Alle Kapitel von Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire : Kapitel 141 – Kapitel 150

Sa tagal kong naghintay na ma-seen niya ang message ko ay hind ko namalayang nakatulog ako. Kaya naman pagkagising na pagkagising ko kinabukasan ay cellphone agad ang hinawakan ko. Tiningnan ko kung naghimalang nag-reply siya habang tulog ako kaso…No new messages."Grabe talaga ’tong future husband ko. May pagka-hard to get pala," panggagaslight ko na lang sa sarili.Nakakatamlay man ang hindi niya pag-reply sa akin pero nag-selfie pa rin ako para i-send iyon sa kaniya, kaso nang makita kong kitang kita sa mukha ko ang pagpupuyat ko kagabi, hindi ko na lang sinend. Naligo na ako't pumasok. Pagdating sa classroom, mukha agad ni Mia ang nakita ko kaya tuluyan na akong nawala sa mood. “Good morning, Chloe—" “Walang good sa morning ko kung Mukha mo agad ang nakita ko! Tsupe!" pambubugaw ko sa kaniya saka dumiretso na ako sa upuan ko. B*wisit! Kay aga-aga ganito na agad bubungad sa akin? Tsk. "Luh, high blood agad? Pakopya muna ng assignment, please? Promise, ’di kita kukulitin." At

Halos hindi ako humihinga habang mabusisi niyang sinusuri ang bawat plate na ginawa ko. Kung minsan ay kumukunot ang noo niya, habang ako namay ay heto’t nakatayo lang sa gilid niya, pasimpleng pinag-aaralan ang mukha niya. Sa sobrang lapit namin ngayon sa isa’t isa, kitang-kita ko ang haba ng pilik-mata niya at ang linis ng pagkaka-shave ng balbas niya. Lord, paano naging ganito kagwapo ang isang tao? Hindi na ata siya tao, e. Para siyang anghel sa sobrang guwapo, gosh! "This one," bigla niyang saad habang itinuturo ang Isometric projection plate ko. "Your linework is shaky. Hindi pantay-pantay ang pressure ng lapis mo. Some lines are too bold, others are too faint." Napalunok ako. "Ah, eh... puyat po kasi ako niyan, Boss Architect. Pero tama naman po ang angles, 'di ba?" Hindi siya sumagot. Sa halip ay inilipat niya ang pahina sa sumunod na plate, ang Site Development Planning. D'yan ako pinaka-nahirapan. Sa sobrang hirap ay ibinuhos ko na ang lahat ng natutunan ko sa online co

Nanatili akong nakatayo at nakatitig sa patong-patong na papel na para bang nagmistula silang mga puzzle na kulang-kulang ang piraso. Gusto kong magtanong ulit pero nakakatakot ang aura niya sa totoo lang. Tipong kapag nag- ‘Ha?’ ako ay pauuwiin na niya ako agad. Kumalma ka, Chloe. Isipin mo na lang na parang nagso-sort ka lang ng damit sa ukay-ukay. Ihihiwalay mo lang ang magaganda sa mukhang basahan. "Copy po," sagot ko na lang kahit ang totoo ay hindi ko talaga alam kung paano sisimulan ang utos niya. Bahala na nga! "I'll be in a meeting for two hours. If I come back and you’ve messed up the sorting… you'll redo everything. Is that clear?" "Clear as crystal po!" aniko habang may hilaw ng ngiti. Lumabas na siya ng opisina at naiwan akong mag-isa. Sa loob ng dalawang oras, halos hindi ako kumukurap. Binabasa ko nang maigi ang bawat label sa dulo ng papel. Buti na lang at may nakalagay na ‘S’ para sa Structural at ‘A’ naman para sa Architectural. Iyon lang ang naging palatandaa

Dahil sa sobrang excitement, halos hindi ako makapaghintay na sumapit ang sumunod na Sabado. Ang ending? Mas lalo akong naging ganado sa school. Tuwing vacant periods namin, imbes na makipag-chismisan ako sa canteen, nasa library Ako at seryosong ginagawa ang mga AutoCAD exercises na sinend ni Alistair. “Hoy, Chloe. Baka naman mag-top one ka na niyan sa klase, ha? Nakakatakot ka na,” puna ni Mia habang pinapanood akong mag-trace ng floor plan sa laptop ko. “G*ga, kailangan kong patunayan sa kaniya na mabilis akong matuto. Para next time, hindi na lang basic lines ang ituro niya sa akin,” sagot ko nang hindi inaalis ang tingin sa screen. “Sus! Ang sabihin mo, gusto mo lang uli magpa-cute sa kaniya. ‘Yung tipong ‘yung braso niya, nakadikit na naman sa balikat mo,” pang-aasar niya sabay sundot sa tagiliran ko. Hindi ko siya sinagot pero hindi ko rin mapigilang mapangiti. Huling-huli ng bruha ang motibo ko, eh. “Alam mo ikaw? Bumalik ka na lang sa room at mamburaot na sa mga classmat

Parang gumuho ang buong mundo ko sa loob ng sasakya niya. Hindi na ako nakapagsalita. Ni hindi ko na rin siya tiningnan muli. Basta na lang ako lumabas ng sasakyan at patakbong pumasok sa loob ng bahay namin nang hindi man lang siya nililingon. Dire-diretso lang ang akyat ko sa kuwarto. Narinig ko pa ang pagtawag sa akin ni Mama mula sa kusina pero hindi ko na iyon pinansin. Pagkapasok ko sa kuwarto ay agad akong dumapa sa kama at doon na binuhos ang kanina ko pa pinipigilang luha. Nang mapagtanto kong suot ko pa pala ang bigay niyang jacket ay agad ko itong hinubad saka tinapon sa kung saan. I cried and cried until my eyes grew heavy and exhausted on their own that night. "Ang sakit..." bulong ko sa unan. "Six years lang naman, ah? Bakit parang sobrang bawal nang magkagusto sa kaniya?" Gabi-gabi akong umiyak. Literal na gabi-gabi. Tuwing sumasapit ang umaga ay akala ko naubos na ang luha ko pero hindi pa pala. Walang katapusang pag-iyak ang ginawa ko. Ang mga sumunod na araw