All Chapters of ชังได้ท่านชังไป!: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 13 || เริ่มคืนสนองเวลาแปดวันไม่ใช่จะนาน ยิ่งสำหรับพิธีแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ของบุรุษผู้เป็นถึงไท่จื่อแห่งต้าเยี่ยนนี้ทุกสิ่งเร่งรีบได้แต่ห้ามไม่สมบูรณ์ ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นจวนเจิ้งกั๋วกง หรือทางกรมพิธีการจึงวุ่นวายกันมาก รวมถึงตัวของเจ้าสาวและเจ้าบ่าวเอง ทุกคนล้วนวุ่นวายกับหน้าที่ของตนเองจวบจนค่ำคืนก่อนวันแต่งงานเพียงหนึ่งคืน เพียงแค่ล่วงเข้าสู่ยามโหย่ว เมืองหลวงถูกห่มด้วยความสว่างจากโคมไฟมงคลสีแดงนับไม่ถ้วน ลมค่ำพัดพาเสียงหัวเราะ เสียงเล่าลือ และเสียงสนทนาของผู้คนทั่วทั้งนคร เสียงนางกำนัลขันทีและแรงงานจากวังหลวงที่เตรียมสถานที่ยังดังกังวานมาเป็นระยะ ประชาชนต่างลือกันสนุกปากว่าพรุ่งนี้คืองานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ระดับอาณาจักร บรรยากาศถึงจะมืดค่ำจนดึกดื่นยังคงคึกคักไปทั้งเมืองหลวงแต่ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า เจ้าสาวผู้เป็นถึงว่าที่ไท่จื่อเฟย จะไม่ยอมพักผ่อนตามระเบียบ หากกลับลอบออกจากเรือนหลักเงียบ ๆ ราวกับนางเป็นปีศาจราตรีสวีหานเซียงสวมอาภรณ์รัดกุมสีเข้ม ไม่โดดเด่นแต่กลมกลืนไปกับความมืด นางเก็บผมขึ้น ใบหน้าหวานถูกพรางให้คล้ายหนุ่มน้อยหน้าหวานวัยสิบหกสิบเจ็ด นางเดินปะปนไปกับคลื่นผู้คนบนถนนอ

ตอนที่ 14 || ไม่เจอไม่จากต้นยามห้าย…ราตรีคลี่ตัวลงเหนือเมืองหลวงอย่างเชื่องช้า หากตำหนักบูรพากลับสว่างไสวราวกลางวัน โคมไฟสีชาดนับพันดวงแขวนเรียงรายใต้ชายคา ลมหนาวต้นเหมันต์พัดให้เปลวไฟไหวระริก เงาเมฆมังกรคู่หงส์ที่ปักด้วยดิ้นทองบนผืนแพรสีแดงสะท้อนแสงวูบวาบประหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวจริงเสียงของหัวขันทีเช่นเฉาเซิ่งกงกงเร่งสั่งการ เสียงของหยวนหมัวมัวกำชับให้นางกำนัลวัยรุ่นจัดวางเครื่องทอง เครื่องหยก และเครื่องสังเวยพิธีดังประสานไม่ขาดสาย ทั้งที่ยามนี้ควรเป็นเวลาพักผ่อน ผู้ใดเห็นย่อมรู้ได้ทันทีว่าอภิเษกของไท่จื่อแห่งต้าเยี่ยน แม้เตรียมการอย่างเร่งรัด ก็ยังยิ่งใหญ่สมพระเกียรติลานกว้างหน้าตำหนักใหญ่ ขันทีหลายสิบนายกำลังประกอบเกี้ยวเจ้าสาวหลวง คานไม้หอมสลักลายเมฆมงคลถูกยกขึ้นประคองอย่างระมัดระวัง ผ้าโปร่งสีแดงคลุมยอดเกี้ยวพลิ้วไหวไปตามแรงลม ภาพทั้งหมดงดงามราวงานมงคลของเทพบนสวรรค์ทว่าในเงามืดใต้ชายคาด้านหนึ่ง มีสตรีผู้หนึ่งยืนมองภาพนั้นด้วยแววตาแดงก่ำ มิใช่เพราะซาบซึ้ง แต่เพราะเพลิงโทสะที่กำลังลุกไหม้ในอกเจียงเพ่ยหยู ท่านหมอหญิงแห่งตำหนักโอสถหลวง หนาวนี้นางอายุได้สิบเจ็ดปี ฐานะของนางมิใช่ส

ตอนที่ 15|| สตรีในดวงใจเปิ่นไท่จื่อมีเพียงหนึ่งเดียวหลังรับคำแล้วเหล่ยเจี๋ยก็รีบผละไปอย่างเงียบกริบผิดรูปกายสูงใหญ่แต่กลับเคลื่อนไหวไร้ซุ่มเสียงดัง เขาก้าวอย่างระมัดระวังไปยังประตูด้านทิศตะวันตกที่เจียงเพ่ยหยูรออยู่ ลมค่ำพัดผ่านระเบียงยาว ผืนแพรสีแดงที่ประดับไว้เพื่อพิธีมงคลวันพรุ่งพลิ้วไหวกระทบกันเบา ๆ เสียงเสียดสีแผ่วแสงโคมแขวนส่องเงาองครักษ์หนุ่มยืดยาวบนพื้นหิน เมื่อหยุดยืนตรงหน้าสตรีผู้รอคอย เหล่ยเจี๋ยค้อมกาย เอ่ยเสียงต่ำอย่างสำรวม“ท่านหมอหลวงเจียง ไท่จื่อเชิญให้ท่านไปยังศาลาหน้าสระบัวในสวน เชิญตามข้ามาขอรับ”เพียงประโยคนั้น โลกทั้งใบเจียงของเพ่ยหยูก็พลันสว่างไสว หัวใจที่ก่อนหน้านี้เหมือนถูกบีบรัดด้วยมือที่มองไม่เห็น บัดนี้กลับเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก การที่เขายอมพบตน ในคืนก่อนพิธีแต่งงานย่อมหมายความว่าในใจของจ้าวเฉินจ้าน นางยังมิได้ถูกผลักลงจากตำแหน่งสตรีในดวงใจสวนหน้าสระบัวเงียบงันราวถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ลมค่ำพัดผ่านยอดไม้ เสียงใบไผ่เสียดสีกันดังซู่ซ่าเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลีบบัวสีอ่อนลอยเอื่อยบนผิวน้ำสะท้อนแสงตะเกียงแดงที่แขวนรายรอบศาลา เปลวไฟไหววูบตามแรงลม คล้ายหัวใจผู้คนที่กำลั

ตอนที่ 16|| สมรสไร้หัวใจของเราสองต้นยามเหม่า...รุ่งอรุณยังไม่ทันคลี่แสงเต็มท้องนภา หมอกบางลอยอ้อยอิ่งเหนือปลายหลังคาเมืองหลวงต้าเยี่ยน เสียงฆ้องกลองประโคมดังขึ้นสนั่นก้องจากหน้าวังหลวง สะท้อนสะเทือนผนังหินทั้งสี่ทิศของพระนคร เป็นสัญญาณว่างานมงคลแสนยิ่งใหญ่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วขบวนมงคลสีชาดทอดยาวเหยียดเป็นสาย ม้าศึกนับร้อยเรียงแถวตรงเส้นถนนหลวง ธงมังกรสีน้ำเงินปักดิ้นทองโบกสะบัดตามแรงลมยามรุ่งอรุณ ลวดลายมังกรพลิ้ววาดกลางอากาศเหมือนเหล่ามังกรทองร่ายรำถวายพระพร ขบวนนี้ยาวเกินสิบหลี่จากวังหลวงตรงไปยังจวนเจิ้งกั๋วกงที่ตั้งอยู่ด้านตะวันออกของนครฉงชิ่งขบวนเคลื่อนจากหน้าตำหนักตงกงตามฤกษ์มงคลคือต้นยามเหม่ามาได้ครึ่งทางแสงทองก็ส่องอำไพภาพขบวนรับตัวเจ้าจึงยิ่งงดงาม เสียงประทัดดังไปตลอดถนนที่ขบวนยิ่งใหญ่เคลื่อนผ่านกลิ่นควันก็อบอวลท่ามกลางหมอกจางๆ ของปลายยามเหม่า อากาศเย็นเฉียบค่อยๆ อบอุ่นจากแสงสุริยาเปี่ยมด้วยพลังมงคลที่แผ่ซ่านทั่วทั้งนครองค์ไท่จื่อจ้าวเฉินจ้านทรงฉลองพระองค์ด้วยชุดเจ้าบ่าวเต็มยศ ผ้าไหมทองปักดิ้นลายมังกรห้าเล็บแลดูทรงอำนาจ ด้านบนทรงหมวกกลมประดับหยกขาวประณีต พู่แพรแดงระย้าอยู่ปล

ตอนที่ 17 ||เปิดฉากเจรจาพิธีทั้งหลายสิ้นสุดลงไปนานแล้ว สวีหานเซียงเองก็ถูกส่งเข้าห้องหอได้ครู่ใหญ่แล้วเช่นกัน ทว่าเสียงบรรเลงและเสียงหัวเราะจากงานเลี้ยงด้านนอกยังดังลอดเข้ามาเป็นระยะ ขณะที่ภายในห้องหอกลับเงียบสงัดเสียจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของเจ้าสาวแสงเทียนสีแดงสว่างไสวไปทั่วห้องนอน สวีหานเซียงนั่งนิ่งบนตั่งไม้หอม ผ้าคลุมหน้าสีชาดปิดบังใบหน้างามเอาไว้แต่เพราะผ้านั้นบางนางจึงพอมองเห็นภาพเบื้องหน้า มือเรียวพาดนิ่งบนตักไม่ขยับเขยื้อนสวีหานเซียงไม่แม้แต่จะเหลียวมองสำรวจภายในห้องหอหรือสนใจเสียงรื่นเริงด้านนอก เพราะขณะนี้ความคิดของนางล่องลอยไปถึงมารดาผู้ดวงตามืดบอด ความห่วงใยถาโถมอยู่ในอก แม้รู้ว่ายามนี้นางทำอะไรไม่ได้ แต่มันก็อดกังวลจนบีบหัวใจเสียมิได้“ไท่จื่อเฟยทรงหิวหรือไม่เพคะ”เสียงของหลิงหรงสาวใช้คนสนิทดังขึ้นอย่างระมัดระวัง กลัวรบกวนความเงียบในห้องหอ หลังนิ่งไปครู่หนึ่ง สวีหานเซียงจึงดึงสติกลับมา“ได้โจ๊กสักถ้วยก็ดี” นางเอ่ยเสียงเรียบ เพราะตั้งแต่ยามอิ๋นจนถึงตอนนี้ได้แต่ดื่มน้ำชาและน้ำแกงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เดิมทีนางมัวแต่กังวลจนไม่รู้สึกหิว แต่พอถูกถาม ท้องก็ร้องประท้วงขึ้น