงรีบกดโทรศัพท์หาปริมาทันที“ฮัลโหลยัยปริม นี่เธออยู่ไหน” เสียงหวานรีบกรอกลงไปอย่างร้อนใจหลังจากปริมากดรับ

“เฮ้อ...” การันต์ถอนหายใจอีกครั้งเมื่อฐิติพรเดินออกไปพ้นประตูร้านแล้ว“ถึงกับถอนหายใจเลยเหรอโจ” ปริมาถามยิ้มๆ“ก็ดูเขาสิปริม ไม่รู้เป็นเพื่อนกับปริมได้ยังไงต่างกันสุดขั้วเลย” การันต์พูดไปตามที่รู้สึก“แก้มเขาก็โผงผางอย่างนี้แหละ แต่เขาเป็นคนน่ารักและจริงใจกับปริมมากที่สุดเลยนะ”“มากกว่าโจอีกเหรอ” การันต์แกล้งทำเสียงน้อยใจ ปริมาหัวเราะน้อยๆ กับท่าทางที่ชายหนุ่มแสดงออก“บ้าน่า… โจก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของปริมเสมอล่ะจ้ะ อย่าทำเป็นขี้น้อยใจหน่อยเลยคุณผู้กองสุดหล่อ”“หล่อแค่ไหนคุณปริมก็ไม่เคยมอง” เขาแกล้งบ่น“มองสิ ถ้าไม่มองจะเห็นความหล่อของโจเหรอ” ใบหน้าสวยหวานระบายรอยยิ้มอย่างล้อเลียน“อย่ายิ้มกับโจให้มากนัก เพราะโจรู้สึกเหมือนกำลังโดนคมมีดกรีดไปตามร่างกาย” การันต์พูดเสียดสีเมื่อหันไปเห็นรัชภาคย์กำลังจ้องมองมาที่เขาอย่างไม่พอใจ“ช่างเขาสิโจ”“นั่งหน้าบึ้งบอกบุญไม่รับแบบนั้น สงสัยกำลังหึง” การันต์รู้ว่ารัชภาคย์ไม่พอใจก็ยิ่งอยากแกล้ง เพราะเขาไม่ชอบใจเลยที่เห็นรัชภาคย์อยู่กับผู้หญิงอื่นเป็นครั้งที่สองแล้ว“เขาจะหึงได้ไง เขามากับคนรักของเขานี่” น้ำเสียงของปริมาหม่นเศร้าลงไปจนการันต์รู้สึกได

รัชภาคย์กลับไปอาบน้ำที่ห้องของตัวเองอย่างเร่งรีบ เขากลับเข้ามาอีกครั้งหญิงสาวก็ยังอาบน้ำไม่เสร็จ ชายหนุ่มรอดูจนปริมาก้าวออกมาจากห้องน้ำพร้อมเสื้อคลุมที่ปิดบังร่างกายเอาไว้อย่างมิดชิด ร่างสูงเดินตรงเข้ามาหาและรั้งร่างของเธอเข้ามาใกล้ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน“ต่อไปห้ามทำอะไรบ้าๆ เหมือนเมื่อกี้อีกนะ” เขาบอกเสียงนุ่มแต่ปริมายังคงไม่ยอมพูดกับเขา“แล้วก็ห้ามพูดว่าเกลียดพี่อีก พี่ทนฟังไม่ได้” หญิงสาวยังคงยืนนิ่ง เขาจึงช้อนร่างบางไปที่เก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งและเช็ดผมที่เปียกลู่ให้อย่างอ่อนโยน ตาคู่คมสบกับตาคู่สวยในกระจกหลายครั้ง แต่ละครั้งเขาก็พบแต่แววตาที่นิ่งเฉยที่ฉาบไว้ความความเย็นชาจนเขาหนักอึ้งในใจ“อย่านอนดึกนะ” เขาก้มลงพูดเบาๆ เมื่อผมเธอแห้ง แล้วค่อยๆ หมุนตัวเดินออกไปจากห้องนั้นกลับไปที่ห้องของตัวเองรัชภาคย์เดินลงมาชั้นล่างในตอนเช้าแต่นึกแปลกใจที่วันนี้ไม่เห็น ปริมาลงมาเหมือนทุกวัน เขาจึงเดินย้อนกลับขึ้นไปชั้นบนอีกครั้งก่อนจะมาหยุดที่หน้าห้องของเธอและเคาะเรียก เขาเคาะอยู่หลายครั้งแต่ไม่มีวี่แววว่าหญิงสาวจะเปิดประตูให้เขา รัชภาคย์จึงต้องใช้กุญแจสำรองไขเข้าไปด้วยควา