All Chapters of ชังได้ท่านชังไป!: Chapter 71 - Chapter 80

ตอนที่ 38||บุกรังอสรพิษสักคราการเสด็จเข้าวังหลวงครั้งนี้ สำหรับผู้คนภายนอกอาจเป็นเพียงการเข้าเฝ้าตามธรรมเนียมของสะใภ้หลวงคนแรก เพราะเทียบเชิญที่เขียนด้วยถ้อยคำสุภาพ งดงาม และดูไม่มีพิษภัยใดแอบแฝง ทว่าในความเป็นจริง มีเพียงสองสามีภรรยาเท่านั้นที่รู้ดีว่าอักษรเหล่านั้นคือคำเชื้อเชิญให้ก้าวเข้าสู่รังอสรพิษโดยมิอาจปฏิเสธได้เทียบเชิญนั้น ไม่ต่างจากแผ่นหนังที่ห่อหุ้มคมมีดเคลือบยาพิษ ผู้ใดอ่านเพียงผิวเผินย่อมไม่เห็นอันตราย แต่สำหรับจ้าวเฉินจ้านและสวีหานเซียง เพียงปรายตาอ่านตัวอักษรแรกก็รับรู้ได้ทันทีว่า นี่ไม่ใช่การเรียกตัวเข้าเฝ้าด้วยความเอ็นดูเช่นญาติผู้ใหญ่ หากแต่เป็นการเรียกตัวเพื่อมาติดกับดักซึ่งหากพลาดเพียงก้าวเดียว ผลลัพธ์อาจไม่ต่างจากการถูกอสรพิษร้ายเขมือบจนไม่เหลือซากแน่ดังนั้นทั้งสองจึงเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย นี่ไม่ใช่การเยี่ยมเยียน หากแต่เป็นการเผชิญหน้ากับแผนการของบุรุษผู้ซ่อนคมเขี้ยวไว้ใต้รอยยิ้มเมตตา ซุกสันดานต่ำช้าไว้ในคราบมังกรไร้พิษสงมานานกว่าสามทศวรรษจ้าวเจิ้งหรงไม่เคยเป็นฮ่องเต้ที่อ่อนโยนอย่างที่ผู้คนกล่าวขาน และไม่ใช่ฮ่องเต้ใจดีอย่างที่ไท่ซ่างหวงยังคงหลงเชื่อม

ตอนที่ 39||สวีเกากงท่านพลาดแล้วเพียงประโยคคำถามเดียวของสวีหานเซียง โถงตำหนักหลงฉือพลันเงียบกริบ ราวกับอากาศทั้งผืนถูกดูดหายไป หากมีเข็มสักเล่มตกลงบนพื้นหินอ่อน คาดว่าคงดังก้องชัดเจนยิ่งกว่าเสียงกลองศึก เพราะการตำหนิไท่จื่อต่อหน้าฮ่องเต้ ย่อมไม่ต่างจากการประกาศว่าผู้พูดนั้นไม่คิดเกรงกลัวพระบารมีอีกต่อไปสวีเกากงชะงักงัน ลมหายใจที่เคยราบเรียบสะดุดลงกะทันหัน ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบคอเขาเอาไว้ ความมั่นใจที่เคยแน่นหนักในใจว่าทุกอย่างยังอยู่ในกำมือ และที่คิดว่าฮ่องเต้ยังต้องอยู่ข้างตน กับคิดว่าบุตรสาวผู้นี้เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งพลันสั่นคลอนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เหงื่อกาฬเริ่มซึมออกมาตามขมับ ไหลลงสู่แผ่นหลังช้า ๆ จนผ้าแพรชั้นในชื้นเย็นอย่างน่ารังเกียจคำถามนี้ของสวีหานเซียงเรียบง่ายนัก ไม่มีถ้อยคำฟาดฟัน ไม่มีน้ำเสียงแข็งกร้าว หากกลับคมกริบราวใบมีดบางเฉียบที่เฉือนเนื้อโดยไม่ต้องออกแรง มันบาดลึกและแม่นยำ โดยเฉพาะต่อเฟิ่งตี้ฮ่องเต้ ผู้ซึ่งทั้งชีวิตไม่เคยยอมให้ผู้ใดตั้งข้อกังขาต่อพระราชอำนาจ นางเพียงพลิกลิ้นเบา ๆ แต่กลับสามารถตัดขาดสายสัมพันธ์ระหว่างฮ่องเต้กับขุนนางเก่าแก่ผู้หนึ่งได้อย่างง่าย

ตอนที่ 40||กรรมคืนสนองมันช้าข้าสนองเองคำถามนั้นแสนจะเรียบง่ายของเฟิ่งตี้ฮ่องนั้นกลายเป็นดังคำพิพากษาที่ไร้เสียงตะโกนแต่กลับดังอย่างชัดเจนจนทุกชีวิตในโถงของตำหนักหลงฉือถ่องแท้สวีหานเซียงกับจ้าวเฉินจ้านหันมองสบตากันแต่ไม่เผยท่าทางใดออกไปสวีเกากงคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้ เหงื่อเย็นไหลซึมตามขมับทั้งที่อากาศในตำหนักหลงฉือเย็นจัดราวกับแช่อยู่ในห้องรักษาศพ ริมฝีปากซีดเผือดจนแทบไม่เหลือสีเลือด เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลำคอแห้งผากราวกับถูกบีบรัด คล้ายคนที่กำลังจมน้ำและรู้ดีว่าไม่มีมือใดยื่นลงมาฉุดดึงอีกแล้วในชั่วขณะนั้น สมองของเขาว่างเปล่า ทุกถ้อยคำที่เคยเตรียมมาอย่างรอบคอบ ทุกข้อตกลงในความลับที่เคยเชื่อว่าจะเป็นเกราะกำบัง ทุกคำรับรองที่เคยได้ยินจากปากฮ่องเต้ ล้วนเหมือนภาพลวงตาที่ถูกลมพัดหายไปในพริบตา ไม่เหลือแม้เงาให้ยึดเกาะ“กระหม่อม…กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ!”เสียงปฏิเสธนั้นหลุดออกมาพร้อมลมหายใจสั่นพร่า ดังก้องไปทั่วห้องโถง แต่กลับฟังดูอ่อนแรง ไร้เรี่ยวแรง ไม่หลงเหลือเค้าโครงของเจิ้งกั๋วกงผู้เคยผงาดในราชสำนักมานานกว่ายี่สิบปี เขาเองยังไม่เข้าใจว่าตนผ

ตอนที่ 41||สายสัมพันธ์ครอบครัวข่าวดังกล่าวมาถึงตำหนักตงกงในยามบ่าย หลังจากนั้นราวสองชั่วยาม ท้องฟ้าเหนือวังหลวงยังคงสว่างใส แสงแดดต้นฤดูใบไม้ผลิส่องผ่านหน้าต่างกระดาษสาเข้ามาเป็นลำอ่อน ๆ หากแต่ภายในตำหนักกลับเย็นยะเยือกราวกับมีลมหนาวแฝงอยู่ในอากาศเหล่ยเจี๋ยหัวหน้าองครักษ์ประสานมือก้มศีรษะต่ำขณะรายงานเหตุการณ์ด้วยน้ำเสียงมั่นคง“สวีเกากงถูกถอดยศเจิ้งกั๋วกง ยึดทรัพย์บรรดาศักดิ์ คนทั้งสกุลสวีสายหลักจำนวนสองร้อยกว่าชีวิตถูกเนรเทศออกนอกเมืองหลวง ไม่ให้เหยียบกลับมาอีกตลอดชีวิตพ่ะย่ะค่ะ”เสียงรายงานจบลง ความเงียบก็เข้าครอบงำทันที สวีหานเซียงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้หอม นางถือถ้วยนมมื้อบ่ายที่หลิงหรงเตรียมเอาไว้ให้ด้วยปลายนิ้วเรียว ผิวถ้วยอุ่นจากน้ำนมที่เพิ่งถูกอุ่นมาจากครัวข้าง ใบหน้างามดูเย็นชา ส่วนแววตาของนางนั้นนิ่งสนิท ราวกับข่าวเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องอากาศวันนี้เย็นหรือร้อนเกินไปมิได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตของนางเลยแม้แต่น้อย มือเรียวขยับเพียงเล็กน้อย ยกถ้วยนมร้อนขึ้นจิบหนึ่งคำ กิริยาสงบ เรียบร้อย ไร้ความเร่งรีบ ไม่มีรอยยินดี ไม่มีความตื่นเต้นกับข่าวของบิดาและครอบครัวจ้าวเฉินจ้านที่นั่งอ

ตอนที่ 42||เซียงเซียง...ข้าใจข้าได้หรือไม่?วันเวลาผ่านไปครึ่งเดือนต่อมา ข่าวใหม่ก็มาถึงสวีหานเซียงกับจ้าวเฉินจ้านข่าวที่ไม่ควรถูกเรียกว่าเรื่องน่าประหลาดใจ หากแต่เป็นเรื่องที่สะท้อนสันดานของผู้เป็นบิดาได้ชัดเจนยิ่งกว่าครั้งใดสวีเกากงถึงกับส่งบุตรชายคนเดียวเช่นสวีกู้อวี้ เด็กชายวัยเพียงสิบสามปี ให้กับเฟิ่งตี้ฮ่องเต้ในฐานะของขันทีน้อยคำว่า ‘ขันที’ หลุดออกจากปากเหล่ยเจี๋ยอย่างหนักอึ้งราวกับแม้ผู้รายงานเองก็รู้ดีว่า เด็กชายผู้นั้นไม่ได้ถูกส่งไปเพื่อรับใช้ หากแต่ถูกส่งไปเพื่อนเป็นของเล่นสนุกของเฟิ่งตี้ฮ่องเต้และนับจากเข้าวังกู้อวี้ก็กลายเป็นคนตายที่ยังหายใจเสียแล้วภายนอก บิดาใจทรามผู้นั้นกล่าวอ้างด้วยถ้อยคำสวยหรูว่าตนไม่ต้องการให้บุตรชายคนเดียวไปตกระกำลำบากที่แดนเหนือไม่อยากให้เด็กที่ยังไม่ทันรู้ความต้องเผชิญลมหนาว น้ำแข็ง และแรงงานหนักเหมือนที่ตนและสกุลสวีสายหลักถูกเนรเทศไปถ้อยคำฟังดูคล้ายความเมตตาแต่ความจริงกลับต่ำช้ายิ่งกว่าเดิมเพราะแท้จริงแล้ว สวีเกากงเพียงส่งสวีกู้อวี้ไปแลกเปลี่ยนกับการที่ทรัพย์สินของตนจะไม่ถูกยึดจนหมดตัวกับการไม่ต้องถูกส่งไปทำเหมืองเหล็กที่แดนเหนือแต่เขาจะได้ไปทำ