All Chapters of ชังได้ท่านชังไป!: Chapter 61 - Chapter 70

“ลุกขึ้นเถอะ” จ้าวเฉินจ้านโบกมืออนุญาตให้ทุกคนด้วยสีหน้าอิดโรยและเบื่อหน่าย เพราะเวลานี้เขาอยากซุกกายนอนหนุนตักภรรยาพักผ่อนเท่านั้นไม่อยากรับแขกใดทั้งสิ้น เขาเวียนหัวจะแย่ ทั้งยังอยากอาเจียนอีกด้วย แต่ด้วยมารยาทกับฐานะไท่จื่อทำให้เขาไม่อาจขับไล่แขกไปได้“มิทราบว่าเจิ้งกั๋วกงขนข้าวของและพาครอบครัวมาด้วยเหตุใดหรือ?” สวีหานเซียงไม่ยอมเรียกอีกฝ่ายว่า ‘ท่านพ่อ’ เหมือนเดิมเพราะนางละอายปากหากเรียกบุรุษตรงหน้าออกไปเช่นนั้น สวีเกากงไม่คู่ควรจะเป็นบิดาของใคร แม้แต่ฐานะสามี เขายังไม่คู่ควรเลยด้วยซ้ำในสายตาของนาง“พ่อได้ข่าวว่าเจ้าตั้งครรภ์จึงพาทุกคนในครอบครัวของพวกเรามาร่วมยินดีน่ะเซียงเอ๋อ” กล่าวจบสวีเกากงหัวเราะเสียงดัง“ข้าคาดไว้ไม่ผิด บุตรสาวคนโตของข้า ย่อมไม่ทำให้ผิดหวัง”คำว่า บุตรสาวของข้า หลุดออกมาง่ายดาย ราวกับเขาเพิ่งนึกได้ว่ามีลูกคนนี้อยู่สวีหานเซียงมองเขาด้วยหางตาก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น “เจิ้งกั๋วกงสำรวมด้วย บัดนี้เปิ่นไท่จื่อเฟยมิได้อยู่ในฐานะบุตรสาวของท่าน ที่สำคัญ ครอบครัวของเปิ่นไท่จื่อเฟยมีเพียง ท่านแม่ ตวนอู่หมัวมัว กับหลิงหรง หลิงซีเท่านั้น”คำเรียกนั้นเรียบเฉย ไม่มีทั้งอบอุ่นหรือ

ริมฝีปากอุ่นแตะลงบนหน้าท้องนางแผ่วเบา ไม่ได้ล่วงเกิน เป็นเพียงสัมผัสอ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความพึ่งพา “ขอบใจเจ้ามากนะเซียงเซียง”นางไม่ได้ตอบ เพียงนั่งนิ่ง ปล่อยให้จังหวะลูบผมช้าลงเรื่อย ๆ จนลมหายใจของเขาสม่ำเสมอขึ้น น้ำหนักศีรษะบนตักค่อย ๆ ผ่อนคลายไม่นานนัก จ้าวเฉินจ้านก็หลับสนิทบนตักของสตรีที่มิใช่มารดาผู้ให้กำเนิดตน หากแต่นางคือมารดาของบุตรเขา ภาพดังกล่าวทำหัวใจของสวีหานเซียงเต้นแรง แต่นางพยายามเตือนตนเองว่าความรักระหว่างชายหญิงจะเกิดขึ้นมิได้อย่างดีนางกับเขาเป็นสหายกันเป็นดีที่สุดฐานะคนรักมันไม่จีรัง ดูมารดาของนางเถิด เกือบเอาชีวิตไม่รอดก็เพราะทุ่มเทให้กับความรักบุรุษชั่วร้ายและเห็นแก่ตัวพอนางคิดถึงมารดาจึงได้พยักหน้าเรียกฮ่าวตู้กงกงขันทีคนสนิทของพระสวามีเข้ามาดูแลคนหลับต่อส่วนนางจะไปเรือนหรงจิ่ง เพราะใกล้ค่ำแล้วตนยังไม่ได้ไปเยี่ยมอาการมารดาเลย“ระวังหน่อย” นางกระซิบเสวียงแผ่วกับฮ่าวตู้กงกง ในขณะที่ยกศีรษะของจ้าวเฉินจ้านลงจากตักตนไปวางบนหมอนหนุนใบนุ่ม“ไท่จื่อเฟยจะไปที่ใดพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่าวตู้กงกงเอ่ยถามเพราะเกรงว่าหากไท่จื่อตื่นแล้วไม่พบไท่จื่อเฟยจะถามหาแล้วเขาตอบไม่ได้“เปิ่นไท่จื่อ

หลังจากพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันอีกครู่ใหญ่และถามไถ่ถึงอาหารและยาสมุนไพรบำรุงครรภ์ของสวีหานเซียง ไท่ซ่างหวงก็เอ่ยถามถึงมารดาของหลานสะใภ้บ้าง “จริงสิข้าไม่ได้พบมารดาของเจ้ามาครึ่งปี อาการของนางคืบหน้าเป็นอย่างไรบ้าง”หนึ่งในข้อตกลงระหว่างไท่ซ่างหวงจ้าวเหยียนจ้งและสวีหานเซียงก็คือการรักษาดวงตาให้ซ่างกวนเฉี่ยนมารดาของหญิงสาวโดยจ้าวเฉินจ้าน และหลังแต่งงาน ไท่จื่อหนุ่มก็ยอมให้สวีหานเซียงรับมารดาของนางมาพำนักอยู่ในวังตะวันออก มังกรเฒ่าช่วงนี้ถึงจะเป็นไท่ซ่างหวงแต่งานกลับล้นมือเขาจึงไม่ได้แวะมาเยี่ยมซ่างกวนเฉี่ยนสักครา วันนี้ได้มาถึงตงกงแล้วเลยคิดว่าจะไปเยี่ยมบุตรสาวของสหายเก่าสักหน่อย“อาการของท่านแม่ดีขึ้นเรื่อยๆ เพคะไท่ซ่างหวง เป็นเพราะไท่จื่อใส่ใจรักษาอย่างดี ทั้งร่างกายและดวงตาของท่านแม่จึงดีวันดีขึ้น” สวีหานเซียงมิได้กล่าวเกินจริง พระสวามีของนางตลอดหกเดือน เขาดูและมารดาของนางอย่างดีจากใจมิได้เสแสร้งอย่างที่นางเข้าใจแต่แรก“เช่นนั้นขอปู่ไปเยี่ยมเจิ้งกั๋วกงฟู่เหรินได้หรือไม่เซียงเอ๋อ ไม่ได้เจอนางมานานมากแล้ว”“ได้สิเพคะ เช่นนั้นเชิญไท่ซ่างหวงเสด็จตามมาเลยเพคะ” สวีหานเซียงขยับกายลุกขึ

คนบังคับรถรีบวิ่งวุ่น ม้าโดนลากออกมาอย่างเร่งรีบ เสียงสนับเหล็กกระทบกันดังระงม รถม้าเคลื่อนตัวออกจากจวนอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงลานกว้างที่เลอะเลือด เศษกระเบื้องแตก และร่างของเจียงอี๋เหนียงที่ยังนอนแน่นิ่งไร้สติไม่มีใครรู้ว่า นี่คือการออกเดินทางที่อาจไม่เหลือทางหวนกลับหรือไม่ และไม่มีใครกล้าพอจะเอ่ยเตือนเจิ้งกั๋วกงแม้แต่ผู้เดียวแม้แต่คนสนิทของเขาเพราะโทสะของสวีเกากงในวันนี้ กำลังเดือดพล่านได้แต่ปล่อยให้เขาพุ่งตรงเข้าสู่คมเขี้ยวมังกรโดยไม่รู้ตัวส่วนในหัวของสวีเกากงมีเพียงชื่อเดียว ซ่างกวนเฉี่ยน เขาต้องไปหาต้องไปเผชิญหน้า และต้องเอาคำตอบให้จงได้ เขาต้องเอาทุกอย่างกลับคืนมารถม้ามุ่งหน้าไปยังตำหนักตงกงอย่างรวดเร็ว ล้อหมุนบดพื้นหินดังสนั่น ความโกรธในอกยังเดือดพล่านไม่คลายจนกระทั่ง...รถม้าหยุดกึกหน้าประตูวังตะวันออกในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามด้วยซ้ำทั้งที่ปกติต้องใช้เวลาเดินทางชั่วยามครึ่งพอเห็นว่าเป็นรถม้าจากจวนเจิ้งกั๋วกงองครักษ์ประจำประตูขยับเข้าขวาง ดาบในมือสะท้อนแสงเย็นเฉียบ หากสวีเกากงรีบตะโกนเสียงกร้าว “ข้าเป็นเจิ้งกั๋วกงหลีกไป!”ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาเย็นชาราวน้ำแข็ง“ไท่จื่อมี

เพราะเจ็ดวันก่อน เหล่ยเจี๋ยรายงานด้วยตนเองว่าสวีเกากงพุ่งตรงมายังตำหนักตงกงด้วยท่าทีร้อนรน แต่ถูกกันไว้ตามคำสั่งไท่จื่อ ไม่มีใครยอมเปิดทางให้เขา วันนั้นนางก็รู้แล้วว่าบิดาผู้นั้นย่อมไม่ยอมจบง่าย ๆ คนเช่นสวีเกากง เมื่อประตูหนึ่งปิด ก็จะวิ่งไปเคาะอีกบานโดยไม่สนว่าคนหลังประตูคือใครขันทีจากวังหลวงส่งเทียบเชิญเสร็จแล้วเขาก็ค้อมศีรษะทำความเคารพ แล้วถอยออกไปเมื่อเห็นว่าทั้งไท่จื่อและไท่จื่อเฟยรับทราบและไม่ถามสิ่งใดเพิ่มเติมอีก อึดใจต่อมาภายในห้องโถงรับรองส่วนหน้าจึงเหลือเพียงสามีภรรยาและความเงียบงันที่ตึงเครียดขึ้นทุกขณะ“เหตุใดจ้าวเจิ้งหรงจึงอยากพบเจ้าเป็นการส่วนพระองค์” จ้าวเฉินจ้านเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไม่ใช้คำเรียกขานใดที่แสดงความเคารพเขาไม่เรียก ‘ฝ่าบาท’ ไม่เรียก ‘เสด็จอา’ เพราะคนที่อยู่ในตำแหน่งนั้น คือผู้สั่งสังหารบิดามารดาของเขาและเป็นคนเดียวกันกับที่ยิ้มเอ็นดูเขาต่อหน้าผู้อื่นอย่างหน้าด้าน ๆ มาตลอดสิบหกปีสวีหานเซียงเหลือบมองพระสวามีเล็กน้อย ก่อนจะยกริมฝีปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ทว่าไร้ความอบอุ่น“จะเป็นอันใดไปได้อีก” นางตอบเสียงเรียบ แต่แฝงความเย้ย “หากมิใช่สวีเกากงไปทราบทูลว่าต