บททั้งหมดของ หวนคืนอีกคราไม่ขอมีท่านเป็นสามีอีก: บทที่ 21 - บทที่ 30

คืนที่ผ่านมาจู้ซูเหยียนและมู่เซี่ยหยางนอนอยู่ที่จวนสกุลจู้ ภายหลังจากทางมื้อเช้าเสร็จสิ้นแล้วก็พลันถึงเวลาที่จะต้องกลับแล้ว ใบหน้าของจู้ซูเหยียนหมองคล้ำขอบตาดำเล็กน้อย คล้ายคนนอนไม่ค่อยหลับนางยกมือปิดปากหาวครั้งแล้วครั้งเล่าจู้ฮูหยินพอเห็นท่าทางของบุตรสาวแล้วก็พลันหัวเราะร่อออกมา “มิใช่ว่าเจ้าเข้าเรือนนอนไปตั้งแต่ปลายยามโหย่วมิใช่หรือจู้ซูเหยียน” (เวลา 17.00 – 19.00 น.)จู้ซูเหยียนชะงักก่อนจะปรายมองมารดาตาปริบๆ “…”นางถูกมู่เซี่ยหยางกลั่นแกล้งตวัดแขนโอบกอดรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออกและอึดอัดไม่น้อย ไม่ว่าจะพยายามขัดขืนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์มิหนำซ้ำยังถูกเขากอดรัดแน่นกว่าเดิมท่าทางอ้ำอึ้งของบุตรสาวเช่นนี้ยิ่งทำให้จู้ฮูหยินคิดไปในทางอื่น และพอนางปรายสายตามองมู่เซี่ยหยางที่ใบหน้าอิ่มเอมอารมณ์ดีนั้นก็พลันกระจ่างแจ้งทันทีจู้ฮูหยินหัวเราะออกมาไม่หยุดคาดว่าอีกไม่นานคงมีข่าวดีแล้วกระมัง…จู้ซูเหยียนมองเห็นแล้วพลันขมวดคิ้วมุ่นด้วยท่าทางงุนงงไม่เข้าใจก่อนจะชะงักไม่ครู่หนึ่ง…น้ำเสียงหวานร้องด้วยความตกใจ “ท่านแม่!...” นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเบิกกว้างเกรงว่ามารดาคงไม่ได้นึกถึงเรื่องเช่นนั้นอยู่กระมังจู้

ผ่านมาหลายสิบวันแล้ว แต่ทว่ามู่เซี่ยหยางกลับไม่มีท่าทีที่จะตีตัวออกห่างนางดั่งในชาติก่อนมิหนำซ้ำแล้วเสมือนว่ายิ่งนางถอยออกห่างไปหนึ่งก้าว…เขาก็พลันขยับเข้าใกล้อีกสามก้าวจู้ซูเหยียนยืนอยู่ข้างเตียงนานครู่หนึ่ง นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเพ่งมองบุรุษบนเตียงไม่วางตานางพลันถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าแต่เสมือนว่าเขายังไม่รู้ตัว ใบหน้าของจู้ซูเหยียนยิ่งขมวดคิ้วย่ำแย่อารมณ์ขุ่นมัวยิ่งกว่าเดิม“…”“ขึ้นเตียงมานอนได้แล้ว” น้ำเสียงทุ้มของมู่เซี่ยหยางเอ่ยมู่เซี่ยหยางเคลิบเคลิ้มกำลังจะหลับไปแล้วแต่ทว่ากลับต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนว่ามีดวงตาคู่หนึ่งเพ่งมองอยู่นับว่าอารมณ์ของสตรีผู้นี้แปรปรวนยิ่งกว่าอากาศช่างคาดเดาได้ยากยิ่งนักจู้ซูเหยียนยกมือกอดอก “ตื่นขึ้นมาคุยกับข้า”มู่เซี่ยหยางเห็นท่าทางเอาแต่ใจเช่นนี้ พลันส่ายหน้าทันที “ดึกดื่นปานนี้แล้ว หากมีเรื่องอันใดก็ค่อยเอาไว้คุยพรุ่งนี้เช้า”“ไม่ได้!”“…”“ข้าจะคุยตอนนี้” จู้ซูเหยียนเชิดใบหน้าขึ้นเอ่ยออกมาด้วยความเอาแต่ใจ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งหรี่มองมู่เซี่ยหยางที่ยังคงนอนแน่นิ่งไม่ขยับกายใดๆเขาพลางเลิกคิ้วถาม “สำคัญเพียงนั้นเลยรึ”คาดว่าหากมู่เซี

พอเห็นท่าทางของสตรีตรงหน้าผู้นี้โมโหเดือดดาลมิต่างจากน้ำต้มในกา ไป๋เจียวเหม่ยพลางยกมือปิดปากหัวเราะเยาะ สายตาปรายมองสตรีตรงหน้าอย่างดูแคลน นึกไม่ถึงว่าเรื่องเช่นนี้จะนำมาข่มขู่จู้ซูเหยียนได้“แท้จริงแล้วเจ้าต้องการอันใดกันแน่ไป๋เจียวเหม่ย”จู้ซูเหยียนขมวดคิ้วมุ่นปรายสายตามองอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ…แท้จริงแล้วไป๋เจียวเหม่ยต้องการอันใดจากนางกันแน่หรือเพียงเพราะต้องการยั่วยวนโทสะเท่านั้นไป๋เจียวเหม่ยยังหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี นางพลางโบกมือส่ายหน้าไปมาท่าทางเหนื่อยหน่าย“ข้าเพียงนำข่าวลือในวังหลวงมาแจ้งให้เจ้าทราบเท่านั้น”จู้ซูเหยียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาด้วยความรำคาญ ข่าวลือจากวังหลวงหรือข่าวลือจากลมปากของสตรีผู้นี้กันแน่ มีหรือนางจะเชื่อ… “เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กสามขวบที่โง่งมจนเชื่อคำพูดของเจ้าเช่นนั้นหรือไป๋เจียวเหม่ย”ไป๋เจียวเหม่ยเลิกคิ้วถาม “เคยเชื่อมิใช่หรือ”คราวก่อนนั้นหากนางบอกว่าไปซ้าย...จู้ซูเหยียนก็เชื่อฟังเดินไปทางซ้ายโดยไร้ข้องกังหาและหากนางบอกว่าไปขวาแล้วจะดี มีหรือว่าสตรีโง่เขลาผู้นี้จะไม่หลงเชื่อ“ไป๋เจียวเหม่ย!” จู้ซูเหยียนกัดฟันกรอด ถลึงตามองด้วยความโกรธ ไม่ว่าจะเ

หานเฟิ่งยกน้ำชาขึ้นมาจิบพลางเหลือบสายตามองบุรุษตรงหน้าก่อนจะวางจอกน้ำชาลงพลางถอนหายใจออกมาแทน ท่าทางกลัดกลุ้มใจเช่นนี้ ไม่ว่าผู้ใดมองเห็นแล้วก็คงคิดว่าคนผู้นี้ทะเลาะกับภรรยามาเป็นแน่“เปลี่ยนจากโรงเตี๊ยมเป็นหอคณิกาดีหรือไม่” หานเฟิ่งเลิกคิ้วเอ่ยถาม ดูแล้วบรรยากาศเช่นนี้คงไม่เหมาะที่จะดื่มชานัก มิสู้เปลี่ยนเป็นสุราแรงคงจะดีไม่น้อย“ก่อนหน้านี้ข้าทำอันใดให้นางไม่พอใจกัน” จู่ๆ มู่เซี่ยหยางที่เอาแต่นั่งเงียบอยู่จึงพูดขึ้น ใบหน้าของเขาขมวดคิ้วท่าทางครุ่นคิดหนักเหตุใดนางถึงไม่เชื่อใจเขา…เช่นนี้แล้วเขาควรทำอย่างไรดีมู่เซี่ยหยางอดย้อนคิดกลับไปไม่ได้ว่าแท้จริงแล้ว มีสิ่งใดที่เขาทำลงไปโดยไม่รู้ตัวไม่นึกถึงความรู้สึกของนางหรือไม่แน่นอนว่าย่อมมี! ทว่าเหตุการณ์เหล่านั้นล้วนเกิดก่อนที่เขาจะร่วมกราบไหว้ฟ้าดินกับนางทั้งสิ้น“…”“ต้องทำอย่างไรนางถึงจะคุยกับข้า”น้ำเสียงทุ้มของมู่เซี่ยหยางที่เอ่ยออกมาแผ่วเบาราวกับกำลังพึมพำพูดอยู่ในความคิดของตัวเอง ถ้อยคำที่นางเอ่ยออกมาเมื่อวานนี้ยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในความคิดของเขาซ้ำๆ“พูดกับข้าหรือ…?” หานเฟิ่งเลิกคิ้วถามกลับ“ตรงนี้ยังมีผู้ใดอีกนอกจากเจ้า” ม

มู่เซี่ยหยางปรายสายตามองจู้ซูเหยียนนิ่งๆ ไม่พูดอันใดออกมาราวหนึ่งก้านธูป ฝ่ามือหนาพลางยกขึ้นลูบไล้เรือนผมนางด้วยความอ่อนโยน “ยังไม่ตื่นอีกหรือ”จู้ซูเหยียนส่ายหน้าก่อนจะซุกไซร้เข้าไปในอ้อมกอดของอีกฝ่ายอย่างเอาแต่ใจ“ไม่” น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมางัวเงียเขาแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ มุมปากหนาโค้งยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยพูดออกมา “หากเป็นเช่นนี้เกรงว่ากิจการของสกุลมู่คงขาดทุนเสียแล้ว”เหตุใดสตรีผู้นี้ถึงได้ขี้เซ้าเพียงนี้ ทั้งที่นอนหลับไปหลายชั่ว“สกุลมู่มีเพียงท่านทำงานอยู่ผู้เดียวหรือไร” นางพึมพำพูดเสียงอู้อี้อย่างเกียจคร้านไม่คิดจะลืมตาตื่นจากที่นอนพอจัดการสะสางเรื่องทุกอย่างแล้วสิ้นนั้นคล้ายกับว่าความรู้สึกหนักอึ้งในใจที่เสมือนถูกก้อนหินทับเอาไว้ถูกยกออกเสียที ยามนี้นางไม่มีเรื่องอันใดให้ต้องระแวงและกังวลใจอีกแล้วจากนี้นางขอใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างเกียจคร้านไม่ต้องมีเรื่องอันใดให้ต้องคิดหนักใจหน่อยเถอะนิ้วมือเรียวยาวพลันยกขึ้นมาเกลี่ยแก้มนวลของนางแผ่วเบาราวกับกำลังหยอกล้อ สายตาของมู่เซี่ยหยางที่มองนางล้วนเต็มไปด้วยความเอ็นดูไม่น้อยเหตุใดถึงคล้ายลูกแมวน้อยขี้เซ้านัก“อื้ออ…” จู้ซูเหยียนครางอ