로그인Sa awa naman ng Diyos, nakakain naman kami ng mabuti. Nairaos pa rin kahit madalas syang magbitaw ng mga dirty joke. Siguro, dapat ko na talagang sanayin ang sarili tungkol sa side nyang iyon.Mag-isa kong niligpit ang pinagkainan namin. I even cleaned up the table. Hinugasan ko na rin lahat ng hugasin, at ang pinakahuli ay ang pagwalis ng naging kalat ko sa kusina kanina.Sya? Ayon. Nawala na ako ng tatlong taon pero ang pagiging mahal nyang prinsipe ay hindi nawala. Nakaupo lang sya sa harap ng aking lamesa. Ang baba ay prenting nakatungkod sa kanyang palad. Pinapanood lang ako habang may ngiti sa labi.I rolled my eyes but didn't bother complaining. If he wanted to sit there and gawk, fine. At least one of us was having fun.Pagkatapos kong maglinis, umalis na kami sa kusina. Nakasunod lang sya nang pumasok ako sa kwarto. Doon ko napagtanto na pang-isahan lang pala ang aking kama. Hindi kami kasya.Sobrang liit lang talaga ng kwarto ko. Kahit ang mahiga sa sahig ay walang espasyo.
Niyakap nya ulit ako katulad ng kanina. Ang kanyang baba ay pinatong nya sa balikat ko."Why are we here? Can we just go straight to your room, hm?" malambing nyang sabi. Humalik pa 'yan sya sa pisngi ko."Ipaghahanda muna kita ng pagkain. Gutom na rin ako," sagot ko, na sa harap ang tingin.Sa totoo lang, nakaramdam ako ng pagka-ilang. Alam ko ng malambing sya sa akin kahit noon pa. Hindi ko lang maiwasang mailang. Ewan ko. Siguro dahil matagal kaming hindi nagkita, ta's hindi ko naisip na darating ang araw na magiging ganito kami ulit?Pero hindi naman ako nailang kanina sa halik nya. Nabitin pa nga, e. Ay, ewan!"Hindi ka ba gutom?" Tanong ko nang hindi sya nagsalita ulit.Nilingon ko sya at nakitang nakapikit. Umiling sya pagkatapos bilang sagot sa akin. Nang idilat nya ang mata ay agad ko naman iniwas ang tingin sa kanya."It's you I'm hungry for," he then kissed my ear.Seryoso ang pagkakasabi nya. Walang halong pang-aasar o kalandian. Parang kaswal na kaswal lang ang boses nya.
"Gusto mo bang iwan kita ulit?" inis kong bulyaw sa kanya, kahit na hindi ko naman ito planong totohanin.Nang-aasar na naman kasi. Kita na ngang nabitin ako, gumaganito pa sya.Tumawa sya at banayad na piningot ang tuktok ng aking ilong."Not a chance," iling nya.His arms tightened around me for a second before he loosened his hold."But..." His voice trailed off. "Let me ask you something."Kinunutan ko sya ng noo.Binasa nya muna ang ibabang labi. Pagkatapos ay seryosong nginuso ang bandang gilid ng kinaroroonan namin, kung saan nakasampay kanina ang mga panty ko.Huwag nyang sabihin..."Were those your panties earlier?" ngumisi sya ng nakakaloko. "They seemed kinda big."Awtomatik na nag-init ang mukha ko sa kahihiyan. Dahil dun ay mabilis akong napatayo. My God! Akala ko nakalimutan na nya!"Riel Takahiro Valderama!"Pinandilatan ko sya ng mata. Ang mokong, humagalpak lang ng tawa."What?" painosente nyang tanong, kahit pigil na pigil naman ang tawa."Wala ka bang ibang makita d
Sa loob ng tatlong taong pagkakahiwalay sa kanya, akala ko, ako lang ang lubos na nasasaktan.Akala ko, ako lang ang nakaka-miss sa kung anong meron kami.Ni hindi pumasok sa utak ko na maging sya ay nahirapan pala. Mas malala pa nga dahil sa pagkakakulong nya.Ayaw kong isipin ang naging ayos nya sa loob ng selda. Natatakot akong tanungin sya tungkol sa bagay na iyon. Natatakot ako na baka hindi ko kayanin marinig lahat ng pinagdaanan nya habang wala ako sa tabi nya.Hindi kakayanin ng puso't isip ko ang katotohanang habang nandito ako, nakakaramdam ng kaunting kilig sa lalaking dapat sana ay nasa kulungan, ayon sya at nagdurusa sa krimen na hindi naman nya ginawa. At sa kabila ng lahat, ako pa rin ang tanging naiisip niya.Marahan nyang pinalis ang mga luha ko, na para bang sa pagitan namin ay ako pa ang dapat patahanin. The way he brushed away each of my tears felt as if it could erase the years of pain we had been carrying.At siguro nga kaya nya, kasi habang tumatagal ang pagpali
Ang lakas ng epekto ng salita nya sa akin. I didn't know what to say. Didn't know how to react. Mas lalo akong natigilan nang makitaan ko ng kaunting panunubig sa gilid ng mata nya.It was like he was holding something back. A tear.Ang kamay nyang nakapulupot sa akin ay lalong humigpit, dahilan ng pagkakalapit ko sa kanya. Maya-maya pa ay yumuko sya. Akala ko ay hahalikan na ako. Nagulat na lang ako nang isubsob nya ang mukha sa ilalim ng aking panga."Riel..."Hindi ko na mabosesan ang sarili. Kasabay ng panginginig ng boses ko ay ang malakas na pagpintig ng puso ko.Napatingin ako sa balikat nya nang magsimula itong manginig. Ilang saglit pa ay narinig ko ang munti nyang paghikbi.Noong una, hindi pa ako sigurado. Akala ko ay inaamoy lang niya ang aking leeg. Tumigil sa paggalaw ang buong katawan ko nang maramdaman ko ang init at pagkabasa sa bahagi ng leeg ko, kung saan nakasubsob ang mukha niya.He was literally crying."It wasn't easy," he started murmuring against my skin. Gara
Mabilis akong kumilos at pinagdadampot ang mga sampay. Kumuha ako ng malaking basket at doon tinambak lahat. Bahala na kung magkakahawaan ng kulay. Ang importante, mawala na sila sa paningin ko.Halos mabasag na ang mga nakakalat kong baso sa sobrang pagmamadali kong mailagay ang mga ito sa aking kusina. Napapadyak na ako sa inis nang may nakita pa akong balat ng iba't ibang chichirya sa ilalim ng lamesa ko.Agad akong kumuha ng walis at saka ito mabilis na winalis. Nang masigurado kong malinis na ang sala, pagod akong napaupo sa maliit kong sofa.My heart was still pounding, and my face felt like it was on fire. Halos hindi na ako huminga kanina. Pumikit ako at pinakalma saglit ang kapaguran.Pagdilat ko ay muntik na akong makapagmura nang makita ko si Riel na nakatayo sa harap ko. Sa kakamadali ko kanina, nakalimutan kong nandito pa pala sya."So, you can be The Flash, huh?"His face was calm, but there was a glint of amusement in his eyes.I stood awkwardly, twisting the hem of my
Parang gumuho ang buong mundo ko sa loob ng sasakya niya. Hindi na ako nakapagsalita. Ni hindi ko na rin siya tiningnan muli. Basta na lang ako lumabas ng sasakyan at patakbong pumasok sa loob ng bahay namin nang hindi man lang siya nililingon. Dire-diretso lang ang akyat ko sa kuwarto. Narinig ko
Dahil sa sobrang excitement, halos hindi ako makapaghintay na sumapit ang sumunod na Sabado. Ang ending? Mas lalo akong naging ganado sa school. Tuwing vacant periods namin, imbes na makipag-chismisan ako sa canteen, nasa library Ako at seryosong ginagawa ang mga AutoCAD exercises na sinend ni Alis
Lumipas ang tatlumpung minuto na nakatitig lang ako sa screen, pilit na inaalala kung paano nga ba gamitin ang ‘line’ command nang hindi lumalampas ang sukat. Minsan ay napapasulyap ako sa table niya. Seryoso pa rin siya, paminsan-minsan ay humihigop ng kape, kumukunot ang noo habang may tinitingna
Talagang mahal na mahal ako ni Lord dahil mabilis na lumipas ang mga araw na parang naka-fast forward ang oras. Hindi na muna ako nag-send ng selfies kay Alistair magmula nung gabing iyon. Baka mamaya ay ma-bad trip siya at bawiin bigla ang slot ko, pero hindi ibig sabihin noon ay titigilan ko na







