ชังได้ท่านชังไป!

ตอนที่ 2 ||สตรีเย็นชาแห่งอารามเมี่ยวจิงทิวเขาเหยียนซานยามเช้าอาบด้วยแสงตะวันแรก ดอกเหมยป่าบานสะพรั่งเกาะไอหมอกสีเงินที่คลี่คลุมตลอดแนวเขา เสียงระฆังจากอารามนางชี ‘เมี่ยวจิง’ ที่ตั้งอยู่บนไหล่เขา คนละด้านกับวัด ไถ่เหยียนซาน ดังก้องกังวานไปทั่วหุบเขาร่างเล็กของสตรีวัยสิบเจ็ดปีก้าวออกจากเรือนเล็กด้านหลังอารามด้วยกิริยาสงบด้านหลังนางมีสาวใช้หนึ่งคนติดตาม ร่างอรชรนั้นสวมชุดสีเทาเรียบง่ายตัดเย็บจากผ้าฝ้ายทอมือดูสะอาดสะอ้านม่านผมดำขลับของนางถูกรวบขึ้นเรียบร้อยปักด้วยปิ่นไม้จันทน์หอมเอาไว้ครึ่งศีรษะ ปล่อยเสียครึ่งศีรษะ เงางามยามที่นางเคลื่อนไหว ใบหน้านวลเนียนราวหยกสลักงดงามราวจันทร์ฉายในคืนเพ็ญ แต่ความงดงามของนางลดลงเสียสามในสิบส่วนเพราะนางวางสีหน้าสงบนิ่งจนยากจะคาดเดาอารมณ์หรือความคิด นางดูเย็นชาราวสตรีที่ตัดแล้วซึ่งเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาร่างอรชรมาหยุดที่ด้านหน้าศาลาทรงแปดเหลี่ยมข้างอารามทิศใต้ ที่ด้านในมีบุรุษสูงวัยนั่งอยู่บนเก้าอี้ทรงกลม ที่ตรงหน้าเขามีโต๊ะหินเรียบง่าย ที่วางป้านน้ำชาและถ้วยชา กับกระดานหมากล้อมพร้อมโถใส่เม็ดหมากสองโถ“ให้นางเข้ามาเถิด”เสียงทรงอำนาจนั้นถึงจะสูงวัยแล้ว แต่

ตอนที่ 4 ||เกิดในราชวงศ์เดิมก็ไม่ง่ายแสงอาทิตย์ยามเฉินเพิ่งส่องลอดม่านไหมบาง ๆ เข้าสู่ตำหนักเฉียนชิง กลิ่นกำยานหอมอ่อนลอยคลุ้งทั่วห้องโถง หยกขาวบนพื้นส่องแสงสะท้อนอ่อนโยน ขันทีน้อยสิบกว่าคนหมอบอยู่เรียงรายสองฝั่ง บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นอย่างมั่นคงจ้าวเฉินจ้านไท่จื่อแห่งต้าเว่ยเดินเข้ามาอย่างสงบนิ่ง แม้ยังไม่ทันเอ่ยคำ แต่สายตาทุกคู่ในตำหนักล้วนจับจ้องอยู่ที่เขาผู้เดียว วันนี้เป็นวันพิเศษถึงขั้นที่เฟิ่งสุ่ยตี้ฮ่องเต้ งดประชุมขุนนางในยามเช้า เพื่อร่วมอยู่ในที่เฝ้ากับไท่ซ่างหวงเพียงเพื่อรอหลานชายคนโปรดของราชวงศ์ภายในห้องพักผ่อนส่วนพระองค์ มีไท่ซ่างหวงในอาภรณ์ไหมสีดำปักลายดิ้นทองนั่งสงบนิ่งบนเก้าอี้มังกรโอ่อ่า ใบหน้าแม้เต็มไปด้วยร่องรอยวัยชรา แต่แววตาคมปลาบยังฉายอำนาจเหนือผู้คนราวพญาอินทรี ส่วนตรงกันข้ามนั้นคือ เฟิ่งสุ่ยตี้อ๋อง ฮ่องเต้ผู้ครองราชย์มาสิบเจ็ดปี เขาอยู่ในอาภรณ์น้ำเงินเข้มตรงหน้าอกปักลวดลายมังกรคำรามสีทองอร่าม สีหน้าของหนุ่มใหญ่วัยต้นสี่สิบเรียบเย็นแต่แฝงความเอ็นดูคิดถึงหลานชายที่เขารักยิ่งกว่าบุตรตนเองเหตุผลนั้นไม่มีอันใดมาก เพราะจ้าวเฉินจ้านเกิ

ตอนที่ 6 || ราชโองการตกถึงจวนรุ่งเช้าหลังวันที่ไท่จื่อจ้าวเฉินจ้านถูกเรียกเข้าเฝ้าไท่ซ่างหวงกับเฟิ่งสุ่ยตี้ฮ่องเต้อย่างเร่งด่วน ลานหน้าจวนเจิ้งกั๋วกงเต็มไปด้วยเสียงฆ้องกลองจากหน้าตรอกพร้อมเสียงแจ้งว่า...“ราชโองการมาถึง!” เสียงฆ้องตีดังก้องจนชาวบ้านแถบนั้นพากันชะโงกหน้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นพ่อบ้านใหญ่รีบวิ่งเข้ามาในเรือนแจ้งเจ้านายอย่างตื่นเต้น “ท่านกั๋วกง! ขันทีจากวังหลวงนำราชโองการเสด็จมาขอรับ!”เจิ้งกั๋วกงที่เพิ่งยกถ้วยชาขึ้นจิบชะงัก มือสั่นจนถ้วยกระทบจานดัง เพล้ง! น้ำชาเดือดกระเซ็นเปื้อนชายอาภรณ์ เขาเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยถามด้วยความงงงัน “ราชโองการ?”เพียงครู่เดียว เขากับเจียงอี๋เหนียงพร้อมบุตรหลานทั้งจวนออกมาคุกเข่าตรงลานหน้าจวน ขันทีผู้ถือถาดบรรจุม้วนผ้าไหมสีทองใบหน้าเยือกเย็น ด้านหลังมีทหารองครักษ์ยืนเรียงราย ก่อนเสียงแหลมสูงจะดังขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อเขาเห็นว่าทุกคนพร้อมแล้ว“สวีเกากง รับราชโองการ...ด้วยพระราชอำนาจแห่งใต้หล้า ฟ้าดินเป็นพยาน ฝ่าบาทเฟิ่งสุ่ยตี้ทรงพิจารณาเห็นว่า คุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลสวี นาม สวีหานเซียง บุตรีแห่งจวนเจิ้งกั๋วกง เป็นสตรีมีชาติตระกูลสูงส่ง มีค

ตอนที่ 7 || เชิญคุณหนูเจ็ดสวีกลับจวนยามอิ๋นของวันถัดมา แสงอาทิตย์ยังไม่พ้นขอบฟ้า แต่ลานหน้าจวนเจิ้งกั๋วกงกลับสว่างไสวไปด้วยแสงจากโคมแดงที่ส่องทางให้ขบวนรถม้ายิ่งใหญ่ซึ่งถูกเตรียมไว้ตั้งแต่บ่ายจนถึงช่วงคำของวันวาน รถม้าคันโตที่ตกแต่งงดงามวิจิตรฉลุลายลงรักปิดทองหรูหรายิ่งจอดอยู่ถึงสามคันด้านหน้าและด้านหลังมีทหารและบ่าวไพร่ทั้งชาย-หญิงยืนเรียงแถวต่อกันราวสายมังกรยาวถึงสองลี้ ไหนจะมีธงประจำนวนเจิ้งกั๋วกงกับเครื่องสายและฆ้องสำหรับบรรเลงให้คนรู้ว่านี่คือขบวนรับตัวคุณหนูสวีกับเจิ้งกั๋วกงกลับจวนอย่างสมเกียรติว่าที่สะใภ้หลวงในอีกแปดวันข้างหน้า ข้างหน้าสุดและปิดท้ายขบวนยังมีทหารองครักษ์สวมเกราะหนักขี่ม้าคุมเชิงเป็นระยะ ๆ ราวกับคุ้มกันองค์หญิงก็มิปาน ทำเอาชาวบ้านชาวเมืองเห็นแล้วซุบซิบสอบถามกันเองดังอื้ออึงเจียงอี๋เหนียงในอาภรณ์ไหมสีส้มแสบตาปักลวดลายดอกเหมยสีขาว นั่งเด่นเป็นสง่าอยู่บนรถม้าคันหน้าสุดโดยข้างกันมีแม่นมเหอผู้ภักดีต่อเจียงอี๋เหนียงมาตั้งแต่นางยังเป็นสาวเยาว์นั่งอยู่ด้วย ส่วนพ่อบ้านหลินกว่างและนั้นเขานั่งข้างกับสารถีบังคับรถม้า ทั้งสามนำขบวนออกจากจวนตั้งแต่ฟ้ายังมืดมิดตามบัญชาของเจิ