All Chapters of หวนคืนอีกคราไม่ขอมีท่านเป็นสามีอีก: Chapter 1 - Chapter 10

ปัง! ปัง!...ปัง!!ซ่า…าาา!ปังๆๆ“นายท่านเจ้าค่ะ!”ยามค่ำคืนของราตรีที่มืดมิดสนิท พายุฝนตกกระหน่ำโหมอย่างรุนแรง เสียงท้องฟ้าคำรามดังก้องพร้อมกับอัสนีบาตฟาดผ่าอยู่กลางอากาศราวกับกำลังโกรธเคือง ในขณะเดียวกันนั้น มีร่างของสาวใช้ยืนตัวสั่นยืนเปียกปอนอยู่หน้าประตูเรือน นางออกแรงเคาะบานประตูครั้งแล้วครั้งเล่าพร้อมทั้งร้องเรียกตะโกนจนน้ำเสียงแหบพร่ากลืนหายไปกับเสียงฝนตกกระหน่ำ“นายท่านเปิดประตูเถิดเจ้าค่ะ!”ปัง! ปัง! ปัง…บานประตูยังคงปิดสนิท ไร้เสียงเคลื่อนไหวจากข้างใน ปัง!...ปัง ซ่า...!นางจึงออกแรงทุบอย่างแรงอีกครั้ง ฝนยังคงตกกระหน่ำโปรยปรายลงมาไม่หยุดพลันสาดกระทบเรือนของนางจนอาภรณ์เปียกชุ่มไปทั่วทั้งร่าง “นายท่านเจ้าคะ!...แย่แล้วเจ้าค่ะ”ทันใดนั้น…บานประตูก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง มู่เซี่ยนหยางปรากฏตัวอยู่ในสภาพไม่ค่อยจะเรียบร้อยนัก ท่อนบนเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์เผยให้เห็นแผงอกกำยำและเม็ดหยาดเหงื่อไหลทั่วทั้งร่างจนเปียกชุ่มราวกับว่าเพิ่งผ่านพ้นค่ำคืนอันหนักหน่วงมา หัวคิ้วของเขาพลางขมวดมุ่นฉายแววความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน สายตาคมกริบดูเย็นยะเยือก“มีผู้ใดตายหรืออย

บทที่ ๒มู่เซี่ยหยางเกรงว่าสวรรค์คงกลั่นแกล้งให้นางได้หวนกลับมาพบเจอบุรุษต่ำทรามผู้นี้กระมังเมื่อได้ยินน้ำเสียงนี้อีกครั้ง จู้ซูเหยียนหยุดชะงักฝีเท้าหยุดอยู่ที่หน้าประตูพลางกำมือแน่นด้วยความเคียดแค้น นัยน์ตาเมล็ด ซิ่งดูแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีมู่เซี่ยหยาง…บุรุษใจร้ายที่ผ่านมานางล้วนเป็นภรรยาที่ดีหวังว่ากลายเป็นภรรยาแล้วเขาจะให้ความสนใจนางบ้าง ทว่าทุกอย่างที่จู้ซูเหยียนกระทำลงไปนั้นในสายตาของมู่เซี่ยหยางย่อมมองว่าไร้ค่าอยู่ดีแม้จะแต่งงานหลายปีแล้วอย่างไรกันความสัมพันธ์ของนางและมู่เซี่ยหยางห่างเหินยิ่งกว่าคนแปลกหน้าเสียอีก ‘หึ!’ มู่เซี่ยหยางแค่นเสียงออกมา สายตาคมกริบปรายมองสตรีตรงหน้านิ่งๆ ‘ภายในใจของข้าย่อมไม่เคยและไม่มีวันมีเจ้าอยู่ข้างในจู้ซูเหยียน’‘เหลวไหลมู่เซี่ยหยาง! ท่านแต่งกับข้าแล้วซ้ำยังเป็นสามีของข้า…หากไม่มีข้าในใจแล้วจะมีสตรีอื่นได้งั้นหรือ’ จู่ๆ จู้ซูเหยียนก็นึกถึงเหตุการณ์ในครานั้นขึ้นมา นางในตอนนั้นช่างนางสมเพชเวทนาไม่น้อย เหตุใดนางถึงได้โง่งมไปร้องขอความรักจากเขากันหรือเพียงเพราะว่านางมีใจให้เขา…เขาจำต้องมีใจให้นางเช่นกันงั้นรึ ช่างเป็นความคิดที่โง่เขลาสิ้นดีจู

อากาศวันนี้แจ่มใส แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลงมากระทบผืนน้ำในสระบัวเป็นประกายระยับ จู้ซูเหยียนเอนกายพักผ่อนอยู่ในศาลากลางน้ำและข้างกายมีเหล่าสาวใช้ล้อมหน้าล้อมหลังคอยปรนนิบัติไม่ห่างมิหนำซ้ำยามที่สายลมพัดโชยมากระทบผิวก็พลันทำให้นางเคลิบเคลิ้มจนเกือบจะเผลอหลับไปบ่อยครั้งชีวิตของนางสุขสบายถึงเพียงนี้ ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนหรือมีเรื่องอันใดที่ต้องครุ่นคิดให้ปวดหัวแต่เหตุใดในตอนนั้นถึงได้ดิ้นรนอยากออกเรือนไปจากจวนนักเล่าพอมานึกดูแล้วนางช่างโง่เขลาจริงๆช่างเถอะ…คราวนี้จู้ซูเหยียนจะขอเป็นสตรีพรหมจรรย์ไม่คิดข้องเกี่ยวกับบุรุษผู้ใดอีก“ซูเหยียน…”!!!เหตุใดเสียงนี้ถึงฟังได้ดูคุ้นเคยนักจู้ซูเหยียนขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะปรายสายตามองสาวใช้ข้างกายพลางเลิกคิ้วเอ่ยถาม “เจ้าได้ยินเสียงอะไรหรือไม่”เหล่าสาวใช้ที่อยู่ข้างกายพอได้ยินคำถามของจู้ซูเหยียน จู่ๆ ก็ขมวดคิ้วแน่นพลันรู้สึกขนลุกวูบขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ“เสียง…เสียงอันใดหรือเจ้าค่ะ” สาวใช้ผู้หนึ่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาผู้คนในจวนต่างทราบกันดีว่า ในวันที่พบตัวคุณหนูนั้นร่างของนางจมลึกลงไปถึงก้นสระบัวแล้วมิหนำซ้ำตอนที่นำตัวขึ้นมา หมอหลวงที่ถูกเรียกม

ยามที่สายลมพัดโชยผ่านนำพาความเย็นเยียบแผ่วเบามากระทบผิวกาย ทว่าความหนาวเหน็บหาได้เทียบเท่ากับบรรยากาศอันตึงเครียดระหว่างคนทั้งสามจู้ซูเหยียนยกยิ้มเยาะ ดวงตาฉายแววเย้ยหยันทว่ากลับสงบนิ่งราวสายน้ำเย็นเฉียบ นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ “ข้าย่อมไม่คิดจะรบกวนให้คุณชายมู่ต้องลำบากใจ”เหตุใดยิ่งพยายามหลีกหนียิ่งต้องพบเจอเช่นนี้นัยน์ตาเมล็ดซิ่งของนางสบตากับมู่เซี่ยหยางตรงๆ ด้วยความรู้สึกเฉยชาและเยือกเย็น เสมือนว่ายามนี้เขาไม่ได้มีความ สำคัญอันใดในสำหรับนางอีกต่อไปแล้วก่อนจะละสายตาไปยังบุรุษอีกผู้หนึ่งแทนจู้ซูเหยียนระบายยิ้มจางๆ กล่าว “คุณชายเสิ่น... โจรหนุ่มผู้นี้หาได้ทำร้ายข้า”เสิ่นซือเยว่แค่นเสียง “ไม่ทำวันนี้แล้ววันข้างหน้าเล่า”น้ำเสียงหวานกล่าวย้ำออกมาอีกครั้ง “ข้าหาได้ติดใจเอาความอันใดเจ้าค่ะ” จู้ซูเหยียนเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้โจรหนุ่มเร่งออกไปเสีย“เพ่ย!” เสียงสบถทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ขยับตัวหมายจะไล่ตามโจรผู้นั้นไป ทว่าเพียงพริบตาเดียว ข้อมือของเขากลับถูกคว้าไว้โดยสตรีเบื้องหน้าเสิ่นซือเยว่ชะงักฝีเท้าหยุดลงโดยไม่รู้ตัว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น ดวงต

นางอยู่กินร่วมกับมู่เซี่ยหยางมานานหลายปี ไฉนจะไม่รู้ว่าในยามนี้บุรุษผู้นี้อยู่ที่ใดจู้ซูเหยียนเดินเข้ามาภายในโรงเตี๊ยมก่อนจะเงยหน้ามองไปยังมุมหนึ่งบนชั้นสองแล้วถอนหายใจออกมา นางหวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ต้องมาที่นี่อีก“คุณหนูจู้มาพบนายท่านหรือขอรับ” จู่ๆ ในจังหวะเดียว กันนั้นก็มีคนงานในโรงเตี๊ยมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าจู้ซูเหยียนพร้อมเอ่ยปากถามทั่วทั้งโรงเตี๊ยมมีใครไม่รู้จักคุณหนูจู้ผู้นี้บ้าง…วันๆ เอาแต่ตามติดนายท่านมู่ทุกฝีก้าวไม่ต่างจากเงาช่างเป็นสตรีที่น่ารำคาญและน่าเบื่อหน่ายยิ่งนักจู้ซูเหยียนระบายยิ้มจางๆ “ข้ามาพบมู่เซี่ยหยาง”“…”พออีกฝ่ายเอาแต่เงียบอ้ำอึ้งไม่พูดเช่นนี้ จู้ซูเหยียนจึงพยักหน้าเดินผ่านขึ้นบันไดไปยังชั้นสองทันทีโดยไม่สนใจเสียงร้องห้ามจากบุรุษผู้นั้นยังจะมีเรื่องใดสำคัญไปกว่านี้ได้อีกเล่านางไม่อยากปล่อยเวลาให้สูญเปล่าเพียงชั่วพริบตาจู้ซูเหยียนก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องหนึ่ง นางชะงักฝีเท้าหยุดนิ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาหลายครั้งนานครู่หนึ่งกล่าว “พวกเจ้ารออยู่ที่นี่” “เจ้าค่ะ” เหล่าสาวใช้ที่ตามติดมาขานรับผลัก!“มู่เซี่ยหยางข้าไม่มีทางแต่งกับท่านแน่”“คุณชายมู่