Home / Romance / Ang Ganti ni Amarra Villasanta / Kabanata 1 - Kabanata 10

Lahat ng Kabanata ng Ang Ganti ni Amarra Villasanta: Kabanata 1 - Kabanata 10

44 Kabanata

KABANATA 1: ANG NAPIPINTONG KAPALARAN NI AMARRA

Sa probinsya ng Damortis sa Bayan ng Sto. Cristo, matatagpuan ang isang napakalaking hacienda— Ang “Hacienda Avaristo” na pag-aari ni Doña Consuelo Vitalia viuda de Arguelles asawa ng namayapang Gobernador na si Don Fausto Arguelles. Sadyang maimpluwensya Ang mga Arguelles. Sila lang naman ang pinakamakapangyarihan sa Damortis. Ang kanilang pag-aari ay hindi basta-basta. Libo-libo, ekta-ektaryang lupain ang kanilang nasa malaking palad.Sa lupaing ito naninirahan ang isang dalagita na nagngangalang Amarra Villasanta. Morena, katamtaman ang taas, may kurba ang katawan at talaga namang may kakaibang ganda. Sayang nga lang na sa kabila ng kanyang natatagong alindog at ganda ay inaalila lamang siya ng kumupkop sa kanyang si Celing. Si Amarra sampu ng kanyang mga kababata ay sapilitang pinagtatrabaho ng kani-kanilang mga magulang bilang magsasaka sa Hacienda Avaristo.Ni minsan, di nakaranas ng amor si Amarra sa kanyang ina na si Celing. Tila ba sumpa kung ituring ni Celing si Amarra. Nak

KABANATA 2: ANG MANSYON

Nang makalagpas na ang pick-up truck sa mabigat na gate, pakiramdam ni Amarra’y pumasok siya sa ibang mundo. Ang mundo ng mayayamang puno ng kinang sa labas, ngunit umaalingasaw ang lihim at kasinungalingan sa loob. Napabulong si Andeng kay Amarra. Mangha kasi ito sa karangyaan ng lugar. “Amarra, ito pala ang lugar ng mayayaman. Kay ganda.”“Oo Andeng, ngunit wag kang pakakasilaw dahil ang mga yamang iyong nakikita ay maaaring magdulot ng kapahamakan sa atin.”Napakunot noo na lamang si Andeng sa sinabi ni Amarra, at matapos ay tuloy-tuloy pa rin siya sa pagkamangha sa mga nakikita niya. Pagdating sa loob, napanganga sila sa lawak ng bakuran. May malawak na hardin, punong-puno ng mga naggagandahang bulaklak. May napakalaking fountain sa gitna nito. Pero habang ginagala ni Amarra ang kanyang mga mata sa dami ng magagandang bagay na kasalukuyan niyang nakikita, Tila napukaw ang atensyon niya sa isang lalakeng nakapanghardinero na nakatayo sa gitna ng hardin. Makisig, may katangkaran,

KABANATA 3: SI DOÑA CONSUELO

Matapos ang unang pagharap nina Amarra at Andeng sa Doña ng Hacienda Avaristo, tila napansin ni Tiyang Rosa ang naging takbo ng usapan.“Amarra, humanda ka. Sapagkat sa inyong dalawa ni Andeng, sa’yo mas napukaw ang atensyon ni Doña Consuelo.”“Ano po? bakit ako?” napatanong ako ng may gulat sa aking mga mata.“Anong sinabi ko tungkol sa pagtatanong? Sundin mo na lang ang pinag-uutos ni Doña Consuelo kung ayaw mong mapahamak ka at mas bumigat ang mga ipagawa sa’yo.” Sa pangyayaring iyon, hindi niya alam kung ano ang nararamdaman niya. Ang mga nasambit kaya ni Doña Consuelo ay isang hamon o isang pagbabanta. Sa unang araw pa lang, nabatid niyang ang Hacienda Avaristo ay hindi lamang lugar ng mga ekta-ektaryang lupain, ito rin pala ay pugad ng mga lihim, poot, hirap at pagtitiis. At nag-umpisa na nga ang araw ng kanyang pagsubok at pagtitiis. Sa gitna ng matinding sikat ng araw, habang kinukusot at pinipiga niya ang mga basang damit ng mga amo, tumingin siya sa malawak na taniman. Ti

KABANATA 4: MGA PAGHIHIRAP NI AMARRA

Unang sinag pa lang ng araw ay abala na itong si Amarra sa pagwawalis sa malawak na veranda. Tagaktak na ang kanyang pawis at bahagya niyang pinupunasan ng bimpo ang kanyang leeg at noo. Sa gitna ng kanyang pagpupunas sa sarili, napansin niyang may nakamasid mula sa ikalawang palapag. Isang binatang may hawak ng cellphone, nakapang-amerikana, may ngiti ng palihim. Tila ba katatapos lang din kuhanan ng picture si Amarra ng palihim. Naconcious si Amarra ngunit di siya nagpatinag, tinuloy lang niya ang kanyang gawain. Sa isip ni Amarra ngayon palang niya nakita ang binatang iyon. “Siya na marahil ang nag-iisang anak ni Doña Consuelo.” dagdag sabi ni Amarra sa kanyang isipan. Bago pa man ibuka ni Amarra ang kanyang bibig upang magtanong kay Marites, agad na niyang sinagot ang nasa isipan ni Amarra.“Siya ang kaisa-isang anak ni Doña Consuelo,” bulong ni Marites na nasa tabi. “Siya si Senyorito Claudio Benedicto Arguelles. Mag-ingat ka dyan, Amarra. Huwag kang mahuhulog sa kagwapuhan, ka

KABANATA 5: SI SEÑORITO CLAUDIO

Mainit ang sikat ng araw noong mga panahong iyon. Dinig na dinig mo ang paghampas ng mga itak ng mga magsasaka na abalang-abala sa pag-aani ng tubo. Samantala sa pusod ng mansyon partikular sa hardin na puno ng iba’t-ibang bulaklak tulad ng gumamela at rosal, abala si Amarra na magwalis ng mga nalaglag na dahon. Kahit pa tuyo na ang kanyang mga kamay at ang pawis ay dumadaloy sa kanyang noo, Pansamantalang nakaramdam si Amarra na katahimikan at kapayapaan ng mga sandaling iyon. Hanggang sa ang katahimikang kasalukuyan niyang nilalasap ay babasagin ng isang tinig na biglang gagambal sa kanya. “Magandang umaga.” bati ng isang lalaking bumasag sa kapayapaan ni Amarra. Agad namang nilingon ni Amarra ang kinaoonan ng tinig at tumambad sa kanya ang isang lalakeng tila mailap at ngayon lang niya nasilayan ng malapitan. “Señorito Claudio. Andito po pala kayo. Ano po ang maipaglilingkod ko sa inyo?” gulat na pagbati ni Amarra kay Claudio. “Ikaw si Amarra, tama?” tugon ni Claudio. “Opo

KABANATA 6: SI JULIO

Dumating ang araw ng pag-alis ng mag-inang Arguelles sa kanilang mansyon upang sunduin sa airport si Vanessa. At mukhang magtatagal pa sila sa Maynila dahil sa pag-aasikaso ni Doña Consuelo sa nalalapit na pag-iisang dibdib ni Claudio kay Vanessa. Isasabay na rin nila ang pag-aasikaso nila sa mga ari-arian nila doon. Kung gaano ka-excited ang Doñang kinikilalang panginoon ng Hacienda Avaristo na makita na niya ang kinikilala niyang future manugang, ay ganito rin ka-excited ang mga taong maiiwan dahil pansamantala silang makakaranas ng katahimikan at kapayapaan. Si Claudio naman, na sunud-sunuran, walang magawa kundi ang sumama at maging sunud-sunuran sa Ina dahil tulad ng mga tao sa Hacienda, maging siya na nag-iisang anak ng Hacienderang mapagmataas, ay nakagapos din ang mga palad at hindi magawang makaalpas.Ilang oras bago ang kanilang pag-alis, tinipon ni Doña Consuelo ang kanyang mga tauhang nakatoka sa loob at labas ng mansyon upang kausapin at pagbilinan. Pinahilera na tila mg

KABANATA 7: ANG PAG-AMIN SA NARARAMDAMAN

Sa gitna ng mansyon kung saan hindi abot ang gintong liwanag ng mga chandelier, naroon ang munting hardin na tila ba hiwalay sa mundo. Doon, sa pagitan ng mga paso at basang lupa, muling nagtagpo ang gabi at ang dalawang pusong hindi dapat nagtatagpo. Gabi na naman, tahimik ang paligid, ngunit ang katahimikan ay hindi payapa—may kakaibang bigat na nakasabit sa hangin. Si Amarra ay nakaluhod sa lupa, inaayos ang mga bagong lipat na punla ng rosas. Ang kanyang uniporme ay bahagyang marumi sa laylayan, at ang kanyang buhok ay nakatali nang mahigpit, tila ba kahit ang hibla nito ay kailangang sumunod sa batas ng hacienda.Sa araw, siya ay isang anino—isang katulong na gumagalaw ng walang ingay. Ngunit sa gabi, sa harding ito, siya ay may pangalan.“Parang masyado mo yatang pinapahirapan ang lupa.”Napahinto si Amarra sa tinig na iyon ngunit hindi siya nagulat.Parang inaasahan na niya ang presensya nito.Dahan-dahang tumayo si Julio mula sa likod ng punong mangga. Sanay ang binata sa sik

KABANATA 8: ANG MULING PAGDATING

Maagang gumising ang buong Hacienda Avaristo. Hindi dahil may pista. Hindi dahil may bisita mula sa munisipyo. Kundi dahil babalik na naman ang mga panginoong dalay hirap at pasakit at takot—si Doña Consuelo, ang kanyang anak na si Señorito Claudio, at ang babaeng matagal nang ipinipilit sa kanya bilang mapapangasawa: si Vanessa De Alegre. Sa tapat ng malaking bahay, abala ang mga katulong. May nagwawalis sa driveway na parang kahit ang isang tuyong dahon ay kasalanan. May nag-aayos ng mga paso sa gilid ng hagdan. May naglalatag ng puting mantel sa mahabang mesa sa sala, dinaig pa sa pagdating ng hari at reyna. “Bilisan ninyo! Ayokong makarinig ng reklamo mula kay Doña!” sigaw ni Tyang Rosa habang nakapamewang. Siya na marahil ang ang advance party ng katarayan ni Doña Consuelo. Alam ng lahat ang ibig sabihin niyon. Kapag si Doña Consuelo ay may napansin na alikabok, kahit sa pinakasulok ng bahay, may makakatikim ng sermon na kayang magpaluha kahit matanda na. Sa kabilang banda

KABANATA 9: ANG MGA MATANG NAKAMASID SA DILIM

Si Julio—apo ng matagal nang hardinerong si Arcadio, ang lalaking ilang dekada ring nagsilbi sa mga Arguelles bago nagretiro at di na kaya pang magtrabaho. Bata pa lamang si Julio nang magsimulang magbuhat ng mga paso at magwalis ng mga tuyong dahon sa hardin. Nakita na siya ni Claudio noon pa—isang payat na batang sunog ang balat sa araw, tahimik ngunit matalim tumingin. Ngunit hindi kailanman naging mahalaga si Julio sa kanyang paningin. Di tulad ngayon.Isang hapon, nakatayo si Claudio sa balkonahe ng mansyon. Mula roon, tanaw ang harding puno ng rosas at orchids—ang parehong hardin na inalagaan noon ni Arcadio at ngayo’y ipinagpapatuloy ng apo nito. Sa lilim ng punong akasya, nakita niya si Amarra. May hawak itong gunting at maingat na pinuputol ang mga tuyong tangkay ng rosas. Katabi nito si Julio, nakayuko, tinuturuan ang dalaga kung alin ang dapat alisin at alin ang dapat pabayaan.“Kapag masyadong mabigat ang sanga, hindi na mamumulaklak nang maayos,” marahang paliwanag ni Jul

KABANATA 10: ANG PANG-AAPI NI VANESSA

Sa malawak na bulwagan ng mansyon, nakaupo si Vanessa De Alegre sa mataas na silyang kahoy na tila trono. Nakasuot siya ng mamahaling bestida, makintab ang buhok, at may malamig na ngiti sa mga labi. Sa kanyang kamay ay isang tasa ng kape na hindi man lang niya iniinom—parang props lamang sa isang eksenang siya ang bida. Sa harap niya, nakatayo si Amarra. Tahimik. Nakayuko. Magkapatong ang mga kamay sa harap ng apron.“Amarra,” malamig na tawag ni Vanessa, “napansin ko na hindi pantay ang pag-aayos mo ng mga bulaklak sa sala kahapon.”“Opo, Señorita. Aayusin ko po ulit.”“Aayusin mo?” bahagyang tumaas ang kilay ni Vanessa. “Hindi sapat ang aayusin mo. Hindi ka ba naturuan ng maayos?”Napayuko si Amarra. “Pasensya na po.”Sa gilid ng sala, naroon si Doña Consuelo, tahimik ngunit nakikinig. Hindi ito nakikialam—para bang sinusubok ang lakas ng loob ng mapapangasawa ng kanyang anak.“Alam mo ba,” patuloy ni Vanessa, “ang pagiging kasambahay ay hindi lang basta paglilinis. Dapat may fines

PREV

NEXT

I-scan ang code para mabasa sa App

DMCA.com Protection Status