Ang Ganti ni Amarra Villasanta의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

Nang makalagpas na ang pick-up truck sa mabigat na gate, pakiramdam ni Amarra’y pumasok siya sa ibang mundo. Ang mundo ng mayayamang puno ng kinang sa labas, ngunit umaalingasaw ang lihim at kasinungalingan sa loob. Napabulong si Andeng kay Amarra. Mangha kasi ito sa karangyaan ng lugar. “Amarra, ito pala ang lugar ng mayayaman. Kay ganda.”“Oo Andeng, ngunit wag kang pakakasilaw dahil ang mga yamang iyong nakikita ay maaaring magdulot ng kapahamakan sa atin.”Napakunot noo na lamang si Andeng sa sinabi ni Amarra, at matapos ay tuloy-tuloy pa rin siya sa pagkamangha sa mga nakikita niya. Pagdating sa loob, napanganga sila sa lawak ng bakuran. May malawak na hardin, punong-puno ng mga naggagandahang bulaklak. May napakalaking fountain sa gitna nito. Pero habang ginagala ni Amarra ang kanyang mga mata sa dami ng magagandang bagay na kasalukuyan niyang nakikita, Tila napukaw ang atensyon niya sa isang lalakeng nakapanghardinero na nakatayo sa gitna ng hardin. Makisig, may katangkaran,

Unang sinag pa lang ng araw ay abala na itong si Amarra sa pagwawalis sa malawak na veranda. Tagaktak na ang kanyang pawis at bahagya niyang pinupunasan ng bimpo ang kanyang leeg at noo. Sa gitna ng kanyang pagpupunas sa sarili, napansin niyang may nakamasid mula sa ikalawang palapag. Isang binatang may hawak ng cellphone, nakapang-amerikana, may ngiti ng palihim. Tila ba katatapos lang din kuhanan ng picture si Amarra ng palihim. Naconcious si Amarra ngunit di siya nagpatinag, tinuloy lang niya ang kanyang gawain. Sa isip ni Amarra ngayon palang niya nakita ang binatang iyon. “Siya na marahil ang nag-iisang anak ni Doña Consuelo.” dagdag sabi ni Amarra sa kanyang isipan. Bago pa man ibuka ni Amarra ang kanyang bibig upang magtanong kay Marites, agad na niyang sinagot ang nasa isipan ni Amarra.“Siya ang kaisa-isang anak ni Doña Consuelo,” bulong ni Marites na nasa tabi. “Siya si Senyorito Claudio Benedicto Arguelles. Mag-ingat ka dyan, Amarra. Huwag kang mahuhulog sa kagwapuhan, ka

Dumating ang araw ng pag-alis ng mag-inang Arguelles sa kanilang mansyon upang sunduin sa airport si Vanessa. At mukhang magtatagal pa sila sa Maynila dahil sa pag-aasikaso ni Doña Consuelo sa nalalapit na pag-iisang dibdib ni Claudio kay Vanessa. Isasabay na rin nila ang pag-aasikaso nila sa mga ari-arian nila doon. Kung gaano ka-excited ang Doñang kinikilalang panginoon ng Hacienda Avaristo na makita na niya ang kinikilala niyang future manugang, ay ganito rin ka-excited ang mga taong maiiwan dahil pansamantala silang makakaranas ng katahimikan at kapayapaan. Si Claudio naman, na sunud-sunuran, walang magawa kundi ang sumama at maging sunud-sunuran sa Ina dahil tulad ng mga tao sa Hacienda, maging siya na nag-iisang anak ng Hacienderang mapagmataas, ay nakagapos din ang mga palad at hindi magawang makaalpas.Ilang oras bago ang kanilang pag-alis, tinipon ni Doña Consuelo ang kanyang mga tauhang nakatoka sa loob at labas ng mansyon upang kausapin at pagbilinan. Pinahilera na tila mg

Maagang gumising ang buong Hacienda Avaristo. Hindi dahil may pista. Hindi dahil may bisita mula sa munisipyo. Kundi dahil babalik na naman ang mga panginoong dalay hirap at pasakit at takot—si Doña Consuelo, ang kanyang anak na si Señorito Claudio, at ang babaeng matagal nang ipinipilit sa kanya bilang mapapangasawa: si Vanessa De Alegre. Sa tapat ng malaking bahay, abala ang mga katulong. May nagwawalis sa driveway na parang kahit ang isang tuyong dahon ay kasalanan. May nag-aayos ng mga paso sa gilid ng hagdan. May naglalatag ng puting mantel sa mahabang mesa sa sala, dinaig pa sa pagdating ng hari at reyna. “Bilisan ninyo! Ayokong makarinig ng reklamo mula kay Doña!” sigaw ni Tyang Rosa habang nakapamewang. Siya na marahil ang ang advance party ng katarayan ni Doña Consuelo. Alam ng lahat ang ibig sabihin niyon. Kapag si Doña Consuelo ay may napansin na alikabok, kahit sa pinakasulok ng bahay, may makakatikim ng sermon na kayang magpaluha kahit matanda na. Sa kabilang banda

Sa malawak na bulwagan ng mansyon, nakaupo si Vanessa De Alegre sa mataas na silyang kahoy na tila trono. Nakasuot siya ng mamahaling bestida, makintab ang buhok, at may malamig na ngiti sa mga labi. Sa kanyang kamay ay isang tasa ng kape na hindi man lang niya iniinom—parang props lamang sa isang eksenang siya ang bida. Sa harap niya, nakatayo si Amarra. Tahimik. Nakayuko. Magkapatong ang mga kamay sa harap ng apron.“Amarra,” malamig na tawag ni Vanessa, “napansin ko na hindi pantay ang pag-aayos mo ng mga bulaklak sa sala kahapon.”“Opo, Señorita. Aayusin ko po ulit.”“Aayusin mo?” bahagyang tumaas ang kilay ni Vanessa. “Hindi sapat ang aayusin mo. Hindi ka ba naturuan ng maayos?”Napayuko si Amarra. “Pasensya na po.”Sa gilid ng sala, naroon si Doña Consuelo, tahimik ngunit nakikinig. Hindi ito nakikialam—para bang sinusubok ang lakas ng loob ng mapapangasawa ng kanyang anak.“Alam mo ba,” patuloy ni Vanessa, “ang pagiging kasambahay ay hindi lang basta paglilinis. Dapat may fines