All Chapters of หนี้คล้องใจ: Chapter 21 - Chapter 30

ต้องช่วยกันดูแลหัวใจที่เจ็บปวดรวดร้าวมานานเกินไป ------------------------------------------อัญชนามองสามีที่เพิ่งแต่งงานกันมาได้เพียงสามสัปดาห์ หากนับรวมที่ได้อยู่เรียนรู้กันอีกหนึ่งเดือน น่าจะเกือบสองเดือนแล้วที่เธอพยายามเข้าใจชายหนุ่มคนนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอรับรู้แล้วว่าเขามีปัญหาส่วนตัวโดยเฉพาะโรคทางกายและทางใจ ที่ต้องได้รับการเยียวยาอย่างจริงจังในส่วนลึกของชายผู้นี้เธอยังไม่อาจแน่ใจได้ทันทีว่า เขาเป็นคนดีที่เธอควรใช้เวลาทั้งชีวิตมาทุ่มเทอยู่กับเขาได้อย่างแท้จริงเพียงใด ไม่อาจรู้ได้ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร จะอดทนอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่ปัญหาทางกายรักษาให้หายขาดได้ แต่ปัญหาทางใจนี่คือประเด็นที่เขาและเธอต้องเปิดใจหาหนทางแก้ไขเพื่อนำไปสู่เป้าหมายร่วมกัน“ที่รัก... นางฟ้าของผม คิดอะไรอยู่... มาให้ผมกอดที” เขาหรี่ตาแอบมองหญิงสาวที่เข้ามาอยู่ในชีวิตของเขาเกือบสองเดือนแล้ว“เอ่อ... ตื่นแล้วหรือ สุราช... พรุ่งนี้เรากลับบ้านคุณแม่ดีไหมคะ” เธอเสนอเปลี่ยนที่พักเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ และอาจทำให้เขารู้สึกอบอุ่นที่ได้อยู่กับครอบครัว“โอ... ได้สิครับ ผมจะได้กินอาหารฝีมือคุณแม

ของขวัญวันแต่งงาน ผูกมัดเธอเพื่อเขา------------------------------------------อัญชนารีบผละออกจากสุราชทันทีขณะกำลังร่วมรัก เธอจับตัวเขานอนหงายบนเตียง ผลักประตูห้องวิ่งลงไปชั้นล่าง ตรงไปยังห้องครัวเปิดตู้เย็นคว้าเอาถุงเจลประคบเย็นในช่องฟรีซออกมา แล้ววิ่งกลับขึ้นไปเปิดประตูห้องทันที เห็นเขานอนพลิกตัวไปมาอย่างเจ็บปวดอยู่บนเตียง“สุราช... ไม่เป็นไรนะ ฉันจะประคบเย็นให้” เธอเอาผ้าขนหนูผืนเล็กในห้องน้ำมาห่อถุงเจล ไล่นวดคลึงจากขมับไปด้านหลังตรงกกหู ลูบไล้ขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงกลางกระหม่อม“อือ...ดีจัง หอมจัง” เขานอนหลับตา โล่งเบาสบายจากการคลึงนวดจากต้นคอ ไล่เส้นกดจุดไปถึงส่วนบน“คุณช่วยลุกนั่งหันหลังมา ฉันจะตบสะบักกับหัวไหล่ให้นะ”เธอเอาฝ่ามือประกบกันในท่าพนมมือ แล้วยกสับไปตรงกลางแผ่นหลังไล่ไปยังสะบักทั้งสองข้าง แล้วกระแทกลงไปตรงกลางบ่าทั้งสองเพื่อคลายเส้นจมจากภาวะเคร่งเครียดสุราชนอนหลับตารู้สึกปลอดโปร่ง บริเวณเจ็บหนึบๆ ที่กลางสมองเริ่มดีขึ้น นิ้วเรียวของอัญชนาไล่คลึงนวดเน้นจากบ่าไหล่ขึ้นไปถึงกระหม่อม แล้วค่อยไล่กลับลงมาจนถึงกลางลำตัว ตรงหน้าอกของเขาเธอใช้ฝ่ามือสับลงไปยังกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ได้แ

ต้องใช้วิธีให้รู้สึกสำนึกผิด จะได้เข้าใจความเป็นจริง------------------------------------------เช้าวันรุ่งขึ้นสุราชตัดสินใจจะบอกอัญชนาถึงเรื่องที่ไปประชุมช่วงเช้าเมื่อวาน“นางฟ้าของผม... ตื่นรึยัง” เขาเดินมาที่เตียงนั่งลงข้างๆ เธอยังนอนหลับตาอยู่“เช้าแล้วเหรอ...”“ผมชงชาเขียวไว้ให้ร้อนๆ ลุกไปดื่มกัน”“อีกสักครึ่งชั่วโมงได้ไหมคะ...” เธอยังอยากนอนต่อ เมื่อคืนหนักไปนิด ยังรู้สึกเมื่อยระบมอยู่บ้าง“ไหนบอกมียาโด๊ปไง...” เขาขำเธอ แล้วลุกจากเตียงออกไปเตรียมโจ๊กสำเร็จรูปไว้รอเธอด้วยอัญชนาลุกไปเข้าห้องน้ำ กะปลกกะเปลี้ยเพลียมาก อยากนอนหลับเป็นวันๆ“มากินโจ๊กกับผม ... ร้อนๆ รองท้องไว้ก่อนออกไปกินหน้าบริษัท แล้วบ่ายๆ เข้าบ้านเลย วันนี้คุณแม่จะทำโทษ”สุราชไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากอัญชนา เขาตะโกนอีกครั้งเสียงดังเผื่อเธอไม่ได้ยิน เขารู้สึกเงียบผิดสังเกตจึงเดินเข้าไปโผล่หน้าตรงประตูห้องน้ำ เห็นสาวน้อยฟุบหน้าอยู่ตรงขอบอ่างอาบน้ำ“เป็นอะไร!!!... นางฟ้าของผม” เขาตกใจรีบเข้าไปอุ้มอัญชนาออกมาวางบนเตียง กดโทรศัพท์สั่งรีเซฟชั่นให้โทรตามหมอที่คลินิกพิเศษอัญชนาเป็นลมแน่นิ่งอยู่บนเตียง เขาทำอะไรไม่ถูกมือสั่น

เตรียมพร้อมทั้งข้อมูลและการนำเสนอเพื่อปิดดีล------------------------------------------ตลอดสุดสัปดาห์สามีของอัญชนาหมกมุ่นกับการเตรียมข้อมูล เรื่องการเข้าไปพรีเซนต์ดีลธุรกิจของคุณพ่อเธอที่ฮ่องกง เขาดูมุ่งมั่นมาก“ที่รัก... ผมต้องการให้บริษัทของแจ็คกี้ รับตัวเลขที่ 90-100 ล้าน” เขาพูดกับเธอบ้าง บางครั้งพูดกับตนเองบ้างด้วยประโยคซ้ำๆ นี้ในแต่ละวันหมดไปกับการซ้อมพูดซ้อมการให้ข้อมูลเป็นภาษาอังกฤษ และโต้ตอบกับคำถามแบบ role play ซึ่งสุราชเป็นคนโยนให้แบบผลัดกันรุกผลัดกันรับอัญชนาเองพอพูดภาษาจีนได้บ้าง แต่ไม่ค่อยคล่องนักเพราะเรียนที่นั่นไม่จำเป็นต้องพูดภาษาจีน โดยเฉพาะกวางตุ้งซึ่งค่อนข้างยากสำหรับเธอที่ไม่เคยมีพื้นภาษาจีนมาก่อนเลย สุราชบอกว่าให้ปนอังกฤษบ้างนิดหน่อยเพื่อให้เกิดความเป็นกันเองการมีอะไรทำจนเกิดภาวะจ่อมจมกับเรื่องที่กำหนดชะตากรรมเป็นหรือตาย ถือเป็นเรื่องดี ไม่ทำให้หมกมุ่นแต่เรื่องนั้นที่อัญชนาคิดว่าไร้สาระเกินไป แต่สำหรับเขาถือว่าเป็นเรื่องใหญ่เย็นวันหนึ่งจึงเกิดวิภาษกันบนโต๊ะอาหาร เป็นการตอบโต้ในความเห็นต่าง...“ผมขอคัดค้าน ที่บอกว่าวันๆ เราทำแต่เรื่องไร้สาระบนเตียง... นางฟ้าท

ความในใจของเขา...กระแทกใจเธอให้หวาดหวั่น------------------------------------------สุราชมีความสุขมากขณะนั่งทานอาหารลมโชยมาปะทะหน้าบางเบา อารมณ์ลอยละล่องไปตามลำน้ำบนอ่าววิคตอเรีย“ผมไม่เคยได้ทำอะไรแบบนี้นานแล้ว มันทั้ง cozy and warm อบอุ่นและสุขใจที่มีคุณอยู่ด้วย” เขาฉีกยิ้มมองออกไปยังวิวภาพตึกสูงระฟ้าริมอ่าว ที่ต่างแข่งกันเปิดไฟเฉดแสงสีต่างๆ งดงามตระการตา“ชอบล่ะสิ...” อัญชนานึกถึงสมัยได้มาเรียนที่นี่ มายืนอยู่ริมอ่าวมองคู่รักหลายคู่กอดจูบกัน ที่นี่แม้เป็นคนจีนแต่เป็นคนรุ่นใหม่รับวัฒนธรรมแนวคิดตะวันตกจึงไม่แคร์สายตาใคร“ชอบจัง... สมองผมโล่ง ทำให้นึกถึงเรื่องราวดีๆ” เขาจะไม่ไปพาดพิงเรื่องอะไรให้สาวที่อยู่ตรงหน้าไม่สบายใจ“เช่นอะไรบ้างคะ รู้ได้ไหม ถ้าอยากเล่านะ” เธอจะไม่ขุดคุ้ยให้เขาไม่สบายใจ เวลาอยู่ด้วยกันแค่เพียงหนึ่งปีแสนสั้น เธอจะไม่เก็บเรื่องที่ไม่ดีของเขามาสร้างตราบาปให้เธอไปตลอด หากวันข้างหน้าเกิดเหตุให้ต้องแยกทางกันไปเขาหันหน้ามองไปยังตึกรอบอ่าว อมยิ้มเงียบไม่ตอบอะไรกลับมา ทำให้เธอต้องหันไปมองวิวรอบๆ เช่นกัน เธออยู่ที่นี่ถึงสี่ปี ระหว่างเรียนแทบไม่ได้ไปไหน เพราะหมกมุ่นกับการเ