ชังได้ท่านชังไป!

ตอนที่ 1||มังกรมักซ่อนเขี้ยวเล็บณ มหานครจิ่งเฉิงต้นยามซวีลมหนาวจากทิศเหนือพัดกรูเข้าสู่เมืองหลวงของอาณาจักรต้าเยี่ยน เป็นสัญญาณบอกว่าฤดูหนาวกำลังใกล้มาเยือนแล้ว กลิ่นบุปผาลอยกรุ่น ผสมหญ้าแห้งและฟางข้าวถูกเผาใต้แสงโคมแดงที่ไหวระริกในตำหนักหลงฉือในวังหลวงส่วนหน้าซึ่งเป็นที่ประทับขององค์จักรพรรดิ จนบังเกิดเงาสะท้อนบนผนังเป็นภาพแกะสลักแล่นไหวราวกับสัตว์เทพเหล่านั้นกำลังขยับเคลื่อนไหวดั่งมีชีวิตชีวาภายในโถงกว้างของตำหนักบัดนี้กลับไร้เสียงผู้คน ขันทีและมหาดเล็กถูกขับไล่ออกไปหมดสิ้นโดยเฟิ่งตี้ฮ่องเต้ มังกรผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินต้าเยี่ยนขณะนี้ บรรยากาศจึงสงบและเป็นส่วนตัวดังนั้นในยามนี้ภายในโถงกว้างจึงเหลือเพียงสองร่างที่นั่งเผชิญหน้ากันบนเก้าอี้ไม้สลักมังกร ตรงกลางคือโต๊ะไม้แกะสลักมังกรคาบลูกแก้วสวรรค์ นั้นมีป้านน้ำชาหยกเนื้อดีวางอยู่ ผู้หนึ่งวัยราวสามสิบตอนปลายใกล้สี่สิบ อีกผู้ราวหกสิบปีไม่เกินกว่านั้นทั้งสองบุรุษ จะเป็นใครไปได้หากมิใช่ เฟิ่งตี้ฮ่องเต้ 'จ้าวเจิ้งหรง'ผู้เป็นเจ้าของตำหนัก กับพระบิดาของเขา 'จ้าวเหยียนจ้ง' ไท่ซ่างหวง เอกบุรุษผู้เป็นใหญ่ยิ่งกว่าฮ่องเต้ ทั้งสองขณะนี้กำลังนั่ง

ตอนที่ 3 || ไท่จื่อเฉินจ้านผู้อ่อนโยนเช้าวันหนึ่งในต้นฤดูหนาว ท้องฟ้าของมหานครจิ่งเฉิงแจ่มใสดุจผืนผ้าไหมที่เพิ่งถูกชะล้างจนสะอาดไร้ฝุ่นหมอก ลมหนาวพัดเอื่อย กลิ่นไม้ฟืนเผาใหม่ลอยคละเคล้ากับกลิ่นดอกเหมยแรกแย้มที่เพิ่งผลิดอกเหนือกำแพงวังหลวง เสียงระฆังยามเช้าจากอารามเต๋าแห่งหนึ่งดังกังวานก้องสะท้อนบนหลังคาเคลือบกระเบื้องเงา ปลุกให้ทุกชีวิตในมหานครตื่นขึ้นจากนิทราขบวนรถม้าขบวนใหญ่เคลื่อนผ่านประตูเมืองทิศใต้เข้ามาตั้งแต่กลางยามเหม่าธงประจำตัวของไท่จื่อแห่งต้าเยี่ยนโบกสะบัดโดดเด่นสะดุดตา ชาวบ้านแลเห็นก็ต่างประสานมือคารวะพร้อมกล่าวสรรเสริญเนื่องจากไท่จื่อจ้าวเฉินจ้านหลายปีมานี้เขาเป็นดังเทวดารักษาผู้คนด้วยวิชาแพทย์อันล้ำเลิศมาตั้งแต่ยังเยาว์ แล้วยิ่งฤดูฝนที่ผ่านมาเขายังเดินทางไปช่วยภัยโรคระบาดอย่างไม่รักตัวกลัวตายจึงยิ่งทำให้ชาวบ้านรักและเคารพเขาดั่งเทพเซียนม่านผ้าของรถม้าถูกแหวกออก เผยให้เห็นบุรุษหนุ่มในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ทำให้เขายิ่งใกล้คำว่าเทพเซียนไปอีกหลายส่วน ผิวพรรณของเขาสะอาดราวหยกขาวยามต้องแสงอรุณ แววตาอบอุ่นทอประกายเมตตา ทุกสายตาที่มองเห็นล้วนต้องหยุดนิ่ง เหมือนต้องมนตร์ของรอ

ตอนที่ 5 || ขอเลือกทางที่สามลมเย็นต้นฤดูวสันต์พัดเอื่อยผ่านลานหินอ่อนหน้า ตำหนักหลงฉือ กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยคลุ้ง เดิมทีนั้นควรเป็นบรรยากาศผ่อนคลายแต่บัดนี้กลับตึงเครียดอย่างหนักเพราะทายาทรุ่นต่อไปปฏิเสธการแต่งงานที่มังกรทั้งสองรุ่นตั้งใจกำหนดให้ไท่ซ่างหวงเอนหลังบนเก้าอี้แกะสลักมังกรเก้าเล็บ แววตาเรียบเฉยใต้คิ้วสีดอกเลาจับจ้องหลานชายคนโปรดที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ส่วนจ้าวเฉินจ้านเขากลับยืนสง่าไม่หลบตาทั้งเสด็จปู่และเสด็จอาผู้เป็นฮ่องเต้ มือทั้งสองข้างกำแน่นแนบข้างลำตัวหลังปฏิเสธหนักแน่นออกไป"หึ! หากเจ้าดื้อดึงจะแต่งกับเจียงเพ่ยหยูให้จงได้นี่มิใช่เจ้าคิดเดินรอยตามบิดาของเจ้าหรืออาจ้าน"พอไท่ซ่างหวงกล่าวถึงอดีต จ้าวเฉินจ้านถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนแววตาจะแข็งกร้าวขึ้นสามส่วน เพราะในอดีตเสด็จแม่ของเขาเดิมที เป็นเสด็จปู่เลือกเช่นกันส่วนเสด็จพ่อของเขาขณะนั้นคือไท่จื่อเพราะไม่อาจขัดใจบิดาตนจึงยอมแต่งงานแต่ก็ภายในวังหลังของตำหนักบูรพาก็มีสตรีที่บิดาเขารักอยู่ก่อนแล้วแต่ที่คาดไม่ถึงคือหลังแต่งงานกับเสด็จแม่ของเขาไม่นานสตรีที่เสด็จพ่อของเขารักเผยธาตุแท้ออกมาให้เห็นว่าแท้จริงนางมิได้จริงใจแต่เข้าห

ความคิดนั้นยังไม่ทันตกผลึก จ้าวเฉินจ้านก็ลุกขึ้น "พวกเจ้ากลับไปทำหน้าที่ของตน เปิ่นไท่จื่ออยากอยู่ลำพัง""พ่ะย่ะค่ะ"ประตูเปิดและปิดอีกครั้ง เสียงฝีเท้าห่างออกไปฮ่าวตู้กงกงยกถาดน้ำชากับของว่างเข้ามาอย่างเงียบเชียบ วางลงเบื้องหน้า ก่อนก้มศีรษะรอรับคำสั่งจ้าวเฉินจ้านไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงโบกมือเบา ๆ เป็นสัญญาณให้ถอยไปเมื่อห้องอักษรเหลือเพียงเขา แสงแดดยามบ่ายเริ่มอ่อนลง เงาของกรอบหน้าต่างทอดยาวบนพื้นเขาหยิบถ้วยชาขึ้น จ้องมองผิวน้ำสะท้อนใบหน้าของตนเอง ใบหน้าที่ผู้คนเห็นว่าอ่อนโยน มีคุณธรรม เหมาะสมกับตำแหน่งไท่จื่อ แต่นัยน์ตาในเงาสะท้อนนั้นเย็นเยียบยามอยู่เพียงลำพังสายอีกวันต่อมาหลังจากไท่ซ่างหวงกับเฟิ่งตี้ฮ่องเต้เรียกไท่จื่อจ้าวเฉินจ้านเข้าเฝ้าและบีบบังคับให้เขายอมแต่งคุณหนูเจ็ดสวีเป็นไท่จื่อเฟย...ถนนในตรอกจวนเจิ้งกั๋วกงสวีเกากงขุนนางใหญ่ที่ควบคุมทั้งกองทัพเรือและกรมการค้าทางเรือกับท่าเรือใหญ่น้อยนับครึ่งร้อยของต้าเยี่ยนก็มีขบวนอันเชิญพระราชโองการจากวังหลวงมาเยือน"มีราชโองการมาถึงเจิ้งกั๋วกงสวีเกากง!"เสียงของขันทีผู้ช่วยตะโกนขึ้นตามมาด้วยเสียงฆ้องตีดังก้องจนชาวบ้านแถบนั้นพากันชะโงกห

"ก็รึไม่จริงเจ้าค่ะ แล้วนี่หากหานเซียงกลับมาแต่งกับชายหนุ่มธรรมดาก็แล้วไป แต่นางกำลังจะเป็นสะใภ้ราชวงศ์คนแรกเชียวนะเจ้าค่ะ หากนางสืบเรื่องของคุณชายสามสวีขึ้นมาพวกเรามิแย่หรือ? "เจียงเหม่ยลี่กังวลยิ่งนัก วางยาเจิ้งกั๋วกงฟู่เหรินจนตาบอดกับนางแท้งบุตรก็โทษไม่เบาอยู่แล้ว แต่โทษวางแผนสังหารซื่อจื่อเจิ้งกั๋วกง นางคงไม่รอดแน่แล้วดูจากท่าทางของสามี เขาคงเอาตัวรอดไม่ช่วยนางเป็นแน่ นางไม่น่าหลงรักบุตรไม่มีหัวใจผู้นี้เลยจริงๆ"เช่นไรให้ข้ารีบตัดไฟเสียแต่ต้นลมดีหรือไม่เจ้าค่ะท่านพี่""พอแล้ว! " เสียงคำรามดังขึ้นอีกหน ราวกับฟ้าผ่ากลางลานหน้าเรือนหลักของจวน หลังสวีเกากงฟังคำพูดของเจียงอี๋เหนียง สวีเกากงมิได้โง่จนไม่เข้าใจความหมายแฝงนั้นของนาง ตรงกันข้ามเจิ้งกั๋วกงเข้าใจดีทีเดียว"เจ้าจงจำไว้ เจียงอี๋เหนียง เจ้าห้ามคิดแตะต้องพวกนางสองแม่ลูกอีกเด็ดขาด! "สวีเกากงก็เป็นบุรุษเช่นนี้นี่แหละ เขาเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัวมาเป็นอันดับหนึ่งที่ห้ามเจียงอี๋เหนียงแตะต้องสวีหานเซียงกับฮูหยินเองของตนเองมิใช่รักใคร่ห่วงใยทว่าของมองเห็นผลประโยชน์ยิ่งใหญ่ต่างหาก บุตรสาวกำลังจะแต่งเป็นสะใภ้ราชวงศ์แถมยังเป็นสมรสพระราชท