All Chapters of เล่ห์รักเปลวพิศวาส: Chapter 71 - Chapter 80

รัชภูมิพาปริมากลับมาถึงบ้านในเวลาเกือบสี่ทุ่ม ชายหนุ่มเปิดประตูและอ้อมไปอีกฝั่งเพื่ออุ้มปริมาที่ยังเดินไม่สะดวกพาเข้าไปส่งในบ้าน“อย่าเลยก้องปริมเดินเองได้”“ขืนปล่อยให้เดินเองมีหวังพรุ่งนี้ปริมเดินไม่ได้” เขาไม่คิดจะฟังในขณะช้อนร่างอรชรลงมาจากเบาะรถ หญิงสาวจำต้องสอดมือโอบประคองที่ท้ายทอยของเขาไว้เพื่อให้เขาเดินได้สะดวกยิ่งขึ้นทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้าไปในห้องโถง ไฟที่ดับอยู่ก็สว่างพรึบขึ้นในพริบตาเมื่อมีมือของใครคนหนึ่งทำหน้าที่เปิดสวิตช์“หนิง!” รัชภูมิตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นอติมายืนอยู่ด้วยสีหน้าโกรธจัด ตัวสั่นระริก เขาค่อยๆ พาปริมาไปวางลงบนโซฟาตัวยาวที่อยู่ในห้องนั้น และทันใดนั้นเองอติมาก็ปรี่เข้าไปหาปริมากระชากคอเสื้อเชิ้ตหญิงสาวขึ้นและสะบัดผ่ามือลงใบหน้าสวยหวานนั้นเต็มแรงฉาด!เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องพร้อมๆ กับที่ร่างบางของปริมาเซถลาลงไปกับพื้นราวกับนกปีกหัก ใบหน้านวลใสปรากฏรอยฝ่ามือสีแดงเป็นริ้วๆ ขึ้นทันตา อติมายังไม่พอใจปรี่เข้าไปหาหมายจะตบซ้ำ! แต่ถูกฝ่ามือแข็งแรงของรัชภูมิจับเอาไว้ทัน“หยุดนะหนิง!”“ปล่อยนะก้อง! หนิงจะตบมัน!” อติมาที่อยู่ในอาการขาดสติหันไปแว้ด

ท่าทางเขาเตรียมเอาเรื่องเต็มที่หากเธอไม่ทำตาม หญิงสาวเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะรับยามาจากมือเขาโดยดี เธอรู้ว่าตอนนี้เขายังคงโกรธเธอมากสังเกตได้จากคำแทนตัวของเขาที่เปลี่ยนไป“อยากตายมากนักหรือไง ถึงทำอะไรบ้าๆ แบบนั้น”“เสียใจไหมล่ะคะที่ปริมไม่ตาย”“ถ้าไม่เลิกพูดบ้าๆ ผมจะจูบให้ขาดใจตาย” เขากระแทกเสียง“ทำไมกลับเร็วกว่ากำหนดล่ะคะ” เสียงหวานโพล่งถามขึ้นทั้งๆ ที่ตั้งใจว่าจะไม่พูดกับเขา…รีบทำงานจนเสร็จก่อนกำหนด เพื่อจะได้กลับมาหาเธอเร็วๆ…หากเป็นเวลาอื่นเขาคงจะตอบเธอเช่นนี้ แต่เมื่อคิดว่าที่เธอถามเพราะเขากลับมาขัดจังหวะความสุขของเธอ ดวงตาคมเข้มจึงฉายแววปวดร้าวออกมาชั่วขณะ แต่เพียงแวบเดียวเท่านั้นชายหนุ่มก็รักษาหน้าเฉยเอาไว้“คงไม่อยากให้ผมกลับมาขัดจังหวะใช่ไหม”เขาพูดแค่นั้นก่อนจะหันหลังกลับและเดินออกจากห้องไป… ปริมามองตามอย่างปวดร้าวและขมขื่นก๊อก ก๊อก… เสียงเคาะประตูพร้อมกับร่างท้วมของป้าอิ่มประคองถาดอาหารเข้ามาในตอนเที่ยงทำให้ปริมาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างไม่รู้ว่าโล่งอกหรือใจหายกันแน่ วันนี้ทั้งวันเธอยังไม่เห็นหน้าเขาเลย นี่เป็นวันที่สองแล้วที่เขาไม่ย่างกรายเข้ามาในนี้“พี่กันต์ไปทำงาน

ปริมามองดูตัวเองผ่านกระจกเงานิ่ง เธอเองยังคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะยั่วยวนได้ถึงเพียงนี้ ภาพนั้นเพิ่มความมั่นใจว่าถ้ารัชภาคย์ได้เห็นเธอในชุดนี้คงต้องหวั่นไหวบ้าง......แล้วถ้าเขาเกิดไม่ปรารถนาในตัวเธอแล้วล่ะ...หญิงสาวถามตัวเอง ก่อนจะตั้งใจว่าเธอต้องทำให้เขาต้องการเธอให้ได้ มือบางคว้าเสื้อคลุมสีขาวมาใส่ปิดทับชุดอันวาบหวิวไว้อีกชั้นหนึ่งก่อนจะหมุนลูกบิดออกจากห้องตัวเองและเดินตรงไปยังห้องของเขาที่อยู่ถัดไปบนชั้นเดียวกันเสียงซู่ซ่าของน้ำที่ดังทะลุผ่านประตูห้องน้ำออกมาให้ได้ยินทำให้ปริมาถอนหายใจอย่างโล่งอกบ้าง อย่างน้อยเธอก็มีเวลาพอได้ทำใจเพราะถ้าเข้ามาในห้องแล้วเจอเขาเลยเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มทำอะไรก่อน...เวลาผ่านไป นาทีแล้วนาทีเล่า...แล้วในที่สุดประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดผลัวะออกพร้อมกับร่างกำยำของรัชภาคย์ที่ก้าวออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่อาบน้ำเสร็จร่างกายท่อนล่างเขามีเพียงผ้าเช็ดตัวพันอยู่เพียงผืนเดียว ตามลำตัวมีหยดน้ำเกาะพร่างอยู่ทั่วตัว ปุยขนอ่อนสีน้ำตาลบนหน้าอกแกร่งเปียกลู่แนบไปกับผิวสีน้ำผึ้ง สายตาคู่หวานเพ่งมองไปที่ส่วนสำคัญของความเป็นชายที่ซุกซ่อนอยู่ในผ้าผืนนั้น เพียงแค่เห็นเงาลางๆ

รัชภาคย์ก้มหน้าลงหาเธออีกครั้ง ซุกซบที่ซอกคอขาวผ่องก่อนจะซุกไซ้ด้วยปากชื้นๆ ของเขาแล้วลากลิ้นไปตามลำคอของเธอก่อนจะวนกลับไปหาริมฝีปากอิ่มอีกรอบ ปากทั้งสองดูดประกบกันไม่ได้ห่าง ปริมาซอกซอนลิ้นนุ่มของเธอเข้าไปในโพรงปากของเขา ชายหนุ่มตวัดลิ้นรับพร้อมกับเกาะเกี่ยวพันกันแล้วดูดด้วยริมฝีปากหนาของเขา ลิ้นทั้งสองหยอกเอิน ผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างเร่าร้อน เสียงที่บ่งบอกถึงความซาบซ่านรัญจวนดังขึ้นเป็นระยะปริมาดันรัชภาคย์ให้นอนหงายแล้วหญิงสาวก็พลิกตัวคร่อมร่างของเขาเอาไว้ ปากสวยของเธอตรงเข้าครอบครองเรียวปากหยักของเขาและดูดเม้มอย่างต่อเนื่อง จากนั้นลิ้นนุ่มก็ลากผ่านแนวขากรรไกร ไปที่ปลายคาง คอ และไต่ขึ้นไปที่ใบหูขบเม้มด้วยปากอิ่มของเธอ หญิงสาวดันลิ้นเข้าผ่านที่ซอกใบหูของเขาก่อนจะเป่าลมอุ่นๆ ผ่านเข้าไปด้านในทำเอารัชภูมิขนลุกซู่ ความเป็นชายเริ่มคึกคักจนแทบจะคุมไม่อยู่มือเรียวเลื่อนไปที่หน้าอกเปลือยเปล่าของเขาและไล้วนไปมาตรงยอดอกแกร่ง ก่อนที่จะค่อยๆ ลากลิ้นต่ำลงมา แตะปลายลิ้นอุ่นที่บริเวณนั้น ตวัดเลียไปมาด้วยจังหวะระรัวอยู่หลายนาทีแล้วลากวนปากอิ่มชื้นขึ้นไปหาริมฝีปากหยักสวยของเขาอีกครั้งรัชภาคย์ดัน

เสียงเครื่องปรับอากาศราคาแพงลิบลิ่วส่งเสียงครางเบาๆ สลับกับเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนที่นอนอยู่ ทำให้ห้องนั้นไม่ตกอยู่ในความเงียบจนเกินไป ร่างหนากำยำนอนหลับสนิทหลังจากที่พาเธอผ่านบทรักอันร้อนแรงยามค่ำคืนจนเหนื่อยอ่อน ใบหน้าที่หล่อคมยามหลับเช่นนี้ดูอ่อนโยนลงด้วยแพขนตาสีดำที่ประดับดวงตาคู่นั้นไม่ให้ดูดุจนเกินไปหากแต่อีกคนยังคงนอนลืมตาโพลงในสมองวุ่นวายด้วยความคิดฟุ้งซ่านจนทำให้ผู้เป็นเจ้าของร่างบางนอนไม่หลับ มือน้อยๆ ลูบไปสะดุดกับสายเสื้อนอนที่ยังไม่ได้ถูกถอดออกเลยตั้งแต่เข้ามาในห้องนี้ เขารักเธอทั้งๆ ที่ไม่ได้ถอดชุดอันเย้ายวนนี้ออกทุกสิ่งทุกอย่างเธอเป็นคนเริ่มก่อนสำหรับบทรักที่เพิ่งจบลงไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่าน ปริมาหน้าร้อนกับบทนางยั่วที่เธอสวมบทบาท น่าอายสิ้นดีเธอยั่วยวนเขาราวกับสาวร้อนรักกว่าที่เขาจะยอมตอบสนองเธอ เขาคงไม่ต้องการเธออีกแล้วจริงๆ เขาถึงได้เย็นชากับเธอแบบนั้น...ถึงเวลาแล้วที่เธอจะไป ไม่ต้องถามหาเหตุผลหรือคำอธิบายใดๆ อีกต่อไปปริมาแอบมองรัชภาคย์เงียบๆ อย่างไม่ละสายตา อยากจะมองผู้ชายคนนี้ให้ได้นานที่สุด เป็นครั้งสุดท้าย...น้ำตาอุ่นๆ ไหลซึมออกมาจากดวงตาคู่สวย มือบางรีบยกขึ้น