บททั้งหมดของ Ang Ganti ni Amarra Villasanta: บทที่ 11 - บทที่ 20

Mabagal ang ihip ng handgin. Sinasayaw ang mga dahon sa puno ng mangga at akasya. Mula sa balkonahe ng mansyon, nakatanaw si Claudio sa malawak na lupain na minsan na niyang inangkin bilang kanyang mundo—isang mundong kontrolado, tahimik, at sumusunod sa kanyang pangalan. Pero ngayong gabi, may kakaiba. May kung anong kirot sa kanyang dibdib na hindi niya maipaliwanag. Hindi siya mapakali.Mula pa kaninang hapunan, napansin niyang wala si Amarra sa kusina. Wala rin ito sa silid ng mga katulong. Nang tanungin niya si Tyang Rosa, ang sagot lang sa kanya ay, “Baka nasa hardin lang, Señorito.”Hardin. Doon madalas si Julio. Hindi niya alam kung bakit biglang bumigat ang kanyang mga hakbang habang bumababa siya ng hagdan ng mansyon. Wala siyang intensyong mag-eskandalo. Gusto lang niyang patunayan sa sarili na wala siyang dapat ipagselos.Wala. Dahil si Amarra ay isang tauhan lamang. Isang babaeng dapat ay sumusunod. Isang babaeng… dapat ay nasa ilalim ng kanyang mundo. Ngunit habang papal

Dumating ang gabi na tila sumasalamin sa bigat ng kasalanan. Mula pa kaninang hapon ay nagbabadyang bumuhos ang ulan. Makapal ang ulap sa kalangitan, at ang hangin ay may dalang kakaibang lamig na gumagapang sa balat. Pagsapit ng dilim, tuluyan nang kumulog. Ang buong hacienda ay nilamon ng unos. Tila isang masamang pangitain. Sa loob ng mansyon, nagsipag-uwian ang mga tauhan sa kani-kanilang silid. Ang ilan ay nagmamadaling isara ang mga bintana. Ang iba’y nagdarasal sa bawat malakas na dagundong ng kulog.Sa isang sulok ng bahay, si Amarra ay abalang nagliligpit ng mga kurtina upang hindi pasukin ng tubig-ulan ang sala. Tahimik siya, ngunit ang dibdib niya’y hindi mapalagay nitong mga nakaraang araw. Ramdam niya ang pagbabago kay Claudio—ang paraan ng pagtitig nito, ang mga utos na tila may ibang kahulugan. Pinilit niyang iwasan ang anumang pagkakataong mapag-isa silang dalawa. Ngunit sa gabing iyon, tila may sariling plano ang tadhana.“Amarra!”Umalingawngaw ang boses ni Claudio s

Hindi agad napawi ang bigat sa Hacienda Avaristo matapos ang unos. Bagama’t tuyo na ang lupa at muling umaraw, may mga bitak na hindi kayang patagin ng sikat ng araw. May mga bagay na nananatiling nakatago sa likod ng mga dingding—mga lihim na tahimik ngunit mabigat. At sa gitna ng lahat ng iyon, si Amarra ay pilit na bumabangon.Maaga siyang bumangon kinabukasan, kahit halos hindi siya nakatulog. Nakasanayan na ng katawan niyang gumalaw kahit ang isip ay pagod. Sa kusina, tahimik siyang naghihiwa ng gulay. Maingat ang bawat galaw—hindi dahil sa kutsilyo, kundi dahil sa pag-iingat sa sarili. Napansin ni Tyang Rosa ang pagbabago.“Mas lalo kang tumahimik,” sabi nito habang nagtitimpla ng kape. “May iniisip ka ba?”Sandaling napahinto si Amarra. May gusto siyang sabihin. Isang bahagi ng puso niya ang sumisigaw na ilabas na ang totoo. Ngunit ang takot ay parang kamay na pumipigil sa kanyang lalamunan.“Wala po,” sagot niya, mahinahon.Ngunit hindi ganoon kasimple. Sa bawat pagdaan ni Cla

Nagmistulang hukuman ang bulwagan ng Hacienda Avaristo kinabukasan. Mabigat ang hangin, puno ng bulungan ng mga kasambahay at mga katiwala na lihim na nagmamasid sa kung ano ang kahihinatnan ng iskandalong bumalot sa pamilya Arguelles. Nakatayo sa gitna si Amarra—maputla, nakayuko, ngunit hindi na nanginginig. Sa kabila ng mga matang mapanghusga, may kakaibang tibay na sa kanyang tindig. Sa kanyang sinapupunan ay may buhay, at iyon ang tanging lakas na kanyang pinanghahawakan. Sa mataas na silya, nakaupo si Doña Consuelo—mukhang marmol ang mukha, malamig, walang bahid ng awa.“Wala kang lugar sa Hacienda na ito,” mariing wika ng Doña. “Hindi ako magpapalaki ng batang bunga ng kahihiyan.”“Hindi po ito kahihiyan,” mahina ngunit malinaw na sagot ni Amarra. “Ito po ay bata.”“Bastardo!” singit ni Vanessa, na tila sabik makitang durugin ang dalaga.Saglit na tumingin si Claudio kay Amarra. Hindi na siya makatingin nang diretso. May gumuguhit na tensyon sa kanyang panga—isang lihim na siya

Mabigat ang bawat hakbang ni Amarra habang tinatahak niya ang daang pabalik sa kanyang dating tahanan—ang maliit at halos gumuguhong kubo. Ilang buwan na rin mula nang huli siyang tumira roon. Ilang taon ng sakit, pag-aapi, at pagtitiis ang nakalipas. Ngunit gaano man kalayo ang marating ng tao, may mga lugar talagang bumabalik at bumabalik sa kanya—lalo na kung doon nagsimula ang lahat ng sugat.Tahimik ang paligid. Ang mga puno ay tila nakayuko sa bigat ng hangin. Ang bubong ng kubo ay mas luma na, ang dingding ay may bitak, at ang pinto ay bahagyang nakabukas na parang naghihintay. Huminga nang malalim si Amarra bago tuluyang pumasok. Sa loob ay may amoy ng gamot at lumang kahoy. At sa sulok ng silid—nakahiga sa lumang kama na yari sa kawayan—ang babaeng minsang naging bangungot ng kanyang kabataan. Ang kanyang ina. Payat. Halos buto’t balat. Ang dating matalim na mga mata ay lumubog na. Ang balat ay nanilaw at tila manipis na lamang na kumakapit sa mga buto. Ang malakas at matapan