บททั้งหมดของ หวนคืนอีกคราไม่ขอมีท่านเป็นสามีอีก: บทที่ 11 - บทที่ 20

ถ้อยคำที่ออกจากปากของจู้ซูเหม่ยเมื่อวันก่อนกลายเป็นข่าวลือใหญ่โตขึ้นเพียงชั่วข้ามคืนยามนี้ไม่ว่าไป๋เจียวเหม่ยจะเดินผ่านไปทางใดย่อมถูกนำไปพูดนินทากล่าวว่าร้าย มิหนำซ้ำยังถูกคนพวกนั้นมองด้วยสายตา ดูแคลนแน่นอนว่าไป๋เจียวเหม่ยย่อมรู้สึกไม่พอใจและโกรธเคืองที่ถูกนำไปนินทาแม้ว่านางจะเสียหายและอีกฝ่ายดันเป็นมู่เซี่ยหยาง ภายในใจลึกๆ แล้วไป๋เจียวเหม่ยย่อมเกิดความคาดหวังบางอย่างขึ้นมานางไม่ต้องลงแรงก็ได้เขามาครอบครองแล้วนางเป็นสตรีมิหนำซ้ำยังอยู่ในที่ลับตากับมู่เซี่ยหยางเพียงสองคนในห้องเท่านั้น หากว่ากันตามตรงแล้วไป๋เจียวเหม่ยย่อมเป็นฝ่ายเสียหาย พอเรื่องนี้ไปถึงหูของผู้คนในจวนสกุลไป๋เข้า ไม่ว่าจะนายท่านไป๋และไป๋ฮูหยินย่อมรู้สึกไม่ยุติธรรมเสมือนว่าถูกอีกฝ่ายหยามเกียรติจึงเร่งรีบบุกมาที่จวนสกุลไป๋วันนี้“ท่านพ่อใจเย็นๆ นะเจ้าคะ” ไป๋เจียวเหม่ยกล่าวออกมาแผ่วเบา นางพลางเหลือบสายตามองมู่เซี่ยหยางที่นั่งตรงข้ามหึ! เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว…ดูเถิดว่าบุรุษผู้นี้จะทำอย่างไรกันนายท่านไป๋ปรายสายตามองบุตรสาวก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดออกมาไม่พอใจ มิหนำซ้ำยิ่งเขามองเห็นอีกฝ่ายนิ่งเฉยเรียบแข็งทื่อราวกับก้อนน้ำแ

จู้ซูเหยียนนอนหลับอย่างไม่เป็นสุขตลอดทั้งคืน นางเอาแต่สะดุ้งตื่นคราแล้วคราเล่าจากฝันร้าย สุดท้ายแล้ว…ก็ไม่มีวันหลีกหนีโชคชะตาได้เลยหรือ…?‘แม้เจ้าจะอยู่ปรโลก…ข้าก็จะตามไป’ประโยคนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูของนาง…หวนให้นึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตชาตินี้…นางไม่ปรารถนาจะพบเจอมู่เซี่ยหยางอีกแล้วไม่ว่าจะเป็นดวงตาคมกริบดูลึกล้ำของเขา หรือแม้แต่น้ำเสียงเย็นยะเยือกที่เต็มไปด้วยถ้อยคำกดขี่ล้วนแล้วแต่กัดกินจิตใจของนางจนไม่อาจสงบได้ความหวาดหวั่นกลัวแล่นอยู่ในอก มือเรียวทั้งสองกำแน่นจนสั่นระริกดวงตาเมล็ดซิ่งคล้ายจะสั่นไหว สุดท้ายแล้ว…นางก็มีชะตาชีวิตเฉกเช่นเดิม‘ขอแสดงความยินดีกับนายท่านมู่…” น้ำเสียงของหมอชราเอ่ยขึ้นก่อนจะปรายสายตาเหลียวไปมองสตรีบนเตียงเล็กน้อย กล่าว ‘ฮูหยินของท่านตั้งครรภ์แล้วขอรับ’‘แน่ใจหรือ’ มู่เซี่ยหยางเอ่ยเสียงเรียบใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความยินดีแม้เพียงเสี้ยวหนึ่ง สายตาคมกริบสะท้อนความเย็นชา ก่อนจะปรายมองจู้ซูเหยียนเพียงแวบเดียว‘ข้าจะมั่นใจได้อย่างไร…ว่าบุตรในครรภ์ของนางเป็นสายเลือดแท้จริงของข้า’หมายความว่าอย่างไรกัน…?‘มู่เซี่ยหยาง! ระ

บรรดาแขกเหรื่อจวนสกุลมู่ต่างแตกตื่นไม่น้อยเมื่อได้รับข่าวมาว่าขบวนเกี้ยวเจ้าสาวของคุณหนูสกุลจู้ถูกดักปล้นสินสอดระหว่างทาง มิหนำซ้ำจู่ๆ เจ้าสาวที่นั่งอยู่ในเกี้ยวดันหายตัวไปเหลือเพียงแค่ผ้าคลุมหน้าทิ้งไว้เท่านั้นช่วงชิงทรัพย์ไปแล้วยังจับตัวเจ้าสาวไปอีกงั้นหรือ…?เรื่องเช่นนี้ย่อมไม่เคยเกิดขึ้นในเมืองหลวงมาก่อน การกระทำของพวกโจรฉกรรจ์ช่างอุกอาจเกินไปแล้วจริงๆกระทั่งข่าวลือแผ่สะพัดไปถึงหูของจู้ฮูหยินและนายท่านจู้อย่างรวดเร็ว พอได้ยินคราแรกนั้นจู้ฮูหยินแทบเป็นลมล้มไปก่อนจะเร่งรีบมายังจวนสกุลจู้ด้วยความร้อนรนส่วนผู้เป็นสามีนั้นหวนกลับไปยังที่ที่ถูกปล้นไม่ว่าผู้ใดล้วนชะเง้อคอมองรออย่างกระวนกระวาย…ในที่สุดเสียงควบม้าก็ดังก้องหนักแน่นเข้าใกล้เรื่อยๆ เงาของคนทั้งสองสะท้อนทาบบนพื้นทางยาว มู่เซี่ยหยางและจู้ซูเหยียนสวมอาภรณ์สีแดงสดพร้อมกับสายลมที่พัดโชยมายามที่ม้าทะยานไปข้างหน้า อาภรณ์พลันพริ้วไหวงดงามราวกับภาพวาดมิต่างจากเทพเซียนเรือนผมดำขลับของจู้ซูเหยียนสะบัดปลิวสะท้อนประกายใต้แสงตะวัน ขณะที่มู่เซี่ยหยางควบม้าท่าทางดูแข็งกร้าวและดุดันประหนึ่งเจ้าชีวิตที่มิอาจหลีกหนีได้พอเห็นคนทั้งคู่ปราก

ผู้อาวุโสของมู่เซี่ยหยางมีเพียงแค่ป้ายวิญญาณให้กราบไหว้เท่านั้น ดังนั้นวันแรกที่จู้ซูเหยียนแต่งเข้ามาไม่จำเป็นต้องตื่นเช้ามายกน้ำชาคารวะแม่สามีหรือต้องคอยปรนนิบัติตัวเป็นลูกสะใภ้ที่ดีแสงแดดยามสายเล็ดลอดผ่านม่านหน้าต่าง สาดกระทบใบหน้าหญิงงามที่ยังจมอยู่ในห้วงนิทราจู้ซูเหยียนพลิกตัวไปมาอย่างขัดใจ ขนตายาวกระพริบถี่ก่อนที่ริมฝีปากจะเผยเสียงครางแผ่วเบา“อื้ออ…”“สายเพียงนี้แล้ว จะนอนไปถึงเมื่อใดกัน” เขาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบแผ่วเบา แม้ว่าจะไม่ดังนักแต่ก็เพียงพอให้นางที่ยังหลับใหลต้องขยับกายเล็กน้อยด้วยรำคาญที่ถูกปลุกโดยไม่เต็มใจใบหน้าของจู้ซูเหยียนขมวดคิ้วมุ่น “อื้อ..อือออ”นางรีบกระตุกผ้านวมผืนใหญ่ขึ้นคลุมโปงปิดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่คิดเปิดรับแสงแดดหรือเสียงรบกวนใด ๆ ทั้งสิ้น ราวกับหากทำเช่นนี้แล้วโลกภายนอกจะเลือนหายไปทันทีสายตาคมกริบเพ่งมองนางด้วยความเอ็นดู มู่เซี่ยหยางลุกขึ้นจากโต๊ะน้ำชาก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง“จู้ซูเหยียน” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับยื่นมือไปเลิกผ้านวมออกเผยให้เห็นเพียงใบหน้าของนางที่โผล่พ้นออกมาเล็กน้อยเท่านั้นมู่เซี่ยหยางจ้องมองใบหน้านางย

“ท่านยังไม่ตอบคำถามข้าเลย มู่เซี่ยหยาง!” จู้ซูเหยียนขมวดคิ้วมุ่น หรี่สายตาเพ่งมองไปที่เขา ก่อนจะเอ่ยทักท้วง เมื่อบุรุษตรงหน้าของนางยังคงนั่งนิ่งไม่พูดออกมาแม้แต่คำเดียวยามนี้ภายในใจของนางหงุดหงิดอยู่มาก อยากจะคาดเค้นคำตอบจากเขาให้ได้มู่เซี่ยหยางช้อนสายตาขึ้นมองสตรีตรงหน้าก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ดั่งฤดูกาลที่หมุนเวียนเปลี่ยนไปแม้แต่ความรู้สึกในใจข้าก็ไม่อาจหยุดนิ่งได้เช่นกัน”“…” นางไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดถึงอันใดกันแน่จู้ซูเหยียนสบตากับเขาอย่างตั้งใจฟังคำพูดนั้นมู่เซี่ยหยางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “ในเมื่อเจ้าเป็นภรรยาข้า...หากวันนี้ไม่รู้สึกวันพรุ่งนี้ก็คงรู้สึกผูกพันรักใคร่อยู่ดี”คำพูดนี้พลันทำให้หัวใจของจู้ซูเหยียนค่อยๆ เต้นกระหน่ำขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ แม้ว่าคำพูดของเขาจะฟังดูอ้อมค้อมไปบ้างแต่ในใจของนางกลับรู้สึกถึงความหมายที่แฝงอยู่และย่อมไม่เคยได้ยินจากปากมู่เซี่ยหยางมาก่อนเลย“ข้าอิ่มแล้ว”เมื่อสิ้นสุดคำพูดนั้น มู่เซี่ยหยางก็วางตะเกียบลงก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินจากไปทันที มุมปากหนาหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยจู้ซูเหยียนเหม่อลอยไปชั่วขณะ พอรู้ตัวอีกทีบุรุษที่นั