Partager

ข้าเป็นห่วงเจ้าอย่างไรล่ะ

last update Date de publication: 2025-11-18 01:00:58

10

ข้าเป็นห่วงเจ้าอย่างไรล่ะ

"คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" สาวใช้คนสนิทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย อยู่ ๆ ผู้เป็นนายก็ล้มป่วยหลังจากตกบ่อบัวก็ผ่านมาเกือบเจ็ดวันแล้วเหตุใดนายของตนเองจึงมาป่วยเอาตอนนี้ได้

"ข้าไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องห่วงมากนัก อีกสองสามวันข้าก็หายแล้ว เจ้าไปเอาน้ำที่ข้าทำไว้เมื่อวานมาให้ที" น้ำเสียงหวานแหบแห้งบอกกล่าวแก่สาวใช้คนสนิท ผู่เย่ว์พยักหน้ารับคำแล้วเดินไปเอาน้ำในกาที่ผู้เป็นนายทำไว้ราวกับนางรู้ล่วงหน้าว่าตนเองจะล้มป่วย

"ผู้เย่ว์ นายเจ้าอยู่ที่ใด ยามนี้นางต้องอยู่ในควรไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงไม่เห็นนางหรือนางอยู่ที่แปลงผัก" อันอี้เฉินกล่าวจบก็หมุนตัวหมายจะไปทางแปลงผักข้างเรือน แต่ถูกผู่เย่ว์เรียกไว้เสียก่อน

"คุณหนูป่วย นอนอยู่ในเรือนเจ้าค่ะคุณชาย"

"เหตุใดจึงกะทันหันเช่นนี้ แล้วนี่นางเป็นอย่างไรบ้าง ตามหมอแล้วหรือ" ผู้มาใหม่ถามด้วยความเป็นห่วงจิตใจกระวนกระวาย กลัวนางจะสิ้นลมดังคราวตกบ่อบัว ยังไม่ทันที่ผู่เย่ว์จะตอบอันอี้เฉินก็ตรงไปยังห้องพักของเจียงถิงถิง โดยมีผู่เย่ว์ถือกาน้ำวิ่งตามมาติด ๆ

"เดี๋ยวเจ้าค่ะคุณชาย"

"ท่านมาทำสิ่งใดในห้องของข้ากัน" เจียงถิงถิงหรี่ตาสู้แสงสว่างที่สาดส่องมายังห้องนอนมองบุรุษตรงหน้า พร้อมกับเอ่ยถามอย่างงุนงงว่าเหตุใดจึงมีบุรุษบุกห้องนอนตนเองเช่นนี้ นางหยัดกายลุกนั่งเชื่องช้าเมื่อจำได้ว่าตนเองไม่ได้สวมใส่อาภรณ์ชั้นนอกก็รีบดึงผ้าห่มบนเตียงมาคลุมกาย

"ข้าขออภัย ข้าไม่ได้ตั้งใจเสียมารยาทเช่นนี้" อันอี้เฉินยืนหันหลังให้ผู้เป็นเจ้าของห้อง จากนั้นจึงกล่าวขอโทษที่ใจร้อนถือวิสาสะเข้ามาในห้องส่วนตัวไม่บอกไม่กล่าวเช่นนี้

"แค่ก ๆ ผู่เย่ว์น้ำข้าเล่า"

"อยู่นี่เจ้าค่ะคุณหนู" รินน้ำเสร็จนางจึงขยับไปยืนชิดริมเตียงใหญ่ของผู้เป็นนายเพื่อรอรับคำสั่งอื่นต่อ

"ท่านมีธุระอันใดงั้นหรือจึงรีบร้อนเช่นนี้" น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยถามพร้อมกันก็หย่อนขาสองข้างลงบนพื้น สวมรองเท้าแล้วเรียกผู่เย่ว์มาประคองหมายจะออกไปพูดคุยกับอันอี้เฉินนอกห้อง

"ข้าก็เป็นห่วงเจ้าอย่างไรล่ะ ถามแปลกเสียจริง"

"ท่านมาห่วงข้าด้วยเรื่องอันใดกัน" คนล้มป่วยถามกลับ ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าทั้งคู่เป็นสหายกันแต่ก็คิดว่าเขาใจร้อนเกินเหตุไปเสียหน่อย ขนาดลืมไปว่าเขาและนางอยู่ในฐานะน้องสามีและพี่สะใภ้

"เอ่อ…ก็เจ้าเป็นสหายข้า ข้าห่วงกลัวเจ้าจะหมดลมมันแปลกอย่างไรเล่า แล้วนี่เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

"ข้าไม่ได้เป็นหนัก อีกเพียงวันสองวันก็หายแล้ว ท่านไม่ต้องห่วงมากไป" เจียงถิงถิงบอกด้วยความมั่นใจผ่านน้ำเสียงแหบแห้ง

อันอี้เฉินเดินตามเจียงถิงถิงออกไปที่โต๊ะหินอ่อนหน้าห้อง จากนั้นจึงนั่งลงฝั่งตรงข้ามนางสายตาคู่คมจับจ้องร่างอวบอิ่มที่ตอนนี้ดูซูบลงกว่าเดิม แม้ไม่ได้มากมายแต่ก็ยังเห็นได้ชัด ริมฝีปากที่เคยแห้งแตกกลับดูชุ่มชื้นขึ้นมาก น่าแปลกใจนักนางทำได้อย่างไรให้ตนเองป่วยแต่กลับดูงดงามขึ้นเช่นนี้

ไม่รู้เผลอคิดในใจนานเท่าใด สตรีตรงหน้าจึงเคาะโต๊ะหินอ่อนเรียกสติเขาเบา ๆ

"ว่าอย่างไร"

"ข้าต้องถามท่านต่างหากเล่า มีสิ่งใดจึงมาหาข้า"

"ข้าก็มาที่นี่ทุกวันเจ้าจะถามไปทำไม" อันอี้เฉินตอบเสียงเบาแล้วหลบตานาง เขาไม่รู้ว่าทำไปทำไม หากแต่รู้สึกว่าตนเองยังไม่อาจสู้สายตานางในตอนนี้ได้

"หากหิวท่านต้องไปกินที่อื่นแล้ว ข้าไม่มีอารมณ์มาทำอาหารหรอก แค่ก ๆ "

ในเมื่อไม่มีธุระใดต้องอยู่ต่อเขาจึงยื่นซองสีขาวที่ญาติผู้พี่ฝากมาให้นาง จะได้รีบกลับเพื่อให้นางได้พักผ่อน เจียงถิงถิงมองซองสีขาวตรงหน้าด้วยความสงสัยหยิบมามันพลิกไปพลิกมาพินิจอยู่ครู่เดียว

"ท่านพี่ฝากข้ามาให้เจ้า"

"งั้นเหรอ งั้นนี่ก็หนังสือหย่าน่ะสิ โอ้ย ดีใจจริง ๆ เธอเป็นอิสระแล้วนะถิงถิง" คนป่วยพรั่งพรูวาจาออกมาอย่างตื่นเต้น และวาจาเหล่านั้นผิดแปลกจากเดิมมากนักคล้ายนางลืมตัวไปชั่วขณะว่าตนเองป่วยอยู่

"เจ้าว่าหนังสือหย่างั้นหรือ" คำถามจากสหายทำให้นางคิดหนักไม่รู้จะโกหกหรือบอกความจริงเขาไปตรง ๆ แต่ก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่าตนได้มาอยู่ในร่างนี้ก็เพราะเคยกล่าววาจาโกหกผู้อื่น

"ใช่ ข้ากับญาติผู้พี่ของท่านเราหย่ากันแล้ว เพียงแต่ข้าต้องอยู่ที่นี่อีกหนึ่งปีจึงจะเป็นอิสระจริง ๆ" นางตัดสินใจว่าจะไม่โกหกสหายเพียงคนเดียว และตัดสินใจจะไม่ผลักไสบุรุษผู้นี้หากไม่ได้เขานางคงอยู่อย่างเดียวดายจนตายคาเรือน

"เช่นนั้นก็ดี ดีแล้ว ฮ่า ๆ" อันอี้เฉินกล่าวจบก็หัวเราะขบขัน จนผู่เย่ว์และเจียงถิงถิงมองตามแววตาขุ่นข้องไม่เข้าใจว่าเขาหัวเราะมากมายด้วยเรื่องอันใด

"ข้าหย่า ไม่ใช่ท่านหย่าเสียหน่อย เหตุใดจึงดีใจเช่นนั้น"

"ขะ..ข้าก็ดีใจแทนเจ้าอย่างไรล่ะ เจ้าไม่เคยอยากอยู่ที่นี่ต่อไปจะได้ไม่ต้องทนถูกรังแกอีก" เสียงนุ่มคุ้นหูกล่าวด้วยรอยยิ้มละมุน เขาดีใจแทนนางจากใจแต่ก็ไม่มั่นใจว่าเหตุใดดีใจแทนนางถึงเพียงนี้

"ตอนนี้ก็ไม่มีใครกล้ารังแกข้าแล้วเช่นกัน ยกเว้นก็แต่ท่านเท่านั้น"

"ข้าหรือ ข้าไปรังแกเจ้าเมื่อใดกัน" จากจะได้พักผ่อนนางจำต้องนั่งถกเถียงกับอันอี้เฉินอีกเกือบสองเค่อ

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน   ตัดสินใจ [END]

    29ตัดสินใจ“ข้าไม่ได้ขู่ท่าน ข้าเพียงเตือนท่านเท่านั้นว่าข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาทำให้นางลำบากใจอีก”“ท่านมาตั้งแต่เมื่อใด” เจียงถิงถิงลุกจากที่นั่งแล้วเงยหน้าถามชายหนุ่มที่เข้ามาใหม่ นางมาที่นี่กับผู่เย่ว์ซึ่งรออยู่ด้านนอกเหตุใดอันอี้เฉินจึงพรวดพราดเข้ามาเช่นนี้อันอี้เฉินรู้จากคนงานที่ร้านบะหมี่ว่าเจียงถิงถิงนัดพบกับหยุนฮ่าวหรานที่โรงน้ำชาจึงรีบตามมา เขาเกรงว่านางจะถูกหยุนฮ่าวหรานบีบบังคับให้กลับไปยังสกุลหยุน“ข้ารีบตามมาเกรงว่าเจ้าจะถูกญาติผู้พี่รังแก”“เหตุใดข้าต้องรังแกนาง”“คนอย่างหยุนฮ่าวหรานจะทำสิ่งใดข้าได้เล่า ท่านคิดมากไปแล้ว ไม่รู้จักข้าหรืออย่างไร” เจียงถิงถิงตอบคำถามของอันอี้เฉินด้วยรอยยิ้มขบขัน นึกเอ็นดูสิ่งที่เขาห่วงนางไม่รู้ว่าเขาห่วงหรือหึงหวงนางกันแน่ แต่ภายในกลับรู้สึกดีจนสิ่งที่อยู่ด้านในเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าขาวเนียนเปล่งสีแดงระเรื่อลามไปทั่วพวงแก้ม

  • เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน   หลักฐาน

    28หลักฐานผ่านพ้นวันเปิดร้านไปเพียงหนึ่งวันเจียงถิงถิงก็ให้คนนำเทียบเชิญไปส่งที่ตระกูลหยุน นัดหมายพูดคุยกับคนที่จ้างให้ผู้อื่นมาก่อกวนร้านนางเมื่อวาน พอเห็นใบหน้างดงามที่เฝ้านึกถึงมาตลอดแม้จะไม่สามารถมาพบได้หยุนฮ่าวหรานก็รีบลุกไปต้อนรับ“เจ้ามาแล้วหรือ มานั่งเถิด ข้าให้คนเตรียมชาเขียวไว้ให้ เจ้าอยากได้สิ่งใดเพิ่มหรือไม่”“ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อกินข้าวกับท่าน”“เช่นนั้นเจ้าส่งเทียบเชิญให้ข้าเพราะเหตุใด” หยุนฮ่าวหรานถามด้วยความสงสัยราวกับไม่รู้ว่านางส่งเทียบเชิญให้เขาเพราะสิ่งใด ใบหน้ายิ้มแย้มในคราแรกพลันหายไปเหลือเพียงใบหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก พอเห็นเทียบเชิญจากนางเขาก็รีบให้บ่าวคนสนิทไปตอบรับคำเชิญ แต่นางไม่ยอมไปที่ตระกูลจึงเปลี่ยนมาเจอกันในโรงน้ำชาใกล้ร้านบะหมี่แทน“ท่านไม่รู้หรือว่าข้ารู้เรื่องที่ท่านเป็นผู้จ้างคนมาป้ายสีร้านข้าใช่หรือไม่”

  • เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน   ถิงถิง

    27ถิงถิง“ท่านบอกว่าเงินกินบะหมี่นี่เป็นเงินอีแปะสุดท้ายใช่หรือไม่” เมื่อนึกถึงตอนอยู่ในโรงน้ำชาได้นางจึงสอบถามเขาอีกครา นางจะเปิดโปงคนสารเลวผู้นั้นให้ได้ บังอาจมากที่มาทำเช่นนี้กับร้านของนาง“ใช่ทั้งเนื้อทั้งตัวข้ามีเงินเพียงหนึ่งอีแปะ หากไม่ใช่เพราะท่านคิดค่าบะหมี่เพียงครึ่งเดียวข้าจะมากินร้านท่านหรือ แต่หากรู้ว่าคิดราคาเพียงครึ่งแล้วสกปรกเช่นนี้ข้าก็คงไม่มาเช่นกัน”“เหลียวต่ง ไปค้นผ้าคาดท้องของบุรุษผู้นั้นทีมียี่สิบตำลึงอยู่หรือไม่” ราวกับล่วงรู้ว่าเจียงถิงถิงคิดจะทำสิ่งใดต่อไป อันอี้เฉินจึงหันไปสั่งบ่าวคนหนึ่งของตนซึ่งเป็นบุรุษเพียงสองคนในร้าน เหลียวต่งค้อมตัวรับคำผู้เป็นนายก่อนจะเดินเข้าไปหมายจะตรวจค้นร่างกายเขาตามที่ผู้เป๋นเจ้านายบอก ยังไม่ทันได้แตะตัวชายผู้นั้นก็ปัดป้องเป็นพัลวันราวกับกลัวว่าจะมีผู้ใดแตะต้องตนเอง ใบหน้าซีดเผือดหลบซ้ายหลบขวา เหลียวต่งไม่อยากใช้กำลังกับลูกค้าในร้า

  • เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน   ก่อกวน

    26ก่อกวนเปิดร้านวันแรกผู้คนก็พากันมาลองลิ้มชิมรสจนร้านเต็มตั้งแต่เปิด เจียงถิงถิงนางแทบไม่ได้พักเหนื่อยเลย เถ้าแก่อีกคนของร้านจึงเดินไปยืนด้านหลังขณะที่นางกำลังตักน้ำแกงใส่บะหมี่ ผ้าเช็ดหน้าผืนบางสีขาวสะอาดถูกยื่นมาซับเหงื่อบนใบหน้างดงามเบามือ นางชะงักมือตกใจก่อนจะหันกลับไปมองผู้ที่เข้ามาด้านหลังโดยที่นางไม่รู้ตัว“ท่านเอง ข้านึกว่าผู้ใด มาไม่บอกไม่กล่าว ข้าตกใจหมด”“จะมีผู้ใดกล้าเข้าใกล้เจ้าเช่นนี้อีก”“ผู่เยว์อย่างไรเล่า”“ไม่เหนื่อยหรือ พักบ้างเถิดเจ้าทำบะหมี่มาครึ่งค่อนวันแล้ว” ซับเหงื่อไปก็บ่นไปทั้งที่ถูกตำหนิแท้ ๆ แต่เจียงถิงถิงกลับมีใบหน้าเปื้อนยิ้มนางมีความสุขเพราะตนเองได้ทำสิ่งที่อยากทำโดยไม่ต้องคิดถึงชื่อเสียงผู้ใด นางไม่คิดว่าจะมีร้านบะหมี่เล็ก ๆ จะมีลูกค้าจนไม่ได้พักเช่นนี้“เถ้าแก่ บะหมี่ได้หรือยัง”

  • เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน   เปิดร้าน

    25เปิดร้านเพียงหกวันชั้นล่างโถงกลางของตึกไม้ด้านหน้าก็ถูกเจียงถิงถิงตกแต่งให้เป็นร้านบะหมี่ขนาดเล็ก มีโต๊ะให้นั่งกินบะหมี่สี่ตัว นางไม่ได้ต้องการมีร้านใหญ่โตจึงไม่ได้ใช้พื้นที่ในเรือนไม้ทั้งหมด นางใช้พื้นที่เพียงหนึ่งในห้าของเรือนเท่านั้น“ท่านว่าเท่านี้ พอหรือไม่” เจียงถิงถิงร้องถามชายหนุ่มที่ยืนอยู่มุมด้านในสุดของร้าน เขายืนมองนางวางถาดใส่กาชาบนโต๊ะทุกตัวจนเสร็จ พอเสร็จก็หันมาถามเขาหลายหน อันอี้เฉินมองนางอย่างขบขันเขาคิดว่านางคงกำลังคิดมากเรื่องเปิดร้านวันพรุ่งนี้จึงได้ย้ายกาชายกเก้าอี้ไปทางนั้นทีทางนี้ที“นี่เจ้าย้ายมันรอบที่สิบแล้ว”“ข้ากลัวว่ามันยังดีไม่พอ”“เจ้าไม่ได้เปิดภัตตาคารเสียหน่อย กังวลสิ่งใดกัน แค่บะหมี่อร่อยก็เพียงพอแล้วสำหรับร้านขายบะหมี่ และบะหมี่ของเจ้าอร่อยที่สุดเท่าที่ข้าเคยกินมา หากเปิดแล้วเกรงว่าร้านคงไม่พอให้ผู้คนนั่งแน

  • เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน   ข้าก็เป็นครั้งแรกของเจ้า

    24ข้าก็เป็นครั้งแรกของเจ้ารถม้าสามคันที่อันอี้เฉินจ้างมาขนของมุ่งตรงไปยังตรอกการค้าที่ผู้คนพลุกพล่าน จากสกุลหยุนมาถึงตรอกการค้ากลางเมืองใช้เวลาครึ่งชั่วยาม รถม้าทั้งหมดหยุดลงที่หน้าเรือนไม้ ซึ่งบัดนี้กลายเป็นที่ทำงานสำหรับผู้คนยากไร้ไม่มีที่ไป สามด้านถูกปิดล้อมไว้หมดมีเพียงด้านหน้าที่เปิดให้เข้าออกได้ข้าวของต่าง ๆ รวมถึงสินเดิมของเจียงถิงถิงถูกยกเข้าผ่านทางเข้าเล็ก ๆ และผ่านตัวเรือนไม้หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าเข้าไปถึงเรือนหลัง ที่มีเรือนไม้ขนาดไม่ใหญ่มากกลางเก่ากลางใหม่ตั้งอยู่ด้านหลังเรือนไม้ ตรงกลางเป็นที่ดินโล่ง ๆ เหมาะแก่การทำแปลงผักของนางยิ่งนัก“ทำไมที่นี่จึงเปลียนไปมากมายเช่นนี้ หนก่อนที่ข้ามาที่ดินโล่ง ๆ นั่นยังไม่มีแปลงผักเลย” เจียงถิงถิงเอ่ยถามชายหนุ่มข้างกายขณะที่ทั้งสองเดินผ่านเรือนชั้นนอกเข้ามาชั้นใน พร้อม ๆ กับที่คนงานรับจ้างขนของเข้าไปวางไว้หน้าเรือน“ไม่กี่วันก่อนข้าให้คน

  • เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน   ใจคนยากแท้…หยั่งถึง

    5ใจคนยากแท้…หยั่งถึง"ไปทำอาหารกันเถอะผู่เย่ว์ อีกเดี๋ยวก็ได้เวลาไอเอฟแล้ว" กล่าวจบนางก็พาร่างอวบเดินไปทางครัวในเรือนตน สาวใช้ทำหน้างุนงงกับคำพูดเมื่อครู่ของผู้เป็นนายจึงได้แต่ทบทวนคำของนางแล้วเดินตามไป"คุณหนูว่าอย่างไรนะเจ้าคะ" ผู่เย่ว์ถามนายของตนหลังเท้าซ้ายแตะบนพื้นห้องครัว เจียงถิงถิงหันกลับม

  • เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน   นังจิ้งจอกจอมเสแสร้ง

    7นังจิ้งจอกจอมเสแสร้งย่านตรอกการค้าที่ผู้คนพลุกพล่านเนื่องด้วยตรอกนี้มีห้างการค้าสำคัญ ๆ อยู่ตั้งแต่หน้าตรอกยันท้ายตรอก ไหนจะหอนางโลมชื่อ

  • เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน   เจ้าคนแรกที่กล่าวว่าข้าไม่เหมาะกับรอยยิ้ม

    6เจ้าคนแรกที่กล่าวว่าข้าไม่เหมาะกับรอยยิ้มหลังจากกินข้าวเช้ากันสองคนในเรือนเสร็จเจียงถิงถิงก็พาสาวใช้ออกไปเดินเล่นรอบ

  • เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน   เจ้าไม่ใช่นาง

    4เจ้าไม่ใช่นาง"ผู่เย่ว์จัดโต๊ะแล้วตักข้าวสวยให้ข้าที ตักเผื่อคุณชายอันสักชาม" เจียงถิงถิงถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยหน่ายจะปะทะวาจาต่อ จึงปลงใจหันไปสั่งผู่เย่ว์ให้เตรียมจัดโต๊ะอาหารที่โถงกลางของเรือนตนเอง"เจ้าค่ะคุณหนู" ผู่เย่ว์ค้อมหัวรับคำแล้วยกไก่ผัดต้นหอมชามใหญ่และจานไข่เจียวเพื่อจะออกไปจัด

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status