All Chapters of หนี้คล้องใจ: Chapter 1 - Chapter 10

มาเจออะไรที่ไม่คาดคิด ทำให้อกสั่นขวัญแขวน ------------------“อย่าบอกนะว่า...ต้องเป็นหนี้บุญคุณ” อัญชนาเสียดสีกลับไป แต่เสียงเธอบางเบา ...กลับรู้สึกเห็นใจเขาขึ้นมา“เฮ้อ...” เขาถอยหายใจยาวมาก เสียงถอนหายใจแบบนี้ แสดงว่าครอบครัวของเขาต้องมีปัญหาแน่นอน“ช่างมันเถอะ...” เขาเอ่ยราวจำยอม“จะยังไงล่ะ... คุณป้าจะไม่ว่าใช่ไหม ที่พวกเราไม่ยอมอ่ะ” เธอเปิดประเด็นวกกลับไปเรื่องเดิมเขายังไม่ทันตอบ เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น จึงรีบก้าวตรงไปหน้าประตูแล้วส่องดูว่าใครมา“เฮ้อ... คุณไปนั่งตรงโซฟา...” เสียงสั่งขณะเดินกลับมาตรงโต๊ะที่เธอนั่งอยู่“ได้... จะให้ทำอะไรบอกด้วย สาวมาหาล่ะสิ” เธอมองหน้าเขาอมยิ้มอย่างเป็นต่อเขาได้แต่มองหน้าเธอเงียบไม่ตอบ แล้วหันหลังเดินกลับไปที่ประตู กระชากลูกบิด ประตูเปิดออก ทันใดสาวน้อยหน้าหวานแต่งตัวราวกับจะไปเต้นรำ เสียงรองเท้าส้นสูงลงส้นเป็นจังหวะทีละก้าว ทีละก้าวใกล้เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าสาวอีกคน นางจ้องตาเขม็งมายังสาวซึ่งนั่งอยู่บนโซฟา ...เธอกำลังกดรีโมตทีวีอยู่“เธอมาทำอะไรอยู่ที่นี่... ฮะ ราช” นางแย่งรีโมตจากอัญชนาไป ขณะกำลังจะยกเอามันตบหน้าเธอ สุราชเข้ามาคว้าไว้ทัน

บทพิศวาสคลั่งไคล้ของเขา ทำเธอใจละลาย-------------------------------------------วัลภาแม่ของสุราชได้ติดต่ออัญชนาหลายครั้ง จนในที่สุดหญิงสาวขอปรึกษากับแม่อัญญาอีกครั้งก่อนตัดสินใจ“แม่คะ... หนูไม่รู้จะยังไงดี ขอบททดสอบก่อนทำสัญญาแต่งงานดีไหมคะ” เธอยื่นข้อเสนอ“ลองคุยกับคุณป้าเบลดูก็ได้ แม่เคยได้ยินมาว่าก่อนแต่งงานกับสามี เธอเคยทำข้อตกลง เผื่อได้ข้อแนะนำอะไรก่อนตัดสินใจ แม่เข้าใจหนูนะ...”“แล้วคุณพ่อล่ะคะ ว่ายังไงบ้าง” เธอกังวลต่อความรู้สึกของพ่ออรรถพล“คืนนี้ลองปรึกษาคุณพ่อดูนะลูก แม่คุยก่อนหน้านั้น ท่านบอกว่าทำไมต้องไปบังคับลูก” อัญญาถอนหายใจกังสดาลได้ไปปรึกษากับวัลภาแม่ของชายหนุ่ม เธอได้รับข้อความจากอัญชนาว่าขอบททดสอบ ลองให้เวลาพวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันก่อนทำสัญญาตกลงแต่งงาน“เบล... เข้าใจทั้งสองคน...พวกเขายังไม่รู้จักกัน จะให้ไปอยู่ด้วยกัน จะลำบากมากในการปรับตัวเข้าหากัน” กังสดาลกังวลใจแทนพวกเขาทั้งคู่“ก็อย่างที่หนูอัญเสนอมาก็ดีนะ ฉันว่าให้เธอลองไปทำความรู้จักกับสุราชก่อน แล้วหนูอัญเสนอยังไงบ้างล่ะ”“เธอจะไปลองดูแลเขาสักหนึ่งอาทิตย์ คุณภาลองไปถามลูกชายดูก่อนว่า ตกลงไหม” กังสดาลเห็นสม

การตัดสินใจอยู่ด้วยกัน ต้องมาจากพื้นฐานการเปิดเผยตัวตนกันตั้งแต่แรก-----------------------------------อัญชนาตกใจมากที่เห็นสุราชมีอาการแปลกๆ ขณะนี้เขาปวดหัวมากเกินกว่าจะทำอะไรได้ เธอรีบวิ่งจากห้องนอนออกไปที่ตู้เย็นตรงมุมแพนทรี เปิดตรงช่องฟรีซคว้าเจลประคบเย็นที่แช่ไว้ออกมา“คุณ... มา มา!!! ฉันประคบให้” เธอคว้าเอาผ้าขนหนูเช็ดผมของเขามาห่อและค่อยลูบไล่ตั้งแต่กลางกระหม่อมลงมาถึงต้นคอ“อืม...อืม...” เสียงบางเบาลอดจากไรฟันของเขา“นอนคว่ำหน้าลงไปที่หมอนเลย... ฉันประคบให้ ไม่นานจะดีขึ้น” เธอเอามือรีบคว้าหมอนมาวางให้เขาขยับกายขึ้นไป แล้วกระซิบตรงกกหูให้เขาทำตามที่สั่งเสียงอืออาเบาๆ หลับตาทำตามที่อัญชนาสั่งอย่างว่านอนสอนง่าย สุดท้ายเธอจึงขอให้เขานอนหงายและเอาถุงเจลวางลงบนหน้าผาก จากนั้นเธอก็ไล่นวดคลึงขมับของเขาเบาๆ ทั้งสองข้าง หญิงสาวใช้เวลาอยู่ตรงนี้ช่วยให้เขาดีขึ้นถึงหนึ่งชั่วโมง“คุณหลับไปนะ... ฉันจะไปชงชาเขียวร้อนๆ ให้ถ้าตื่นขึ้น” เธอกระซิบก่อนลงจากเตียง ฝ่ามือของชายหนุ่มจับแขนเธอคลึงวนไปมา“ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวฉันมานะ” เธอโน้มตัวลงไปกระซิบเขาอีกครั้งอัญชนาได้เขียนไลน์ไปบอกแม่ว่า คืนนี้จะอ

ความสงสารอาจไม่ช่วยอะไรได้ หากไม่ปรับเปลี่ยน ------------“เคยถามผู้หญิง ด้วยคำพูดนี้มากี่คนแล้ว” อัญชนาตั้งสติว่าจะไม่คิดสงสารใครนอกจากตัวเอง“อยากให้ใครสงสาร แต่เคยสงสารตัวเองบ้างไหม สุราชคะ ฉันเห็นคุณมาสองวันแล้ว และความรู้สึกลึกๆ ในใจฉัน...สงสารนะ แต่มนุษย์เราต้องสงสารตนเองก่อนที่จะสงสารคนอื่น คุณเคยถามตัวเองบ้างไหม ถ้าจะให้ใครรักใครสงสาร คุณต้องปรับเปลี่ยนตัวเองก่อน นะคะ”เธอพยายามพูดอย่างนุ่มนวล ไม่ชวนทะเลาะ เพราะเขาจะใช้ความรุนแรงจู่โจมเธออีก ซึ่งไม่สมควรอย่างยิ่ง ขณะนี้ร่างกายของเธอกะปลกกะเปลี้ยกับเรื่องบ้าบอของเขามามากพอแล้ว“ขอโทษ... อัญชนา ผมรับผิดชอบทั้งหมดที่คุณกล่าวมา ผมจะทบทวนเรื่องของเราอีกครั้ง ผมอยากให้คุณรู้จักผมให้มากกว่านี้ กลัวว่าคุณจะทิ้งผมไปก่อน” เสียงจ๋อยๆ ของเขารู้สึกผิดมากมาย“ฉันใจกล้าหน้าด้านมาหาคุณถึงที่นี่ เพื่ออยากให้บททดสอบยืนยันว่าได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน ถ้าเกิดตัดสินใจกับข้อตกลงไปแล้ว ฉันจะเผชิญอะไรบ้างวันข้างหน้า ฉันรับผิดชอบอยู่แล้ว...หนึ่งอาทิตย์ก็ต้องหนึ่งอาทิตย์ จะถอยไปก่อนคงไม่ใช่คนอย่างฉัน” เธอจ้องเขาตาเขม็ง ดูปฏิกิริยาโต้กลับในแววตานั้น จ

ตัวตนเป็นพื้นฐาน ทำให้ต่างฝ่ายต่างต้องตัดสินใจเลือกเส้นทางเดิน ----------------------วันรุ่งขึ้นอัญชนาดีขึ้นลุกจากเตียงเข้าห้องน้ำ รู้สึกว่าอาการระบมยังมีอยู่ แต่ไม่หนักเท่ากับเมื่อวันก่อน สุราชลุกขึ้นมองด้วยความกังวล ลงจากเตียงชะโงกหน้าที่ประตูห้องน้ำมองเข้าไป“ช่วยปิดประตูด้วย จะเหม็นนะ” เขาอมยิ้มดีใจที่ได้ยินเสียงใสของเธอ แสดงว่าน่าจะดีขึ้นแล้ว“ครับ my babe” เขานอนมองเพดาน กระหยิ่มในใจ คิดว่าเธอน่าจะตัดสินใจแล้วจากการคุยกันเมื่อคืนภาพสีเทาดำจางผุดขึ้นกลางสมองอย่างไม่ปะติดปะต่อ เขารู้สึกว่าเธอในวันนั้นมองเขาอย่างสบประมาท และไม่อยากแต่งงานตามข้อตกลงร่วมกัน เธอว่าเขาอย่างรุนแรง แต่สุราชก็ตอบโต้กลับ ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน แล้วอีกภาพหนึ่งตัดเข้ามาคั่นกลาง เขาทะเลาะกับผู้หญิงอีกคน น่าจะเป็นนิชารัตน์ที่กล่าวหาว่าเขากำลังทิ้งเธอเพราะผู้หญิงคนนี้ เขาเฉยไม่ตอบใดใด ภาพต่อมา...เธอพยายามยื้อยุดแย่งพวงมาลัยให้เขาหยุดรถข้างทางเพื่อทำอะไรบางอย่างภาพหนึ่งตัดเข้ามาขัดจังหวะ รถกำลังถูกเหวี่ยงตกถนน...“โอ้ย... เจ็บ ปวดหัว” เสียงดังลั่นในห้องนอน ทำให้อัญชนารีบก้าวออกจากห้องน้ำทันที“อีกแล้วเหรอ...ร