All Chapters of หนี้คล้องใจ: Chapter 11 - Chapter 20

บริบทการมีเซ็กส์ คือ ความลับหนึ่งของจักรวาล ที่เรียกว่า ‘ความรัก’---------------อัญชนาตัดสินใจเขียนไปหาป้ากังสดาลที่ไลน์ ตอนช่วงที่สุราชหลับด้วยความอ่อนเพลียจากอาการเกร็งกล้ามเนื้อเพื่อควบคุมตนเอง….“คุณป้าขา... หนูรับรู้ปัญหาของสุราชแล้วนะคะ”“หนูอัญถอยได้นะ... ไม่ต้องเอา แม้ไม่มีหนูเข้ามาในชีวิต เขาก็มีคนอื่น...ไม่เป็นไร ป้าขอโทษจริงๆ ที่ทำให้หนูเสียหาย”“หนูไม่คิดอะไรค่ะ ถือเป็นประสบการณ์หนึ่งในชีวิต หนูไม่เคยมีใครมาก่อน ทำให้หนูไม่เข้าใจผู้ชายมากนัก”“ส่วนลึกแล้ว สุราชเป็นคนดีมาก หนูเห็นความเอื้ออาทรของเขา และยอมรับผิดถ้าเขาทำไม่ดีกับหนู”“ดีแล้ว!!! หนูเลือกมองในแง่ดีของเขา ทุกคนมีข้อเสียทุกคน เพียงแต่เรายอมรับเขาได้ที่จุดไหน และอดทนได้เท่าไหร่ ป้าไม่อยากให้หนูต้องเผชิญกับวันข้างหน้าที่เราบอกไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”“ค่ะ... หนูขอใช้เวลาที่เหลืออีกสามวัน เพื่อตัดสินใจก่อนจะให้คำตอบนะคะ หนูขอโทษหากหนูอาจปฏิเสธข้อตกลง ไม่ว่าหนูนะคะ”“ป้าเข้าใจหนูนะ และเข้าใจคุณแม่เราด้วย”“ขอบคุณมากค่ะ”แวบหนึ่งในใจของอัญชนา มีวลีนั้นผุดขึ้นมา เธอจำไม่ได้ว่าเคยได้ยินที่

ความจริงที่ได้รู้เบื้องหลังก่อน มันจึงค่อนข้างโหดร้าย --------------สุราชแอตมิตอยู่ในโรงพยาบาลหนึ่งสัปดาห์ เขามีความผิดปกติของกลีบสมองตรงขมับเล็กน้อย ทำให้ระบบความทรงจำของเขากลับไปกลับมา ความทรงจำระยะสั้นจะดีกว่าความทรงจำระยะยาว และมันส่งผลกระทบกับระบบประสาทเวลาที่พยายามค้นหาความทรงจำในอดีต จึงเป็นสาเหตุทำให้ปวดหัวอย่างรุนแรงในบางครั้ง อาการข้างเคียงเหล่านี้เป็นผลมาจากอุบัติเหตุรถยนต์คราวนั้น เขาต้องการคนดูแลเพื่อช่วยไม่ให้เขาตกอยู่ในภาวะซึมเศร้าแทรกซ้อน จากภาวะความต้องการทางเพศสูงกว่าปกติอัญชนาตัดสินใจทำตามข้อตกลง โดยเธอขอเป็นผู้ร่างเงื่อนไขในพันธะผูกพันกับเขาเป็นระยะเวลาหนึ่งปี ป้ากังสดาลเป็นที่ปรึกษาและลงนามเป็นพยาน“หนูอัญ ไปตกลงกับสุราช ให้เขาจำกัดการมีเพศสัมพันธ์กับเราไม่เกินกี่ครั้งต่อวัน”“ให้อยู่ในบันทึกข้อตกลงด้วยไหมคะ” เธอหนักใจที่สุด“แล้วแต่ให้ไปตกลงกัน...นะ”“มีอย่างอื่นด้วยไหมคะ นอกจากนอกใจไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่น”“เรื่องเงินทองด้วยก็ดีนะ ควรระบุไปด้วย”สุราชยินยอมแต่งงานโดยเขาขอให้อัญชนาเข้าพิธีแค่ครึ่งวัน เขาไม่อยากให้มีพิธีเอิกเกริกมากมาย“จริงๆ ฉันไม่ได้อยากให

อดทน เรียนรู้กัน และช่วยกันแก้ไข --------------เช้าวันรุ่งขึ้น อัญชนาเป็นฝ่ายปลุกสามีสุดหล่อ ที่เมื่อคืนสกรัมอย่างไม่ยั้งเกินสัญญาใจที่ตกลงกันไว้“อือ... ผมเพลียอยู่เลย”“อยากให้ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้า... สูดโอโซนนิดนึง” เธอกระซิบเบาๆ“ไปเถอะ... ขอนอนเอาแรงก่อน ไม่ไหวจริงๆ”“ฉันออกไปก่อน ตื่นแล้วตามลงไปที่หาดนะ” เธอหยิกแก้มเขา ที่ตอนนี้ทำตัวเหมือนเด็ก“แปลก... ทุกทีเห็นฟิตปั๋ง ไฉนเช้านี้ถึงหมดแรงเอาดื้อๆ เจอสาวอัญ...เลยพลังหมด!!!...” เธอพึมพำขำกับคำพูดอัญชนาเดินลุยน้ำทะเลริมชายหาด น้ำซัดสาดเข้าฝั่งเป็นระลอกคลื่นกระเซ็นเป็นฟองขาวกระจายตัว เธอนั่งยองๆ ขยับบั้นท้ายไปเรื่อย เพลิดเพลินกับการหาเปลือกหอยสีสวยรูปทรงแปลกๆและแล้วเธอต้องชะงักกึก หน้าสะดุดกับขาสองข้างของใครไม่รู้ เธอพึมพำขอโทษเบาๆ แต่ยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมอง จากนั้นเธอขยับก้นเบี่ยงออกไปอีกทาง เท้าสองข้างก็ยังขยับตามมาปรากฏตรงหน้าอีก เธอไม่ได้สนใจกำลังก้มมองหาเปลือกหอย แล้วเสียงแหบทรงเสน่ห์ของชายที่ขยับเท้าอยู่ตรงหน้าจึงกระแอมเบาๆ“อะ...แอม... Angela Unchana นางฟ้าอัญชนา... my dear ที่รักของผม” สาวที่ถูกเรียกขานนามเช่นนี้สะ

ในเชิงธุรกิจ...ต้องเข้าใจในเกม---------------------อัญชนาตื่นแต่เช้าลงไปเดินชายหาดคนเดียว หาที่ลับตาคนเพื่อนอนบนหาดทรายเริ่มต้นด้วยท่าโยคะออกกำลังยืดเส้นสายให้หายเมื่อยขบ เสร็จแล้วนอนเหยียดกายสูดรับพลังโอโซนเข้าสู่ร่างกาย หรี่ตามองไปสุดขอบฟ้าไกล เบื้องหน้าพระอาทิตย์กำลังค่อยโผล่ดวงกลมโตสีแดงจากตรงกึ่งกลางเส้นตัดกับน้ำทะเลสีครามเข้ม ยามตะวันกำลังโผล่ขึ้นเยี่ยมท้องนภา คือเวลาแห่งยามทิวากำลังเคาะก้องกังวานให้ทุกชีวาต่างพากันตื่นขึ้นจากราตรีที่หลับใหลเธอนอนหลับตานึกย้อนถึงตำนานเทพนิยายโรมันเรื่องหนึ่งสมัยเรียนในคลาส อาจารย์เปรียบเทียบผู้หญิงที่ให้ความหวังแก่ใครก็ตาม เหมือน เทพีออโรรา ที่ปรากฏตอนรุ่งสางก่อนพระอาทิตย์ขึ้น นางจะโบยบินข้ามขอบฟ้าหนึ่งไปยังอีกขอบฟ้าหนึ่ง เพื่อประกาศให้มวลสรรพสิ่งได้รับรู้...วันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอีกครา“My Angela Un… นางฟ้าอัญ ที่รัก มาทำอะไรอยู่ตรงนี้” เสียงทรงเสน่ห์ของชายผู้นั้น อัญชนาสะดุ้งเปิดเปลือกตา ขนตาเป็นแพค่อยคลี่เหลือบขึ้นมองหน้าชายหนุ่ม เขากำลังฉีกยิ้มเห็นฟันขาวอยู่เบื้องหน้าเธอ“Morning Jackie… สวัสดียามเช้า แจ็คกี้ คุณมาทำอะไรตรงนี้” เธอยิ้

ถ่านไฟเก่า... ยังตราตรึงอยู่ในส่วนลึก------------------------------------------อัญชนาต้องปลอบใจเขาก่อนเริ่มเข้าสู่บทเพลงรัก เกือบค่อนคืนเธอซึมซับได้เลยว่า รักเก่าของเขายังไม่ได้สะสาง แม้ปวดร้าวเพียงใดหัวใจชายหนุ่มที่เคยปักหลักอยู่กับนางมาก่อน ยากจะสลัดคราบถ่านไฟเก่าที่เคยร้อนแรงกันมาก่อนได้สุราชเริ่มบรรเลงบทรักอย่างรุนแรงเมามันกระแทกกระทั้นกับอัญชนา ในใจคิดถึงบทพิศวาสที่ไอรินเคยมอบให้เขาอย่างหลงใหล เขาไม่เคยรักผู้หญิงคนใดมาก่อน เธอเป็นรักแรกที่มอบบทรักได้อย่างเร่าร้อนตราตรึงหัวใจเขาอย่างไม่หยุดหย่อน สร้างความรัญจวนเร้าใจให้กันทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน“อืม... ผมรักคุณนะ...” เสียงกระเส่าของเขาวนเวียนคำนี้ซ้ำๆ ใจหวนกระหวัดไปถึงบทพิศวาสกับเธอคนนั้น“ค่ะ... ฉันรักคุณมากขึ้นทุกวัน สุราช...ถ้าจะให้สละคุณเพื่อนาง ฉันจะกัดนางให้ตายเลย” เธอทำเสียงดุ“ไม่... ผมรักคุณ อัญชนา”“คุณพูดถึงแจ็คกี้วันนั้น ทำให้ฉันคิดว่า ตอนนี้ฉันกำลังตกอยู่ในสภาพเช่นนั้นเหมือนกัน”“ผมไม่เข้าใจ” เสียงแตกพร่าหอบเบาๆ เริ่มสงบลง“คุณกระแทกกระทั้นซะ...ฉันรู้เลยว่า อารมณ์ของคุณอยู่กับนาง แต่มาลงที่ฉันอย่างบ้าคลั่ง” เธอรู้ส