ร่างในอ้อมแขนชะงักเพียงเสี้ยวลมหายใจ สั้นมากจนแทบไม่รู้สึก หากไม่ใช่เขาที่กอดนางอยู่แนบอก คงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น“เพคะ”คำตอบนั้นออกมาอย่างไม่ลังเล แต่ดวงตาของหานเซียงกลับพร่าเลือน นางไม่เงยหน้ามองเขา เพียงทอดสายตามองไปยังจุดว่างเปล่าด้านหน้า ราวกับภาพในอดีตกำลังคลี่คลายขึ้นตรงนั้นทีละฉาก“เพราะหลังจากเหตุการณ์ที่หม่อมฉัน…สังหารนักฆ่าด้วยปิ่นปักผมของท่านแม่ไปถึงห้าคน วันรุ่งขึ้น ไท่ซ่างหวงก็เสด็จไปเยือนอารามเมี่ยวจิ่ง”คำว่า สังหาร หลุดจากปากนางอย่างราบเรียบ เหมือนกำลังเล่าเรื่องของผู้อื่น ไม่ใช่ความทรงจำของเด็กหญิงวัยแปดขวบที่มือเปื้อนเลือดเป็นครั้งแรกเฉินจ้านรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดหัวใจ ปลายคางของเขาเกร็งแน่น ภาพในหัวผุดขึ้นโดยไม่อาจห้าม เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ในอารามบนเขา มือเล็กกำปิ่นปักผม เลือดหยดลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ เสียงกรีดร้องถูกกลืนหายไปกับกลิ่นธูป“แรกพบหน้าไท่ซ่วงหวงก็ให้คนของพระองค์ทดสอบฝีมือการเอาชีวิตรอดของหม่อมฉัน”“เสด็จปู่…ทดสอบฝีมือของเจ้า?”“เพคะ” หานเซียงพยักหน้าเบา ๆ “อยู่เพียงสองถ้วยชาเดือด”สองถ้วยชา สำหรับไท่ซ่างหวงอาจเป็นแค่เวลาสั้น ๆ แต่สำหรับเด็กหญิงคนหนึ่
Last Updated : 2026-01-23
LOGIN
