บทนำ

“เจ้ามีหัวใจหรือไม่... หานเซียง?”

เสียงถามนั้นราวคำรำพึงมากกว่าการตำหนิ สวีหานเซียงยกยิ้มบาง รอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา

“ย่อมต้องมีสิเพคะ หากไม่มี หม่อมฉันคงตายไปแล้ว แต่หัวใจของหม่อมฉัน... ไม่ได้มีไว้เพื่อรักบุรุษใด มีไว้เพียงเพื่อให้หม่อมฉันยังมีชีวิตปกป้องท่านแม่กับทวงความเป็นธรรมให้พี่ชายเท่านั้น”

จ้าวเฉินจ้านมองนางนิ่งงัน สายตาไม่อาจนิยามว่านั่นคือความโกรธ สงสาร หรือสับสน สิ่งเดียวที่รู้คือเขาไม่เคยพบสตรีใดที่พูดถึงชีวิตตัวเองด้วยความว่างเปล่าเช่นนี้มาก่อน

แล้วคำต่อมาของนาง... ก็เหมือนสายฟ้าฟาดกลางห้องเงียบงันแห่งนี้

“หม่อมฉันต้องการหลับนอนกับไท่จื่อเพคะ จนกว่าหม่อมฉันจะตั้งครรภ์ หลังจากนั้นพระองค์จะไม่แตะต้องหม่อมฉันอีกตลอดไปก็ได้”

“นี่เจ้า!” เฉินจ้านแทบกลั้นเสียงตะโกนไม่อยู่ ใบหน้าเขาแดงก่ำไม่รู้เพราะโกรธหรืออับอาย

หานเซียงยังคงสีหน้าสงบ “สิ่งที่หม่อมฉันต้องการมีเพียงเท่านี้เพคะ”

“หานเซียง... นอกจากเจ้าจะไม่มีหัวใจแล้ว เจ้าไม่มียางอายด้วยหรือ?”

“ยางอายเอาไว้ทำอันใดได้เพคะ?” นางตอบเรียบเรื่อย “เอามาแก้แค้นคนได้หรือไม่ หรือเอามาแทนข้าวแก้หิวได้?”

“เจ้านี่มัน...” เฉินจ้านถึงกับพูดไม่ออก มือกำแน่นข้างลำตัว ความโกรธแล่นผ่านแววตา แต่ก็ปนความตกตะลึงบางอย่างที่เขาไม่กล้ายอมรับ

สวีหานเซียงยังคงยืนนิ่ง เยือกเย็นราวหินแกะสลัก “เชิญไท่จื่อกล่าวเรื่องของพระองค์มาเถิด ประเดี๋ยวจะเลยฤกษ์ร่วมหอเพคะ... ลูกคนแรก หม่อมฉันอยากได้ผู้ชาย”

คราวนี้จ้าวเฉินจ้านถึงกับตัวแข็ง ใบหูแดงจนถึงต้นคอ หานเซียงมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่รู้เลยว่าความแดงนั้นเกิดจากความอายหรือความโกรธกันแน่ และนางก็ไม่คิดจะใส่ใจ

เขาเอ่ยเสียงต่ำ “เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่ จึงคิดใช้เด็กผู้หนึ่งทำให้ตนมั่นคงในวังหลังเช่นนี้”

“แล้วสตรีวังหลังคนใดบ้างเพคะ ที่ไม่คิดใช้ลูกของตนสร้างรากฐานให้มั่นคง?” สายตาของนางแข็งกร้าวแต่แฝงแววเศร้า

“ไท่จื่อ... ทรงเกิดในราชวงศ์ เหตุใดจึงถามเช่นนี้เพคะ?”

“เจ้าด่าว่าเปิ่นไท่จื่อโง่หรือ?”

แสงเทียนสะท้อนในดวงตาของนาง ขณะรอยยิ้มเยียบเย็นแตะที่มุมปาก “หม่อมฉันมิได้พูดนะเพคะ เป็นไท่จื่อพูดเอง”

เสียงตอบของสวีหานเซียงนิ่งราบ แต่แฝงรอยเย้ยบางเบาในถ้อยคำ ริมฝีปากนางขยับเพียงน้อย ดวงตาสบตาเขาอย่างไม่ยอมหลบ

เฉินจ้านชะงัก แววตาไหววูบชั่วครู่ ก่อนความคิดหนึ่งจะผุดขึ้นในใจว่าเขาเสียทีนางแล้วเพราะนางเพียงแค่คิด แต่เป็นเขาที่ดันพูดออกมาเองว่าตนเองโง่เขลา

เขากัดฟันแน่น กลั้นคำด่าที่แทบจะหลุดออกมา เพราะในตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าสตรีที่นาม สวีหานเซียง นี้หาใช่หญิงสาวอ่อนโยนอ่อนหวานแต่ไม่อ่อนแออย่างที่เห็นด้วยตาไม่ ผู้ใดจะคาดถึงว่าใบหน้าอ่อนหวานนั้นเป็นเพียงเปลือก ภายในกลับเต็มไปด้วยพิษร้ายดั่งตัวเม่นที่พร้อมสู้กลับศัตรูทุกลมหายใจ

“เรื่องที่เปิ่นไท่จื่อจะพูดกับเจ้าก็ไม่มีอันใดมาก” เฉินจ้านพูดช้าแต่เสียงต่ำและเย็นยะเยือกเพราะต้องพยายามหักใจไม่ให้ตนเองบีบคอสตรีกวนโทสะตรงหน้า

“เพียงจะบอกกับเจ้าว่า เปิ่นไท่จื่อให้เจ้าได้ทุกสิ่ง แต่สิ่งเดียวที่มิอาจให้เจ้าได้คือความรัก เพราะเปิ่นไท่จื่อมีสตรีในดวงใจแล้ว”

สวีหานเซียงก้มศีรษะเล็กน้อย สีหน้าไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย “เพคะ หม่อมฉันไม่ต้องการความรักและความโปรดปรานของพระองค์”

คำตอบนั้นรวดเร็วเสียจนเฉินจ้านรู้สึกเหมือนถูกสาดน้ำเย็นใส่ทั้งร่างนางพูดราวกับสิ่งที่เขาเรียกว่า ความรัก นั้นเป็นของไร้ค่า นางตอบโดยไม่ต้องไตร่ตรอง แววตานิ่งเสียจนยากจะเดาว่าในใจคิดสิ่งใด

เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้ต่อว่า เพียงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ส่วนอีกเรื่องนั้นเจ้าก็รู้แล้ว จากนี้อีกหนึ่งเดือน เปิ่นไท่จื่อจะรับเจียงเพ่ยหยูเข้าตำหนักมาในฐานะเหลียงตี้”

“เพคะ หม่อมฉันจะจัดเตรียมทุกสิ่งให้พร้อม” เสียงนางยังคงเย็นสงบ ราวกับเรื่องนี้เป็นเพียงงานพิธีธรรมดา

เฉินจ้านขมวดคิ้ว จ้องนางอยู่นาน ก่อนเอ่ยอย่างท้าทาย “เจ้าคงจะไม่กลืนน้ำลายตนเอง สุดท้ายรักเปิ่นไท่จื่อจนหึงหวง แล้วทำร้ายเพ่ยหยูภายหลังใช่หรือไม่?”

สวีหานเซียงปรายตามองเขาเพียงนิด มุมปากยกยิ้มบางอย่างเย้ยหยัน “ไท่จื่อเพ้อเจ้ออันใดเพคะ”

เขาชะงัก คำตอบนั้นไม่เพียงบังอาจ แต่ยังกล้าหาญราวกับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา

“เจ้าไม่กลัวตายหรือ หานเซียง” เสียงของเขาต่ำลง เหมือนคำขู่ที่คืบคลานเข้ามาหาหานเซียงช้าๆ

“กลัวสิเพคะ” นางตอบนิ่ง แววตายังไม่ไหว “ใครบ้างอยากตาย”

เขากัดกรามแน่น “เช่นนั้นเจ้าก็เคารพเปิ่นไท่จื่อสักหน่อย พูดจาอันใดก็อย่าให้มันเกินไปนัก”

นางยกคิ้วขึ้นราวกับกำลังยั่วเขาทว่ามิใช่ยั่วยวนหากแต่เป็นยั่วโทสะมากกว่า “อ้อ...ได้เพคะ ต่อไปหม่อมฉันจะระวังให้มาก”

น้ำเสียงนั้นเรียบ แต่เฉินจ้านได้ยินชัดว่ามันเต็มไปด้วยความนัยแฝงประชด เขาหลับตา สูดหายใจเข้าลึก ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “เช่นนั้นก็มาดื่มสุรามงคลเถิด”

หานเซียงเงียบไปชั่วครู่ แล้วเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงความมั่นคงไม่ล้อเล่น “ไท่จื่อต้องการยาปลุกกำหนัดช่วยหรือไม่เพคะ”

เคร้ง!

จอกสุราในมือเฉินจ้านหลุดมือร่วงลงกระแทกถาดเสียงดังลั่น ความเงียบในห้องแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ เขามองนางตาโต ทั้งโกรธทั้งอับอาย แก้มร้อนผ่าวราวกับถูกตบ

สตรีตรงหน้ากลับยังนั่งนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ เขากุมขมับ แล้วนึกคำด่าในใจไม่ทัน ‘สวรรค์... เสด็จปู่กับเสด็จอา ประทานตัวอะไรมาให้ข้ากันเล่า?’

“ไม่ต้อง!” เขากัดฟันตอบเสียงเข้ม นับหนึ่งในใจเพื่อห้ามมือไม่ให้คว้าตัวแม่ตัวดีมาตีให้หลาบจำ

สวีหานเซียงยักไหล่ “เช่นนั้นหม่อมฉันกินผู้เดียวก็ได้เพคะ”

น้ำเสียงยังคงเรียบเย็นแต่มีรอยขุ่นในแววตา นางพูดด้วยความหวังดีจากใจ เพราะเห็นว่าเขากับนางเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน ให้ทำเรื่องอย่างว่าคงลำบากใจ แต่กลับถูกมองด้วยสายตาโกรธแค้นเสียได้ สวีหานเซียงไม่เข้าใจว่าคนผู้นี้โกรธนางด้วยเรื่องอันใด

“ไหน... ไอ้ยาบัดซบที่เจ้าพูดถึง” อยู่ๆ จ้าวเฉินจ้านก็หันมาเผชิญหน้ากับนางพร้อมยื่นมือมาตรงหน้าแววตาเหมือนสัตว์ป่าที่อดกลั้นเต็มที่ สวีหานเซียงนึกในใจว่าเห็นหรือไม่ในที่สุดท่านก็สนใจ แต่จะทำหน้าคล้ายอยากหักคอนางด้วยเหตุใด หรือเขาจะเขินอายกันนะ?

“นี่เพคะ” หานเซียงนิ่งไปครู่หนึ่ง ถึงจะคิดมากมายแต่สุดท้ายนางก็ล้วงเอาขวดหยกสีขาวขนาดเท่าปลายนิ้วชี้ออกมาจากอกเสื้อส่งให้สวามี แต่แทนที่จ้าวเฉินจ้านจะนำไปผสมในสุราหรืออาหารเขากลับถือมันเดินไปที่ประตู

“หม่าจง มานี่!” องครักษ์เงาโผล่มาแทบจะในพริบตา

“เอายานรกนี่ไปทำลายทิ้งเสีย”

“พ่ะย่ะค่ะไท่จื่อ” เสียงตอบสั้นๆ แล้วร่างนั้นก็หายไปกับความมืด

สวีหานเซียงตาโต ก่อนจะเผลอใช้กำลังภายในพุ่งตามมาอย่างลืมตัวแต่กลับไม่ทัน “โอ๊ย! ไท่จื่อท่านเสียสติหรือ มันเป็นของหม่อมฉันนะเพคะ ไท่จื่อไม่ต้องการแต่หม่อมฉันต้องใช้!”

“สวี-หาน-เซียง!”

เสียงคำรามของเฉินจ้านดังสะเทือนทั้งห้อง ใบหน้าเขาแดงก่ำ รอยโกรธปะทุเต็มสองตา เขาโกรธสตรีตรงหน้าจนหัวหมุนไปหมด โกรธอย่างที่ไม่เคยโกรธใครเช่นนี้มาก่อน นางช่างกล้าดีนัก ราตรีเข้าหอแต่กลับพกพายากำหนัดมาใช้ กล้าเกินไปแล้วจริงๆ

ปัง!

จ้าวเฉินจ้านหันไปปิดประตูอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสะท้าน จากนั้นก็ไม่พูดไม่จาหมุนตัวกลับมาร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าหานางรวดเร็วราวพยัคฆ์ที่ขาดความอดทน ตรงเข้าไปอุ้มเจ้าสาวที่ดูหมิ่นเขาด้วยการคิดจะใช้ยาปลุกกำหนด สวีหานเซียงยังไม่ทันตั้งตัว ร่างนางถูกอุ้มขึ้นจากพื้นก็ร้องถามด้วยใบหน้าไม่เข้าใจ

“ไท่จื่อ!”

โครม!

เขาไม่ตอบแต่ก้าวยาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็กลับมายืนตรงหน้าเตียงนอนหลังโตโอ่อ่าก่อนจะโยนร่างเล็กลงบนเตียงเต็มแรงจนที่นอนสั่นสะเทือนสวีหานเซียงทั้งเจ็บทั้งจุก จนหายใจไม่ออกไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากจิ้มลิ้มของนางอ้าพะงาบอยากด่าแต่เสียงกลับติดอยู่ในลำคอ

เฉินจ้านยืนข้างเตียง ด้วยใบหน้าถมึงทึงแววตาวาวโรจน์ราวพายุพร้อมจะพัดพาทุกสิ่งให้ย่อยยับ

“จงจำเอาไว้นะหานเซียงจะหลับนอนกับข้า ยาสวะเหล่านั้นไม่จำเป็น!”

เขาคำรามคำสุดท้ายก่อนยกป้านสุราขึ้น ดื่มรวดเดียวโดยไม่เทใส่จอกที่ถูกเตรียมเอาไว้ หากแต่เขาไม่ได้กลืนมันลงคอ แต่หันไปบีบแก้มของสวีหานเซียงยึดเอาไว้มั่นไม่ให้นางดิ้นหนี

“!!!”

สวีหานเซียงยังไม่ทันร้อง ริมฝีปากของเฉินจ้านก็ทาบลงบนปากนางแน่นหนา รสสุราร้อนแรงไหลเข้าสู่ปากนางพร้อมลมหายใจของเขา!