All Chapters of ชังได้ท่านชังไป!: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 14 || ราตรีนี้จะเป็นเจ้าหรือข้าที่เพลี่ยงพล้ำ“อื้อ!”ความร้อนจากริมฝีปากเขากระจายลงสู่หน้าอกนางระลอกแล้วระลอกเล่า ร่างเล็กชะงัก หายใจติดขัด หานเซียงพยายามจะดันเขาออกกลับไม่สำเร็จเพราะมือของเฉินจ้านยึดข้อมือของนางทั้งสองข้างเอาไว้แนบหมอนอย่างมั่นคงนางจึงทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้อยู่เพียงในลำคอเท่านั้นริมฝีปากเขากดแน่น ลิ้นสอดประสานอย่างรุนแรงทำให้นางรู้สึกตัวสั่นสะท้านอย่างยากจะควบคุม ผ่านไปครู่หานเซียงคล้ายจะขาดใจ เฉินจ้านจึงถอนจุมพิตออกไป หานเซียงจึงรีบโกยอากาศเข้าปอด กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งตีขึ้นจมูก ในปากของนางก็สัมผัสรสทั้งเค็มทั้งคาวโครม!“เจ้าทำบ้าอันใด?” จ้าวเฉินจ้านตวาดออกไปสุดเสียงหลังตนเองถูกเท้าเล็กของสวีหานเซียงถีบเข้าเต็มรักตกเตียงลงมานั่งจุกหน้าเขียว“!!!”ส่วนสวีหานเซียงที่เผลอตัวถีบสวามีไปเต็มเท้าก็ตกใจไม่ต่างกัน แต่จะโทษนางผู้เดียวมิได้นะ เป็นเขาที่อยู่ๆ ก็พุ่งมาจู่โจมนาง จุมพิตนางจนปากแตกแค่ถีบยังน้อยไป นางไปหักกระดูกหรือปาดคอเขาในกระบี่เดียวนี่นับว่าปรานีอีกฝ่ายมากแล้วดวงตาของไท่จื่อหนุ่มวาวโรจน์เหมือนพยัคฆ์โมโหแม้ยังนั่งจุก แต่ความโมโหที่ถูกทำลายความภาคภูมิ

ตอนที่ 15||เร่าร้อนเกินไปแล้วหานเซียงรู้สึกเลยว่าหัวใจตนเองเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกไปหมดกับสัมผัสของเฉินจ้าน ฝ่ามือแกร่งเริ่มลูบไล้ก่อนจะวนเวียนมาบีบเคล้นหน้าอกอวบที่ขนาดพอดีกับมือของเขาทั้งที่นางเป็นสตรีดูตัวเล็กมากแท้ๆ เฉินจ้านบีบเคล้นคลึงเคล้า ก่อนจะก้มลงมาจุมพิตริมฝีปากจิ้มลิ้มของนางอีกครั้งอย่างแม่นยำ เขาบดขยี้และสอดปลายลิ้นร้อนเข้ามาไล่ต้อนลิ้นนุ่ม ยิ่งเขาจุมพิตยิ่งหิวกระหายจนอยากจะกลืนนางขึ้นมาจริงๆ และยิ่งปลายลิ้นแกร่งสอดเข้ามาในโพรงปากนุ่มของนางยิ่งทำให้หานเซียงหัวหมุนไปหมดฝ่ามือแกร่งของเฉินจ้านบีบเคล้นเต้าอวบก่อนจะวนเวียนขึ้นไปขยี้ส่วนปลาย จนหานเซียงเผลอหลุดเสียงครางดังอู้อี้ในลำคอส่วนริมฝีปากของเฉินจ้านยังไล่บดจุมพิตไปทั่วจนหานเซียงแทบไม่มีแรงหายใจ ทุกครั้งที่ปลายลิ้นตวัดเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กของนาง ร่างกายก็ยิ่งอ่อนแรงเหมือนถูกดูดวิญญาณไป มือแกร่งที่เคล้นคลึงบนอกอิ่มไม่ยอมผละออกห่างแต่กลับบีบเคล้นหนักขึ้นทีละน้อยพร้อมจังหวะจูบที่เร่าร้อนขึ้นทุกที“อื้อ…ไท่จื่อ…” เสียงนางขาดห้วง ขาเรียวสั่นระริกจนต้องหนีบเข้าหากัน แต่ชายหนุ่มกลับสอดเข่าแกร่งแทรกเข้ามากักแน่นจนหนีไม่ได้“เรียกข้

ตอนที่ 16||หานเซียงแพ้เสียงในหัว!แสงอรุณแรกเพิ่งแตะปลายฟ้าสีเงินเหนือมหานครฉงชิ่ง ความเย็นชื้นยามเช้าคลอเคล้าอยู่ทั่วชั้นฟ้า ทว่าภายในเรือนหงอี้กลับอบอ้าวร้อนรุ่มผิดวิสัยอย่างน่าประหลาด สวีหานเซียงลืมตาตื่นขึ้นมาโดยมิได้มีความสดชื่นของผู้ได้นอนเต็มอิ่มตรงกันข้ามสองวันสองคืรที่ผ่านมานางแทบไม่ได้หลับได้นอนด้วยซ้ำ ร่างกายของนางหนักราวถูกฝังไว้ใต้โคลน ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบจนแม้แต่คิดจะลุกขึ้นก็ยังรู้สึกว่ากระดูกลั่นเตือนตัวเองอยู่เงียบ ๆมิใช่นางไม่อยากพักผ่อน แต่ตลอด สองคืนสองวันที่ผ่านมานอกจากชำระร่างกายกับกินอาหาร นางก็มิได้ออกจากประตูเรือนหอแม้เพียงครึ่งก้าว ทั้งหมดเป็นเพราะชายผู้เป็นสวามี… ไท่จื่อจ้าวเฉินจ้าน ผู้มีความหน้าด้านเป็นหนึ่ง ไม่มียางอายเป็นสอง และมีราคะสูงเป็นสาม!สวีหานเซียงสาบานต่อฟ้าดินได้เลยว่า หากนางมิใช่ผู้ฝึกยุทธตั้งแต่อายุสามขวบจนมีลมปราณขั้นสูง ร่างกายแข็งแรงกว่าสตรีปกติในต้าเว่ย ป่านนี้นางคงล้มหมอนนอนเสื่อหรือตายแห้งอยู่บนเตียงไปตั้งแต่ผ่านพ้นคืนแรกของการเข้าหอไปแล้ว!แม้จะมีลมปราณคุ้มกาย ทว่าเวลานี้เพียงจะขยับขึ้นนั่ง นางยังต้องสูดหายใจลึก เหมือนจะดึงกระดูกที่แต

ตอนที่ 17 ||ตัดขาดทีละก้าวหลังจากจบความวุ่นวาย สามีภรรยาหยอกล้อกันจนบ่าวไพร่ครึ่งร้อยในตำหนักตงกงแตกตื่นแล้ว ความเงียบก็กลับมาเยือนราวพายุพัดผ่านไปปล่อยซากปรักหักพังไว้เบื้องหลัง ซากประตูไม้จันทน์แตกครึ่งบานถูกเก็บกวาดไปราวกับไม่เคยมี และประตูบานใหม่กำลังถูกติดตั้งกลางยามเฉิน ขบวน กลับบ้านเดิม ของไท่ปรากฏวีหานเซียงจึงเริ่มเคลื่อนตัวออกจากตำหนักตงกงอย่างเป็นทางการ ธงมังกรเงินปักตราประจำรัชทายาทของต้าเว่ยสะบัดไหวตามแรงลมยามสาย รถม้าบรรทุกของขวัญเรียงรายสามคัน โดยมีรถม้าคันโตหรูหราอยู่ด้านหน้า ข้างหน้ามีกองทหารองครักษ์ในชุดเกราะเต็มยศเดินนำ ข้างหลังเป็นนางกำนัลและขันทีประจำตำหนักตามธรรมเนียมแต่ยังไม่ทันเคลื่อนออกพ้นหน้าตำหนัก กลับปรากฏอาชาสีดำสนิทสามตัวควบออกมาเข้าในขบวน สวีหานเซียงพลันขมวดคิ้วเพราะหนึ่งในสามคนนางย่อมจำได้ว่าคือสวามีตัวดีของนาง ไท่จื่อจ้าวเฉินจ้านนั่นเอง“ไท่จื่อทรงจะไปที่ใดเจ้าค่ะ?” นางเปิดผ้าม่านด้านข้างรถม้าออกไปถามเขาเพราะไม่อยากคาดเดาไปเองว่าอีกฝ่ายจะกลับบ้านเดิมกับนาง“ไท่จื่อเฟยไปที่ใดเปิ่นไท่จื่อย่อมไปที่เดียวกัน”ตอบให้มันดีเขาจะขาดใจตายเช่นนั้นหรือ?สวีหานคิ

ตอนที่ 18 ||เอาหน้าคืองานหลักของเปิ่นไท่จื่อหลังขบวนเสด็จกลับถึงตำหนักตงกง จ้าวเฉินจ้านมิได้ปล่อยให้เรื่องยืดเยื้อแม้แต่น้อย ร่างสูงในฉลองพระองค์สีเข้มก้าวขึ้นสู่โถงรับรองด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง ทว่ากดดันผู้คนรอบข้างโดยไม่ต้องเปล่งเสียงดัง เขาเรียกเฉากงกงกับหยวนหมัวมัวเข้ามาทำความเคารพต่อหน้าซ่างกวนซื่อ เจิ้งกั๋วกงฮูหยิน มารดาของไท่จื่อเฟยสวี อย่างเป็นทางการเพียงคำว่า อย่างเป็นทางการ ก็เพียงพอจะทำให้บรรยากาศในโถงรับรองตึงแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ“ตั้งแต่นี้ไป เจิ้งกั๋วกงฮูหยินจะพำนักอยู่ในตำหนักตงกงแห่งนี้อย่างเป็นทางการ”น้ำเสียงของไท่จื่อเรียบนิ่ง แต่กลับแฝงอำนาจที่ทำให้ผู้ฟังทุกคนรีบยืนหลังตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับถ้อยคำของเขามีน้ำหนักกดลงบนบ่าทุกคน“ให้จัดเรือน ‘หรงจิ่ง’ เป็นที่พัก พร้อมนางกำนัลและขันทีประจำเรือนอีกหกคน”เฉากงกงรีบก้มศีรษะคำนับรับคำสั่งรับฉับไว ไม่กล้าชักช้าแม้เพียงเสี้ยวลมหายใจ“รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”หยวนหมัวมัวเหลือบตามองหญิงสูงวัยที่ยืนด้านซ้ายมือของไท่จื่อเฟยอยู่ครู่หนึ่ง นางมองเห็นเพียงดวงตาที่พร่าเลือน แต่สัมผัสได้ถึงความสงบและอดทนที่สั่งสมมานาน จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงรอ