LOGIN"Oh, sya, sige na. Ba-bye na," at binabaan ko na nga ng tawag.I stood still for a moment, ngingiti na parang nasiraan na ng bait. Ilang sandali ay umiling-iling ako at minabuting ibulsa ulit ang cellphone.Sandaling pagkaupo ko sa room ang syang pagdating naman ng aming professor. Akala ko wala ng isasagad pa ang stress ko sa requirements, mayroon pa pala."Reyes, approved na ang isa sa mga titles mo."I blinked, caught off guard. "Po?"My professor arched a brow. "Your thesis title. We're moving forward with it."I blinked again. Oh. Akala ko hindi na naman maaprobahan. Nahirapan din kasi ako. Nakatatlong pasa na kasi ako ng title, bale siyam na ang naipasa ko. Tig-tatatlo kada isang pasahan. 'Yung walo ang hindi naaprobahan.Kung sa college, sobrang dali lang nito sa akin, dito talaga, hindi. Kailangan 'yung naisip mong title ay walang kapareha sa mga nauna ng nag-master dito sa school. Lalo na sa mga kasabayan mong nag-ma-master pa.Imagine, 90's pa noong pinatayo ito. Paano ka ma
Bago pa magbago ang isip ko ay kinuha ko na mula sa bulsa ang aking cellphone. I tapped his contact name, already half-prepared for the call to ring endlessly before going to voicemail.Hindi talaga ako nag-e-expect na masasagot nya, kaso unang ring pa lang ay nasagot na nya."Free time?" His deep voice greeted me, straight to the point.Napangiti ako sa wala sa oras."Oo. Ikaw?" Kagat-kagat ko ang aking labi, pinipigilan ang muling pagsilay ng isa pang ngiti."Yes, same here."Pinaningkitan ko sya kahit hindi naman nya nakikita. I highly doubted that. Riel Valderama having free time in the middle of the day? That didn't sound right.May parte sa akin na gusto ko syang papuntahin dito kung talagang may oras sya ngayon. Para makita sya saglit. It was a stupid idea, of course.I only have a few minutes left before my class starts. I missed him. That much, I could admit to myself now. Ilang beses ko iyon tinanggi sa sarili, pero oo, miss ko na talaga sya."Make friend with others, so you
Nakatitig lang ako sa makisig nyang mukha. And for some reason, parang may kung anong lumambot na naman sa loob ko. Ang tagal na rin nang makita ang mukha nya sa ganitong oras.And I... I kind of missed him.The realization crept up on me like a quiet confession. I missed seeing him. I missed hearing his annoying remarks. I missed the stupid smirk he always had whenever he teased me.Bago pa ako makapag-isip ng kung ano, kusang gumalaw ang aking mga kamay, na nasa kanyang batok.Mas lalo ko pang hinigpitan ang pagkakayakap nito sa kanyang leeg, hanggang sa napayakap na ako sa kanya.Naramdaman ko ang saglit nyang pagtigil. Maya-maya ay marahan syang tumawa."Alright, alright, I miss my wife too."His voice was lighthearted, but I could tell he understood. Parang alam nyang pagod ako. Alam nyang hindi lang dahil inaantok ako kaya doon nya ako natagpuan sa sala.And somehow, that made me feel a little less alone.Hindi ako nagsalita. Nakayakap lang ako sa kanya, at mas lalong binaon ang
I watched as his eyes scanned the paper. Pilit kong binabasa ang maari nyang iniisip, ngunit mahirap talaga. Nadi-distract lang ako sa kakisigang meron sya kahit magkasalubong na ang kanyang kilay."You barely have time for a quick break," he stated while still staring at my schedule.Parang sya pa ang nalungkot para sa akin, tuloy, nahawa na rin ako. Napabuntong-hininga ako at namroblema sa sikip ng aking schedule."Bakit ang aga ng pasok mo?" he muttered again, this time, nakatingin na sya sa akin habang kunot pa rin ang kanyang noo."Hayaan mo na. Siguro bawasan na lang natin 'yung s-x sched natin para maaga akong magising," suhestiyon ko.Akala mo talaga sagabal ang makamundo naming ginagawa. Kaya pa naman siguro isingit iyon. Ano ba 'yan, Alina! Nahahawa ka na talaga sa halimaw!Marahas na buntong-hininga ang pinakawalan nya. Kung ako ay medyo nakaramdam ng kabiguan sa sariling suhestiyon, sya naman ay nasobrahan. Nakasimangot na sya ngayong umupo sa tabi ko.Kung wala lang sigur
Sandaling pagbalik ko sa napiling upuan, agad ko nilantakan ang pagkain. The stress from enrollment, the overwhelming environment of this university, and the sheer fact that I was now part of this world, it all melted away as I enjoyed my food.'Di ba nga, sabi ko dati pa na kahit anong problemang meron ka, kumain ka pa rin. Katulad ngayon, naramdaman ko ang pagiging tao nang matapos ako sa pagkain. Akala ko kasi naging robot na ako nitong nakaraang linggo.Umalis na ako doon pagkatapos. Sa halip na umuwi agad pagka-dismissal, minabuti kong maglibot-libot muna sa campus. Medyo maaga pa naman kaya ayos lang. Ito rin ang tamang pagkakataon para maging pamilyar ako sa lugar.Ang daling sabihin, oo. Na kesyo lilibutin ang buong campus, kahit ang totoo niyan ay mahirap sa lawak nito. Baka abutin ako ng tatlong araw. Dapat din ay may dala akong map, o 'di kaya ay PA. Madali pa naman ako maligaw.Ang nakayanan lang ng sipag at ang aking mga paa ay ang main library. Tumagal pa ako dun kasi na
Inayos ko ang pagkakasabit ng aking satchel bag sa balikat, at nakangiting pinagmasdan ang entrance ng Velmont University.Everything about this place screamed money and legacy. From the towering white columns to the perfectly trimmed hedges that probably had their own maintenance team. Even the pathways felt intimidating, paved with bricks that looked too pristine for anyone to step on.Ang OA lang talaga ng mokong na 'yun. Bakit dito nya ako pinag-aral? Ayos na ako sa pampublikong paaralan, e. Basta ba may maayos na pamamalakad. Kailangan talaga dito? Dito sa may pinakamahal na tuition fee?Students passed by me, exuding effortless confidence. Nakakapangliit, sa totoo lang. Halata naman kasing may mga kaya ang mga nandito, e. Lalo na nang mapalingon ulit ako sa may entrance. Napapangiwi na lang talaga ako sa labas-masok na mga mamahaling kotse.Ulitimo pagtawa ng mga estudyante dito ay may halaga. May class at sobrang demure. Kamusta naman ako na halos lamunin na ang kaharap kapag t
Pero teka… bakit nga ba siya nag-text bigla? Hm… hindi kaya tumalab na agad charm ko sa kaniya? Ano, kasalan na ba ang sunod nito? Napahagikgik ako sa mga naisip. Kahit gustuhin ko man na makasal kami agad, hindi pa talaga puwede. Nasa Senior high pa lang ako. Kailangan may mapatunayan muna ako.
Pagbalik ko sa table, hindi na ako tumabi sa kaniya. Mahirap na, baka Mamaya ay makahalata pa sina Mama. Isama mo pa ang nanunuring tingin ngayon sa akin ni Ate. Tahimik akong naupo sa tabi ni Mama saka nakinig na lang sa pinaguusapan na, habang nagkukunwari akong busy kumain ng pagkain ng carbon
Kinabukasan ay maaga akong nagising katulad ng bilin ni Mama. At para makapaghanda na rin ako. Halos isang akong namili ng isusuot sa cabinet ko. At dahil ayaw ko na naman magmukhang bampira katulad ng nasabi sa akin ni Kuya Gab, binagay ko na sa skin tone ko ang pinili kong lipstick. Binili ko pa
"Chloe, what are you doing here?” mabilis akong nilapitan ni Kuya Gab. Pero nilagpasan ko lang siya at nagkunwaring hindi siya narinig. Umalinsunod ang tingin nila sa akin nang naupo ako sa bakanteng upuan sa tabi ni Alistair. At dahil kasali sa plano ko ang kumilos ayon sa babaeng nasa edad nila







