All Chapters of คนงานในตำนาน: Chapter 21 - Chapter 30

“อ๊อย… งือออ… ทำไมแน่นขนาดนี้คะคุณลุง… อูย… เสียวรูมากค่ะ… ”ความเจ็บน้อยๆ จากฝ่ามือหยาบใหญ่ที่ฟาดลงมา กระตุ้นความเสียวของหญิงสาวได้อย่างประหลาด หล่อนสะบัดใบหน้าด้วยความทรมาน น้ำเสียวหลั่งซ่านสวนแท่งเอ็นออกมาเปียกชุ่มบริเวณพุ่มขนสีดำรอบอวัยวะเพศ กำลังเชื่อมประสานเป็นเนื้อเดียวกัน“อยากรู้ใช่ไหมจ๊ะว่าทำไมแน่นรูขนาดนี้… ”ลุงทิมม์ดึงมือข้างหนึ่งของนีรยาเอื้อมมาทางด้านหลัง ให้ลูบคลำตรงง่ามขาของหล่อนที่โดนท่อนเอ็นเสียคาเต็มลำเต็มรู กลีบหอยยับยู่เข้าไปตามแรงกระเด้า“อูยยย… ใหญ่มากค่ะ… ”นีรยาครางออกมา…ทั้งเสียวทั้งตื่นเต้น มือข้างหนึ่งได้สัมผัสกับลำเอ็นยาวใหญ่มากจนกำไม่รอบ โพรงสวาทพยายามโอบรัดความใหญ่ ทำให้กลีบหอยเบ่งบวม รูบานขึ้นมาเป็นขอบนูน“หลงของใหญ่ของลุงเข้าแล้ว… ”ลุงทิมม์ได้ใจ ขยับเอวกระแทกรัวลำเอ็นจนก้อนไข่เบียดชิดปากรู ร้อนลื่นไปด้วยน้ำเงี่ยน“โอ้ว… โอ้ว… โอ้ว… โอ้ว… ไม่ไหวแล้วค่ะคุณลุง”เสียงของนีรยาสั่นเครือ เสียงจนหูอื้อตาลายไปหมดแล้ว ก้นสะบัดส่ายสู้กับหัวเอ็นสีม่วงคล้ำของลุงทิมม์ทั้งงัด ทั้งเสย ทั้งเสียบ เข้าใส่กลีบเสียวของหล่อนอย่างซาดิสม์ดุดัน“ไหวครับ… ถ้าไม่ไหวคงไม่ขมิบเ

ด้านล่างอย่างล้ำลึกสุดโคนพวงสวรรค์ ซอยมันจนก้นไม่ติดพื้นตั่บๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ“อ่า… ลุงจะแตกแล้วครับ… ”สองมือของลุงทิมม์บีบขยำสองเต้า ดูดสลับไปมา ก่อนจะโอบใบหน้าที่กำลังบิดเบ้เหยเก รั้งเข้ามาบดริมฝีปากเข้าด้วยกันแน่นหญิงชายต่างวัยจูบปากแลกลิ้นกันสุดดื่มด่ำ ปลายลิ้นสอดไซ้ไล้เลียกันและกันอย่างโหยหาขณะกึ่งกลางกายอัดเข้าหากัน ลุงทิมม์ดันลำเอ็นกระแทกขึ้นมารัวๆ ล้ำลึกถึงข้างในของสาวน้อยจนหล่อนกรีดร้องบิดตัวเป็นเกลียว“อ๊ายยยยยยย... ”นีรยาซบหน้ากับอกลุงทิมม์ ในวินาทีที่ได้รู้แล้วความสุขที่ได้จากการร่วมรักนั้นเป็นเช่นใดหล่อนหลับตาพริ้มอยู่กับอกแกร่งไปด้วยมัดกล้าม รู้สึกคล้ายกับว่ามีฝูงผีเสื้อนับแสนนับล้านตัวกำลังกระพือปีกพรึ่บพรั่บส่งกระแสความสุขวูบวาบเข้ามาถึงหัวใจดวงน้อยของหล่อน“อ๊า… หนูมีความสุขที่สุด… ”นีรยากระซิบบอกเสียงกระเส่า มองสบตาลุงทิมม์ กอดร่างกำยำแน่น ขณะดุ้นเอ็นของยังเสียบคาไม่หลุดจากกัน“ลุงก็มีความสุขครับ… สุขที่สุดเลยหนูจ๋า”ในนาทีเหมือนฝัน ลุงทิมม์โอบกอดร่างที่กำลังสั่นเทิ้มไปด้วยความสุขราวได้ขึ้นสวรรค์ทั้งที่ยังมีลมหายใจ“หนูจะแอบมาหาคุณลุงอีกนะคะ... ได้ไหมคะ… ”นีรยาตอบขณ

จิตใจกระเจิดกระเจิง สายตาไม่ได้จดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างแท้จริง เธอปล่อยให้ความคิดเตลิดเพริดไปกับจิตซึ่งผูกใจเจ็บอยู่กับอดีตที่ไม่น่าจดจำเลยสักนิดแม้รู้ว่าเจ็บปวดที่ต้องกลับไปคิดถึงมัน แม้พยายามพร่ำบอกตัวเองให้ลืมชีวิตคู่ที่พังครืนลงอย่างไม่เป็นท่า ทว่าความทรงจำก็ยังคงกักขังเธอไว้โลกที่เต็มไปด้วยความขมขื่น ไม่ยอมให้บ่วงกรรมที่มัดเธอเอาไว้ คลายคืนอิสรภาพให้กับชีวิตน้อยๆของเธอง่ายๆ‘หากเธอไม่ยอมก้าวออกมาจากอดีต…ก็ไม่มีทางที่เธอจะเดินไปสู่อนาคต’ มันคือวลีปลอบประโลมอันเกิดจากจิตใต้สำนึกของเธอเอง มีหลายๆครั้งที่รำเพยรู้สึกท้อแท้ในชีวิต เบื่อที่ต้องหาเหตุผลให้กับการมีชีวิตอยู่ ทว่าท้ายที่สุด ความอ่อนแอในหัวใจก็เป็นฝ่ายมีชัยเหนือเธอ มันฉุดเธอกลับเข้าไปในโลกใบเก่าที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังของความรัก บ่อยครั้งที่เธอพยายามนึกถึงหลักแห่งเวรกรรม หาเหตุผลที่เข้าใจได้ง่ายๆ เพื่อมาอธิบายถึงความเลวร้ายที่เกิดกับชีวิต เพื่อให้ใจเธอเป็นสุข จะได้อโหสิกรรมต่อกัน คิดเสียว่าสามีก็คือเจ้ากรรมนายเวรที่ตามติดเธอมาถึงภพชาตินี้เมื่อสติกลับคืนมา เธอรีบหยัดร่างลุกขึ้นจากโชฟาร์หนังสีน้ำตาลเข้ม ตรงรี่ไปที

แม้ครอบครัวนี้จะเหลือกันอยู่เพียงสองคน ทว่าแม่ลูกคู่นี้ก็ไม่ได้เจอหน้ากันทุกวัน หลังจากแอนนาตัดสินใจไปเช่าคอนโดอยู่ใกล้ๆกับที่ทำงาน โดยให้เหตุผลกับแม่ว่าเหนื่อยกับการเดินทางไปทำงาน นับวันยิ่งเจออุปสรรคกับปัญหาจราจรของเมืองหลวงที่ทำให้เธอต้องเอาเวลาในชีวิตไปทิ้งอย่างเปล่าเปลืองบนท้องถนนวันละหลายๆชั่วโมงปัญหานั้น ทำให้แอนนาคิดถึงทางเลือกอื่น ที่ทำให้เธอไม่ต้องตื่นแต่เช้ามืด แล้วต้องกระหืดกระหอบจากบ้านซึ่งอยู่ไกลถึงเขตปริมณฑลด้านทิศใต้ของกรุงเทพฯ เพื่อไปให้ถึงที่ทำงานซึ่งอยู่ในย่านธุรกิจ ใจกลางของเมืองหลวงอันเต็มไปด้วยความแออัดยัดเยียด“โน้ตบุคจะช่วยให้แม่หายเหงา ลองเล่นเฟสบุ๊คสิคะแม่…คนเล่นกันทั่วบ้านทั่วเมือง แม่อาจจะเจอเพื่อนฝูงเก่าๆก็ได้” ลูกสาวแนะด้วยความห่วงใย หลังจากพยายามหากิจกรรมให้กับแม่ทำมาสารพัดวิธี “หนูก็รู้ว่าแม่เป็นคนโลเทคโนโลยีแค่ไหน โบราณจนตามโลกไม่ทันแล้ว” รำเพยว่าให้ตัวเอง เพราะเธอค่อนข้างเป็นคนหัวโบราณ ไม่ใช่คนที่ปล่อยให้ชีวิตล่องไหลไปตามกระแสเทคโนโลยี เหมือนอย่างที่หลายๆคนเป็นอยู่ในทุกวันนี้ เธอใช้เพียงโทรศัพท์มือถือเก่าๆ เพราะคนเดียวที่เธอโทรหาบ่อยๆก็คือลูกสาว“ไม

แต่งงาน ชานนท์ผู้เป็นสามี…แทบไม่แตะต้องเธอเลยด้วยซ้ำ เพราะเหตุผลส่วนตัวของเขา เหตุผลซึ่งเธอและลูกสาวได้มารู้และเข้าใจในเวลาต่อมา รำเพยบอกความจริงกับว่าแอนนาเกิดมาด้วยวิธีที่เรียกว่า ‘เด็กหลอดแก้ว’ เด็กหลอดแก้วเป็นยังไง? ตอนนั้นแอนนาเด็กเกินกว่าจะรับรู้ถึงคำอธิบายที่ซับซ้อน รำเพยจึงบอกเพียงว่ามันคือการปฏิสนธิภายนอกร่างกาย เอาไข่ของแม่มาใส่ลงในหลอดแก้วที่บรรจุของเหลวของพ่อ จากนั้นก็ฉีดกลับเข้าไปฝัง ฟูมฟักเอาไว้ในมดลูกของแม่ เพื่อให้เกิดการตั้งครรภ์ที่สมบูรณ์ด้วยความเป็นเด็ก ตอนนั้นแอนนาไม่ได้สงสัยอะไร ทว่าในวันที่เธอโตพอที่จะเรียนรู้ถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อนของหญิงชาย จึงเกิดคำถามขึ้นมาว่า ‘ชีวิตเธอที่ปฏิสนธิในหลอดแก้วเมื่อครั้งนั้น มันเกิดขึ้นจากความรักของพ่อกับแม่ใช่หรือไม่?’ แต่ความคิดที่จะถามให้คลายสงสัย ก็ถูกยับยั้งด้วยความคิดของเธอเองเพราะคิดว่าบางครั้ง…การไม่รู้อะไรเสียเลย อาจดีกว่า “ออกไปเจอเพื่อนๆบ้างนะคะ แม่ยังสาว ยังสวย แม่ควรจะมีอนาคตใหม่” ลูกสาวคะนั้นคะยอรำเพยขยับลุกขึ้นจากโชฟาร์ แสงไฟสาดย้อนเรือนร่าง ทะลุผ่านใยผ้าซาตินโปร่งบาง พุ่มทรวงที่แม้จะหล่อนคล้อยลงไปตามแรงดึงด