บททั้งหมดของ ชังได้ท่านชังไป!: บทที่ 41 - บทที่ 50

ตอนที่23||จ่ายค่าแรงเปิ่นไท่จื่อมาเสียโดยดีอ้ายเฟยหลังส่งซ่างกวนเฉียนเข้าพักที่เรือนหรงจิ่งเรียบร้อย ขบวนเล็กจึงเคลื่อนกลับมายังตำหนักตงกงส่วนหน้าความเงียบยามสนธยาแผ่คลุมทั่วเรือนหลวงราวม่านบางที่ค่อยๆ ทาบทับทุกสรรพสิ่ง แสงสุดท้ายของอาทิตย์ลับหาย เหลือเพียงเงาสีเทาเข้มทอดยาวบนพื้นหิน แสงโคมถูกจุดขึ้นทีละดวงตามแนวระเบียง เปลวไฟไหวระริกตามแรงลมเย็นยามค่ำ คล้ายสะท้อนความตึงเครียดที่ยังไม่คลายจากเหตุการณ์ทั้งวันสวีหานเซียงก้าวเข้าห้องนอนของตนด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ท่วงท่าของนางเรียบร้อยแต่สง่างาม สมกับฐานะไท่จื่อเฟย ทว่าสายตากลับเคร่งขรึมกว่าปกติ แววตานั้นนิ่งลึก เย็นชา และระวังภัย ราวกับกำลังประเมินทุกความเป็นไปได้ในค่ำคืนนี้นางถอดเสื้อคลุม ส่งให้หลินซีด้วยมือที่มั่นคง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบกับสวามีที่เดินตามมาติดๆ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง“คืนนี้หม่อมฉันจะย้ายไปพักที่เรือนหรงจิ่งกับท่านแม่”คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างราบเรียบ แต่กลับกระแทกหัวใจของจ้าวเฉินจ้านที่กำลังถอดฉลองพระองค์จนเขาหยุดชะงัก มือแกร่งพลันค้างกลางอากาศ เส้นสายกล้ามเนื้อที่แขนตึงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่เขาจะหันหน้ามองสตรีซึ่งเป

ตอนที่ 24 || ค่าแรงท่านช่าง...แพงเหลือล้นแล้วด้วยนิสัยของสวีหานเซียงย่อมมิอาจยอมตกเป็นเบี้ยล่างเจ้าลูกเต่ากำพร้าได้ คิดว่าตัวใหญ่กว่านางแล้วตนจะกลัวหรือ?ด้วยวรยุทธ์ที่สูงกว่าบุรุษผู้เป็นพระสวามี สวีหานเซียงก็พลิกกายมาอยู่ด้านบนเหนือกายแกร่งกำยำได้เพียงในพริบตา เรียวปากงามยกยิ้มเยือกเย็น“ก็มารอดูได้เพคะ ไท่จื่อว่าภายภาคหน้าจะเป็นท่านหรือหม่อมฉันที่จะวิงวอนขอความรักจากกัน”กล่าวจบสวีหานเซียงก็ไม่พูดมาก นางเริ่มจุมพิตเขาตั้งแต่หน้าผาก ระหว่างคิ้ว ปลายจมูกโด่ง และจบลงที่ริมฝีปากร้อน ถึงนางจะเพิ่งเคยจุมพิตกับเขาเป็นคนแรก แต่เข้าหอสามคืนสามวัน ย่อมมีประสบการณ์ และนางเป็นพวกความจำดีเยี่ยมจ้าวเฉินจ้านเคยทำอย่างไรกับร่างกายของนาง สวีหานเซียงย่อมสนองคืนเขากลับไปทั้งหมด เขาเคยจุมพิตร้อนแรงและสอดลิ้นลึกรุกล้ำ นางก็ทำ จนจ้าวเฉินจ้านถึงกับสะท้านไหวเรือนกายสูงใหญ่แปดฉือแทบระเหยเป็นไอน้ำเสียแล้วจุมพิตปากแกร่งจนคนใต้ร่างของนางเคลิบเคลิ้มแล้วริมฝีปากจิ้มลิ้มและแสนจะหวานล้ำหากกลับร้ายกาจก็ไถลลงมาตามปลายคาง ลำคอ หัวไหล่นางและทักทายยอดอกที่แข็งสู้ปากสู้ลิ้นของนางทันที ที่สัมผัส“อา...ซี้ด...” จ้าวเฉิ

ตอนที่25|| หากข้ามัวแต่ให้อภัยยามใดข้าจะได้เอาคืนวันคืนเคลื่อนผ่านไปอย่างเงียบงัน เผลอเพียงไม่นานก็ถึงวันที่ไม่อาจเลี่ยง ไท่จื่อจ้าวเฉินจ้านต้องรับเจียงเพ่ยหยูเข้ามาเป็นเหลียงตี้ตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับนาง แม้ไท่ซ่างหวงและฮ่องเต้จะทรงไม่เห็นด้วย แต่ก็ไม่อาจขัดขวางได้ เพราะไท่จื่อหนุ่มได้ทำตามเงื่อนไขทุกประการแล้ว เขาอภิเษกกับสวีหานเซียงตามพระประสงค์ของมังกรทั้งสอง และยังรับมารดาของนางเข้ามาอยู่ในตำหนัก รักษาดวงตาให้ ดูแลอย่างสมเกียรติ ไม่มีสิ่งใดให้ผู้ใหญ่หยิบยกขึ้นตำหนิดังนั้น การรับเหลียงตี้ในวันนี้จึงเกิดขึ้น แม้จะไม่ใช่งานมงคลที่ผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าบ่าวยินดี แต่ก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้พิธีถูกจัดขึ้นภายในวังตะวันออก หรือตำหนักตงกง ไม่ได้ประกาศต่อราชสำนักหรือเชิญขุนนางมาร่วมงานเลี้ยงไม่มีขบวนรับตัวเจ้าสาวยิ่งใหญ่เช่นในคราวแต่งสวีหานเซียง จนชาวบ้านที่ทราบต่างซุบซิบกันว่าไท่จื่อจ้าวเฉินจ้านทำราวกับเกรงใจไท่จื่อเฟยสวีมากนัก ทุกอย่างเป็นไปอย่างเงียบสงบไม่ต่างจากวันธรรมดาวันหนึ่ง แขกที่ร่วมเป็นพยายานรับรู้ถึงพิธีนี้มีเฉพาะคนของวังบูรพานี้เท่านั้น เพราะนี่ไม่ใช่การอภิเษกไท่จื่อเฟย หากเป

ตอนที่26||ความจริงเกี่ยวกับสตรีในดวงใจจ้าวเฉินจ้านฝ่ายสวีหานเซียงกลับจากเรือนหรงจิ่งในยามค่ำ อากาศต้นราตรีเย็นจัดกว่าทุกวัน ลมพัดเอากลิ่นดินชื้นหลังฝนแรกของฤดูเข้ามาในระเบียงยาว นางก้าวผ่านโคมไฟที่แขวนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ สีหน้าแจ่มใสผิดจากหลายวันที่ผ่านมา แม้ท่วงท่าจะยังสำรวม แต่ความผ่อนคลายที่ซ่อนอยู่ในแววตากลับปิดไม่มิดวันนี้มารดาของนางอาการดีขึ้นมากแถมยังอารมณ์ผ่องใสพอจะกินอาหารมื้อค่ำได้มากแล้วนั่งพูดคุยเรื่องเล็กน้อยก่อนจะส่งท่านเข้านอนทำให้นางวางความกังวลเรื่องสุขภาพของมารดาลงได้มาก ซึ่งเรื่องนี้ต้องยกความดีให้กับจ้าวเฉินจ้านที่เขาเอาใจใส่รักษามารดาของนางอย่างดีเกินจากที่รับปากตอนแรกอยู่มากและที่สำคัญคืนนี้นางคิดว่าตนเอง สบายแล้วในเมื่อสวามีของนางเพิ่งแต่งงานกับสตรีที่เขารัก คืนเข้าหอเช่นนี้ ต่อให้จ้าวเฉินจ้านจะเอาแต่ใจเพียงใด ก็คงไม่ย้อนกลับมากวนใจนางอีก นั่นคือข้อสรุปที่สวีหานเซียงเชื่อมั่นอย่างยิ่งภายในห้องอาบน้ำ ไอน้ำอุ่นลอยอบอวล เสียงน้ำกระทบอ่างดังแผ่วเบา สวีหานเซียงเอนกายพิงขอบอ่าง หลับตาลงอย่างผ่อนคลาย เส้นผมยาวสีดำขลับแผ่กระจายตามแรงมือของหลิงซีที่กำลังสระผมให

ตอนที่27|| อยากได้สิ่งใดเจ้าชี้สั่งสวามีเท่านั้นต่างคนต่างเงียบกันไปครู่ใหญ่ ความเงียบนั้นมิได้อึดอัด หากแต่หนักแน่น ราวกับมีสิ่งใดสิ่งหนึ่งกำลังกดทับอยู่กลางห้อง ระหว่างสองสามีภรรยาที่นั่งเคียงข้างกันอยู่ใต้แสงจันทร์สวีหานเซียงเงียบ เพราะนางกำลังคิดถึงความเป็นไปได้หนึ่งที่เพิ่งผุดขึ้นในหัว และยิ่งคิด นางก็ยิ่งไม่อยากเชื่อ ส่วนจ้าวเฉินจ้านนั้นเขาไม่ได้มองนางด้วยซ้ำสายตาของเขาทอดออกไปนอกหน้าต่าง มองจันทร์ครึ่งดวงที่ลอยเด่นเหนือหลังคาตำหนัก ความคิดของเขาหวนกลับไปยังวันนั้น วันที่เขาเคยคิดว่าตนต้องตายแน่นอนวันที่ถูกนักฆ่าต้อนจนมุม ทางซ้ายคือหน้าผาสูงชัน เบื้องล่างเป็นเหวลึกที่มองไม่เห็นก้น ทางขวาคือดาบในมือของหม่าจงกับเหล่ยเจี๋ยที่เต็มไปด้วยเลือด และด้านหน้าคือความตายเขาจำได้ชัดเจน ความรู้สึกเย็นเฉียบที่แผ่ซ่านตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงกลางอก จำได้ว่าตนเองเคยคิดว่า หากต้องตายเช่นนี้ อย่างน้อยก็ขอให้ตายอย่างสมศักดิ์ศรีของไท่จื่อเขาจึงสู้ยิบตาไม่ยอมหนีเอาตัวรอดเพียงคนเดียวแต่แล้ว...เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางแสงจันทร์สีเลือด ดาบของนางวาดผ่านอากาศอย่างเฉียบคม เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น