All Chapters of หนี้คล้องใจ: Chapter 41 - Chapter 50

ความวุ่นวายใจกำลังจะตามมา...จากอดีตคนรัก------------------------------------------ประมาณบ่ายสามโมงเศษ อาเกศราและอาเดฟเดินทางมาถึง คุณปู่ขอให้ป้ากังสดาลพาอัญชนาออกไปทำความรู้จักสองคน ส่วนสุราชถูกขอให้อยู่คุยกับท่านต่อ“ปู่...อยากรู้ว่า ผู้หญิงคนนั้นยังอยู่ในใจแกอยู่ไหม” ผู้สูงวัยผ่านโลกมาอย่างคุณประพันธ์มีหรือจะมองไม่ออกว่า หลานชายคนนี้ยังฝังอกฝังใจกับเธอ“เอ่อ... ผมลืมเธอไปแล้วครับ” เขาอ้อมแอ้มตอบไม่เต็มคำเท่าไหร่“อย่าทำให้เมียแกเดือดร้อน หนูอัญชนาเป็นคนดีมาก หากแกรักษาเธอไว้ไม่ได้ เธอจะไม่หวนกลับมาเด็ดขาด” คุณปู่มองเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นด้วยสายตาห่วงใย“ครับ...”“จำไว้... ผู้ชายจะหาเมียได้กี่คนก็หาได้ แต่จะหาคนดีเป็นแม่ของลูก ไม่ใช่เรื่องง่าย แกอยากเป็นผู้เป็นคนมีลูกมีเต้าไหม ถ้าคิดถึงวันข้างหน้า ต้องเลือกแม่พันธุ์ จะเอาใครปู่ไม่เคยว่า แต่ที่ผ่านมาปู่เห็นแกเหลวแหลกขนาดนั้น ปู่เป็นห่วงอนาคต”“เอ่อ...แล้วจะให้ผมทำยังไงกับไอริน”“แก... อย่าหน้ามืดไปลุ่มหลงนังผู้หญิงคนนี้อีก ออกไปเรียกทุกคนเข้ามา...ไป” คุณปู่ถอนหายใจ ขณะมองหลังของสุราชที่กำลังเปิดประตูห้องเมื่อทุกคนพร้อมหน้ากันใ

ความจริง...น่าเศร้าและขมขื่น------------------------------------------อัญชนาเริ่มเข้าใจธาตุแท้ของสามีที่ค่อยเผยออกมาเรื่อยๆ เขาขออนุญาตอัญชนาไปทำธุระที่คอนโดนั้น ธุรกิจภาพนู้ดออนไลน์เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมที่เขากำลังใช้เวลาหมกมุ่นอยู่อย่างซีเรียส เพราะมันสามารถสร้างเม็ดเงินให้เขาเป็นกอบเป็นกำ จนกระทั่งสามารถชดใช้หนี้สินของคุณพ่อตลอดสามปีที่ผ่านมาอัญชนานึกสังหรณ์ใจ เพราะผู้หญิงคนนั้นมีเบอร์โทรศัพท์ของสุราช ไม่น่าปกติแล้วหากทั้งคู่จะกลับไปเริงสวาทที่เคยเร่าร้อนกันมาก่อนนั้นอีก เธอคาดว่าอดีตคนรักของสุราชต้องเคยมีโปรไฟล์อยู่กับธุรกิจนี้ครั้นเธอก้าวเข้าไปยังลอบบี้ของคอนโด มองตรงไปที่ลิฟต์เห็นหลังของผู้หญิงคนหนึ่งดูคุ้นมาก กำลังก้าวเข้าไปในลิฟต์ เธอรีบเข้าไปหลบตรงหลืบใกล้กับเคาน์เตอร์เพื่อบังไม่ให้คนที่กำลังก้าวเข้าลิฟต์มองเห็นเธอเธอแอบอยู่ตรงหลืบนั้นครู่หนึ่ง หลังจากนั้นจึงก้าวกลับไปที่เคาน์เตอร์สอบถามเด็กหนุ่มที่กำลังก้มหน้าอยู่กับคอมพิวเตอร์ตรงนั้น เขาเงยหน้าขึ้นทักทายหญิงสาว“สวัสดีครับ... ไม่ทราบมาติดต่อชั้น 19 บริษัทสตูดิโอ 99 หรือเปล่าครับ”“ใช่ค่ะ... น้องคะ มีรายชื่อผู้มาติดต่อ

ความจริง...น่าเศร้าและขมขื่น------------------------------------------อัญชนาตอบสนองอารมณ์พิศวาสของเขาจนถึงเที่ยงคืน เสียงรัญจวนของเขาทำให้อัญชนารับรู้ว่า เขาไม่เพียงแต่ต้องการความใคร่เท่านั้น แต่ส่วนลึกในใจของเขายังต้องการความรักอย่างจริงใจ ความห่วงหาอาทรด้วยเช่นกันหลังจากได้ร่วมเสพสุขกันอย่างเพลิดเพลินแล้ว ทั้งคู่อยู่ในอ้อมกอดคุยกันอย่างเปิดอก โดยสุราชเป็นฝ่ายเริ่มเล่าถึงตัวตนของเขา“อัญชนา ผมเหงาโดดเดี่ยวตั้งแต่เด็ก” น้ำเสียงหดหู่เศร้าๆ“ฉันก็ด้วย เพราะเราเป็นลูกคนเดียว... สุราช” เธอพยายามชี้ให้เห็นปมตรงนี้ที่คล้ายคลึงกัน“ผมว่าหลายคนที่เป็นลูกคนเดียว คงหาวิธีเติมเต็มไม่ให้รู้สึกอ้างว้าง ผมใช้เวลาอยู่กับผู้หญิง คิดว่าจะช่วยคลายเหงา ตั้งแต่เรียนที่โน่น เพื่อนฝรั่งพาผมไปเที่ยวทุกคืน ผมอยู่ในกลุ่มคนเสเพล” เขาจ้องแววตาของเธอ อยากให้เธอรับรู้ด้านมืดของเขา“สุราช...ฉันรับฟัง เล่าไปเถอะ ระบายออกมาจะได้สบายใจ” เธอรับรู้จากปากของเขาดีกว่าจากคนในครอบครัว“ผมเห็นคุณพ่อพาผู้หญิงขึ้นไปนอนกันที่โรงแรม ปล่อยให้ผมรออยู่ข้างล่าง ตั้งแต่นั้นมาในใจผมอยากแก้แค้นท่าน ท่านคงสำนึกได้เมื่อผมทำตัวเหลวไหล

ความหมายจากคำพูด...ได้เผยถึงเหตุผลบางอย่าง------------------------------------------------อัญชนามาถึงฟิตเนสของสิรินเกือบหกโมงเย็น สุราชได้นัดวิราชและเพชรลดามาพบเขาที่นี่ น่าจะมีเรื่องสำคัญบางอย่าง เธอผลักประตูเข้าไปเห็นเพชรลดากำลังคุยกับสิรินอยู่ หลังจากทั้งคู่ทักทายกันแล้ว เพชรลดาขอตัวไปเปลี่ยนชุดออกกำลังกาย“แม่นางฟ้าอัญ... แกรู้จักเธอเมื่อไหร่กัน”“ฉันเจอเธอกับสุราช เมื่อวานนี้”“ได้ข่าวแจ็คกี้บ้างไหม...” อัญชนาต้องการรู้ข่าวคราวหนุ่มฮ่องกงคนนั้น“ทำไม... ฉันแกร่วอยู่ที่ร้าน จะไปรู้อะไรวะ” เธอส่ายหน้า...หัวเราะขำๆ“เผื่อมีใครคาบข่าวมาให้ไง” อัญชนากะพริบตาเป็นนัย“แล้วตกลงให้เขาซื้อบริษัทของพ่อแกไหมล่ะ” สิรินทำหน้าสงสัย“ไม่ล่ะ... ไว้คุย เรื่องมันยาวอ่ะ”“วิราชกับไอรินมาที่นี่ล่าสุดเมื่อไหร่” อัญชนาถามเผื่อมีข้อมูลบางอย่าง“ไม่เลย... วิราชไม่ได้มาเป็นอาทิตย์แล้ว”“ฉันเจอเขาที่ฮ่องกง” อัญชนาลดเสียงลง ไม่อยากให้เพชรลดาได้ยิน“ฮะ... แล้วนังไอรินไปด้วยไหม”“ไม่... เห็นว่าไม่ชอบไปฮ่องกง” น้ำเสียงอัญชนาเยาะเย้ยขึ้นมา สิรินจ้องแววตาเพื่อนที่อยู่ตรงหน้า“ฉันว่า... ไม่น่าใช่ แล้วแกไปฮ่องกง

วาระสำคัญของการประชุม จำเป็นต้องซักซ้อมเพื่อความชัดเจน------------------------------------------------รุ่งขึ้นอัญชนาไปทำงานตรงเวลาเปิดทำการ ทันทีที่ขึ้นไปชั้นผู้บริหาร เธอกำลังผลักประตูห้องทำงาน เลขาหน้าห้องประธานฝ่ายบริหารทักทายและรีบแจ้งทันทีว่า ให้เข้าพบท่านประธานที่ห้องประชุมถัดไปในห้องทำงานเธอเห็นหน้าของอดีตคนรักสุราชนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน กำลังก้มหน้าเช็ดน้ำตากับกระดาษทิชชู ครั้นไอรินรู้ว่าเป็นคนที่เธอไม่ชอบหน้ากำลังมองอยู่ จึงแกล้งทำเป็นเสียงออดอ้อน...“เอ่อ... เมื่อคืนฉันเอางานที่เธอส่งให้ไปทำต่อ แต่เผลอหลับไปก่อน วันนี้ขอเธอเสนอคุณลุงเลย ฉันเห็นชอบกับไอเดียของเธอ”“ไม่มีปัญหาเลยรึ...” อัญชนาถามขึ้น ท่าทีของนางดูหงอยเศร้าแปลกๆ“เลขาบอกว่าให้เราไปรอที่ห้องประชุม 9 โมง” เธอแจ้งให้ไอรินรับรู้อัญชนาเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์อย่างรีบเร่ง เธอรู้ข้อมูลทั้งหมดอยู่แล้วตั้งแต่เมื่อวาน ซึ่งแน่นอนนางที่นั่งโต๊ะข้างๆ ไม่ได้เอาข้อมูลไปทำต่อ แค่หาข้ออ้างและยัดเยียดงานทั้งหมดให้ภายในเวลาแค่ยี่สิบนาที เธอสามารถสรุปประเด็นสำคัญทั้งหมดเพื่อเสนอให้คุณลุงได้ทันเวลา เลขาผลักประตูเข้ามายื่นกระดาษสามแ