All Chapters of COLLATERAL DAMAGE: My Father's Unpaid Sins: Chapter 11 - Chapter 20

Nanatiling nakayakap si Nathan kay Isha nang matagal kahit wala nang ingay sa labas at kahit tila wala nang tao doon, nanatili ang bigat ng presensya ng iniwan ng ama ni Isha. Para silang iniwanan ng bagyong dumaan pero nagkalat pa rin ang mga bubog ng pinsalang dala nito.Nang bahagyang tumahimik ang pag-iyak ni Isha, marahan siyang inalalayan ni Nathan upang umupo sa sofa. Umupo rin siya sa tabi nito, hindi inalis ang kamay sa likod niya, parang takot siyang may biglang kukuha sa dalaga kapag binitiwan niya.Tahimik ang safe house, pero hindi iyon ang tahimik na nakakapagbigay ng kapayapaan. Ito ang klaseng katahimikang nagbabadya ng ikalawang atake.Tumikhim si Nathan, pilit inaayos ang paghinga. “Isha… kailangan nating umalis bago sila bumalik.”Napapikit si Isha, bumabalik ang eksenang narinig niya mula sa cupboard. Ang boses ng ama niya, ang pagtawag kay Nathan, ang lakas ng sigaw na parang puwersang hindi maaaring labanan.“Pero… Nathan…” halos pabulong na sabi niya. “Saan nama

Mabilis ang takbo ng motor na sinasakyan nila, ngunit para kay Isha, mas mabilis ang paghulma ng mga tanong sa isip niya. Ang hangin ay malamig, pero ang dibdib niya ay parang sinusunog ng kaba at hiwaga.Habang papalayo sila sa safe house, hindi niya maiwasang tumingin sa likod. Wala na roon ang bahay na sandaling naging kanlungan nila… pero ramdam niya pa rin ang presensya ng mga taong nakapaligid kanina. Hindi sila basta goons. Hindi sila basta tauhan ng isang galit na ama.May paraan silang kumilos. May bilis, disiplina, at galaw na parang… sanay na sanay manghuli ng tao. Sino sila? Bakit sila hinahabol ng mga ito? Bakit siya ang pakay ng mga ito? At bakit sinabi ni Nathan na iba sila? Nararamdaman niya na parang mas lumakas ang hangin sa tenga niya… o baka tibok ng puso niya iyon.Pagkababa nila sa isang lumang warehouse na ginamit lang bilang meeting point, agad silang pumasok sa loob. Si Troy ang naunang tumalon at nag-take position na parang sanay sa ganitong sitwasyon. Si Nat

“Matagal na kitang binabantayan, Isha.” Parang sumabog ang salitang iyon sa tenga ni Isha.Hindi niya alam kung tatakbo ba siya palayo, o hahakbang papalapit. Nakatayo lang siya, naninigas, habang ang puso niya ay tila tumatakbo ng marathon.“Nathan…” mahina niyang ulit, hindi makapaniwala. “What do you mean matagal na?”Hindi umiwas ng tingin si Nathan ngayon. Hindi siya nagtatago. At doon natakot si Isha nang mas malalim.“Hindi ito tulad ng naiisip mo,” bungad ni Nathan, mabagal, maingat. “Hindi ako stalker. Hindi ako ipinadala ng tatay mo. Hindi rin ako bahagi ng sindikato.”“Then what?” halos pabulong na sigaw ni Isha. “Ano ang ibig mong sabihin? Bakit… bakit mo ako binabantayan?”Huminga nang malalim si Nathan, napapikit na parang tinitimbang kung saan magsisimula. Pagmulat niya, puno ng bigat ang mga mata niya.“Isha… hindi aksidente ang pagkikita natin sa barko.”Halos mabingi si Isha sa tibok ng puso niya. Hindi niya alam kung gusto niyang marinig o gusto niyang tumakbo palaba

Habang pababa ang van mula sa matarik na liko ng bundok, ang tanging umaalingawngaw ay ang malalim na ugong ng makina at ang pag-alog ng mga gulong sa graba. Sa gitna ng katahimikan, ramdam ang tensyon na parang usok na hindi makawala sa loob ng sasakyan. Maging ang hangin ay tila mabigat, parang pinipilit pumasok sa dibdib ni Isha ngunit hindi makalusot.Nakatitig si Isha sa bintana, pero hindi talaga niya nakikita ang mga puno, ulap, o ang mga ilaw ng baryong unti-unting lumalapit. Para siyang tulala, parang may kumot na nakabalot sa utak niya, pinipigilan siyang maka-isip nang diretso. Bawat segundo ay parang hinihila siya pabalik sa huling sinabi ng babae… isang rebelasyon na parang sumabog sa lahat ng pinaniwalaan niyang totoo.Hindi niya alam kung ano ang dapat maramdaman. Takot ba? Galit? Pagkalito? O baka lahat ng iyon sabay-sabay, nag-uunahan sa puso niya na masikip na ang espasyo.Sa tabi niya, hawak ni Nathan ang kamay niya… mahigpit pero hindi masakit. Steady. Warm. Parang

Ang bagong safe house ay halos walang tao sa paligid, matatagpuan sa isang remote na bahagi ng bayan, halos napapalibutan ng mga puno at maliliit na bato na nagbibigay ng natural na harang sa mga mata ng sinuman. Ang lugar ay maliit, pero sapat para pansamantalang ligtas sila. May lumang kusina, isang sala, dalawang kwarto, at isang maliit na terrace na nagtataglay ng tanawin ng kabundukan.Isha ay nakaupo sa gilid ng sofa, hawak ang bag niya. Pinipilit niyang mag-concentrate sa mga salita ni Mariel kanina… ang kabuuang rebelasyon tungkol sa kanyang buhay at kung paano siya naging target ng sindikato. Kahit nakaupo siya, ramdam niya ang panginginig ng katawan niya… hindi na takot lamang, kundi halo ng galit, panghihina, at pagkalito.Sa tabi niya, si Nathan ay tahimik, nakatayo sa harap ng bintana, sinusuri ang paligid. Ramdam ni Isha ang bigat ng presensya niya, na parang bawat hininga at galaw ni Nathan ay nakalaan lamang para sa kanyang proteksyon.“Okay… um… can you please tell me