All Chapters of คนงานในตำนาน: Chapter 31 - Chapter 40

รู้สึกว่าเตียงนอนของเธอดูกว้างขึ้น ห้องนอนก็ใหญ่ขึ้น สิ่งเดียวที่เล็กลีบลงคือตัวเธอ และบ่อยครั้งที่ความกลัวทำให้เธอรู้สึกว่าบางครั้งเพดานห้องกำลังค่อยๆเคลื่อนต่ำลงมากดทับตัวเธอรำเพยกวาดสายตาไปมองกรอบรูปแต่งงาน มันถูกจับคว่ำหน้าทิ้งเอาไว้หลายปี ภาพถ่ายวันในแต่งงานของเธอกับอานนท์ วันนี้มันกลับมีค่าเป็นแค่อนุสรณ์ของความรักที่ล่มสลาย แม้รูปถ่ายในวันแต่งงานที่เห็น จะผ่านมานานกว่ายี่สิบปี ทว่าความเจ็บปวดที่ซุกซ่อนอยู่ในใจก็ยังรู้สึกเจ็บได้อยู่เสมอๆ มันไม่เคยทุเลาลงไปตามวันเวลา และยังคงชัดเจนในทุกครั้งที่เผลอไปคิดถึงมันอานนท์ เป็นสจ๊วตหนุ่มรูปหล่อ เธอเจอเขาครั้งแรกที่สนามบิน ไม่ใช่เพราะหน้าตาอันหล่อเหลา แต่เป็นเพราะเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มและเนคไทสีฟ้าน้ำทะเลนั่นตะหาก ที่สร้างความประทับใจแรกให้กับเธอ หาใช่กลิ่นน้ำหอมรวยริน ไม่ใช่ใบหน้าหล่อสำอางค์ ไม่ใช่ผิวพรรณขาวสะอ้าน ไม่ใช่ทรงผมที่หวีจนเรียบแปล้ หรือแม้แต่ริมฝีปากจิ้มลิ้มน่าจูบของเขา “มีอะไรให้ช่วยไหมครับ”รำเพยนึกย้อนกลับไปถึงวันที่เขาก้าวเข้ามาในชีวิตเธอ อานนท์เป็นฝ่ายแสดงน้ำใจด้วยการเอ่ยถามขึ้นมาก่อน กังวานเสียงของอานนท์ นุ่มนวล ไพเร

เล่นๆ ทำไปด้วยความสนุกหรือคึกคะนองมากกว่าจะหวังผลจริงจัง รำเพยกวาดสายตาสำรวจคร่าวๆไปที่ข้อความเหล่านั้น พลันสายตาไปสะดุดเข้ากับข้อความหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ ‘อายุ 25 สุภาพ เข้ม หล่อล่ำ ผิวคล้ำ ทำทุกอย่างถึงใจ หุ่นนักกีฬา รักษาความลับระหว่างกัน กรุงเทพฯ ปริมณฑล สนใจคลิก’ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอคลิกไปที่โพสต์นั้น คงไม่ใช่เพราะข้อความที่บอกว่า ‘ทำทุกอย่างถึงใจ’หรือว่าใช่!...? รำเพยรู้สึกสับสนใจ ที่แท้จริงเธอกำลังค้นห้าอะไรในชีวิตคู่ เธอวาดหวังถึงสิ่งใดในความสัมพันธ์ระหว่างหญิงชาย และก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรอีกนั่นแหละ ที่ดลใจให้เธอค้นหาอีเมล์แอดเดรสของชายผู้เป็นเจ้าของข้อความนี้ ผ่านเฟสบุ๊คของเธอ ทั้งที่ยังไม่รู้จักหน้าตาของเขาด้วยซ้ำ ว่าเจ้าของโพสต์นั้นมีตัวตนอยู่จริงระหว่างกำลังค้นหาอีเมลล์แอดเดรสของเขาให้ตายสิ! มันมีอยู่จริงเขาไม่ได้ใช้รูปจริงในโปรไฟล์พิคเจอร์ แต่แทนรูปตัวเองด้วยภาพการ์ตูนน่ารัก เข้าใจว่าคงไม่อยากจะเปิดเผยตัว เธอฉุกคิดขึ้นมาบ้าง จากนั้นก็เปลี่ยนรูปโปรไฟล์ของตัวเองรำเพยเลือกภาพดอกไม้แทนใบหน้าที่แท้จริงของเธอ เป็นรูปดอกกุหลาบสีแดงสด ถ่ายในระยะใกล้ ตัดเฉพาะตรงกล

“พี่อยู่แถวไหน ปีที่แล้วบ้านพี่ท่วมไหม” ตะวันถาม“อยู่แถวรังรังสิต ท่วมไม่เหลือ ท่วมถึงชั้นสองโน่น”“เดือดร้อนกันไปทั่ว ปีนี้ขออย่าให้เจอเหมือนคราวก่อน” ชายหนุ่มนึกย้อนไปถึงมหาอุทกภัยครั้งใหญ่ที่ผ่านมา“จริง…ทุกวันนี้ก็ทำมาหากินยาก รถแท็กซี่ก็เยอะขึ้นทุกวัน ไม่เชื่อคุณลองสังเกตดูสิ ตอนรถติดไฟแดง มีแต่แท็กซี่ทั้งนั้น ติดยาวเหยียด คุณเห็นไหม ตอนนี้มีรถแท็กซี่ออกมาสารพัดสี ทั้งที่ถนนก็แทบไม่มีให้วิ่ง ผู้โดยสารก็ต้องแย่งชิง รายได้มันไม่แน่นอนเหมือนก่อน ผมต้องเลี้ยงลูกอีกสามคน กำลังกินกำลังนอนทั้งนั้น” โชเฟอร์สาธยายยืดยาว“ลูกดกนะ…ว่าแต่ลูกสามเมียสี่หรือเปล่าพี่” ตะวันกระเซ้าไปตามประสาผู้ชาย“โอ๊ย…ได้ยังงั้นก็ดีสิคุณ แค่เมียคนเดียว ตอนนี้ก็แทบเลี้ยงกันไม่ไหว” คนขับตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะอาจเป็นเพราะในขณะนั้นเป็นเวลาดึกสงัด นานๆจึงจะเห็นแสงไฟจากรถคันอื่น สาดสวนมาจากอีกฟากฝั่งถนน ทำให้คืนนั้นไม่เปลี่ยวเหงาจนเกินไปสำหรับชายหนุ่มที่นั่งมาคนเดียว“นัดสาวเอาไว้ละสิท่า” โชเฟอร์อมยิ้มเหมือนรู้ทัน ใครที่ไปใช้บริการสถานที่แห่งนั้น…ก็จะอะไรเสียอีกล่ะ“ครับ” ชายหนุ่มตอบเรียบๆ“ไกลหน่อย…แต่เงียบด

“ครับ” ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ จากนั้นก็หลบเข้าหลังม่านผ้าใบสีเทาทึบ เมื่อเห็นชัดแล้วว่าหมายเลขที่หน้าห้อง ตรงกับที่เธอนัดเขาเอาไว้ก๊อกๆๆ…ชายหนุ่มตรงไปเคาะประตูห้อง เพียงเสี้ยวอึดใจก็มีเสียงดังขึ้นที่หน้าประตูแกร่ก…เป็นเสียงคลายลูกบิดเบาๆ ตะวันเป็นฝ่ายยื่นเสี้ยวหน้าบางส่วนเข้าไปในห้อง เมื่อเห็นว่าเป็นเธอที่เขานัดไว้ ก็รีบก้าวพรวดเข้าไปโดยไม่รั้งรอในแวบแรกที่ได้เห็นใบหน้าของผู้หญิงที่รอเขาอยู่ ตะวันนึกชื่นชมเธออยู่ในใจว่าตัวจริงของผู้หญิงคนนี้ดูสาวและสวยกว่าในรูปที่เพิ่งแลกกันดูเมื่อไม่กี่ชั่วโมง ก่อนหน้าที่จะนัดมาเจอกัน“นั่งสิ...”เธอเป็นคนเชิญให้เขานั่ง น้ำเสียงซุกซ่อนอาการประหม่าเกร็งอย่างเห็นได้ชัด ตะวันมองเห็นความอายวูบไหวอยู่ในดวงตาสวย ทว่าเศร้าสร้อยของเธอปั้ง! เสียงประตูปิดปังลงด้วยมือของชายหนุ่มรำเพยสะดุ้ง! เขาเข้ามาอยู่ร่วมห้องกับเธอในที่สุด ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆที่แยกหญิงชายต่างวัยออกจากโลกใบใหญ่ที่แสนสับสนวุ่นวาย “ขอบคุณครับ” เขาตอบเบาๆ เผยรอยยิ้มอบอุ่นที่ริมฝีปากหยัก แม้เครื่องปรับอากาศจะพ่นลมแอร์เย็นฉ่ำ ทว่าจมูกของรำเพยก็ยังไม่คุ้นชินกับกลิ่นอึน

ใจมากนัก “พี่พูดเพราะจัง” เขาเอ่ยชมในความมีมารยาทของเธอรำเพยคิดว่าเธอคงต่างจากลูกค้าที่เขาเคยเจอมา “อย่าบอกนะว่านี่เป็นครั้งแรกของพี่” ชายหนุ่มหันไปดีดก้นบุหรี่ลงที่เขี่ย ตวัดสายตากลับมามองเธอ“ใช่…” รำเพยตอบพร้อมๆกับพยักหน้า ยอมรับด้วยแววตาตื่นเต้นปนละอายในความใจกล้าบ้าบิ่นของตัวเอง รู้สึกอับอายมากกว่ารู้สึกว่ามันท้าทาย “พี่พูดจริงใช่ไหม?” ตะวันทำตาโต แทบสำลักเบียร์ที่กำลังยกขึ้นดื่ม ไม่อยากเชื่อว่ามันจะเป็นครั้งแรกของเธอ“จะ..จะ..จริงค่ะ เอ่อ…ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีเซ็กส์ แต่เป็นครั้งแรกที่พี่ซื้อบริการ” น้ำเสียงของเธอที่เปล่งออกมาอย่างตะกุกตะกัก ทำราวกับว่าสิ่งที่ได้ตัดสินใจลงไปนั้นเป็นความผิด “อ๋อ...” เขาพยักหน้า แววตาเข้าใจ ครั้นแล้วจึงกล่าวต่อ“พี่รอเดี๋ยวนะครับ”“คะ…” โค้งคิ้วเรียวขมวดลงเล็กน้อย “เดี๋ยวผมอาบน้ำก่อนนะครับ” เขามองไปที่ประตูห้องน้ำซึ่งอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว ขยับจะลุก ทว่าเธอรั้งแขนเขาไว้ “เอ่อ เดี๋ยวก็ได้...” เธอยื้อ ชายหนุ่มหันมาทำหน้าฉงน “ผมกลัวพี่จะเหม็นเหงื่อ” เขาให้เหตุผล เพราะเพิ่งฝ่าฝ