All Chapters of หนี้คล้องใจ: Chapter 31 - Chapter 40

โอกาสในการมามีแค่ครั้งเดียว เหมือนได้รับอนุญาตให้ขอพรได้ครั้งเดียว------------------------------------------สุราชตื่นก่อนเธอแล้วรีบทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำให้เสร็จ แล้วจึงออกมาปลุกอัญชนา เหมือนเช้านี้เธอดูขี้เซาผิดปกติ“อือ... เสร็จแล้วยัง” เธองัวเงียถาม อารมณ์ยังไม่อยากตื่น“ผมแต่งตัวรอแล้วนะ ที่รัก” เขาเอานิ้วชี้เขี่ยจมูกของสาวน้อยที่ยังไม่ยอมลืมเปลือกตา“โอย... สายเลย ฉันเนี่ย” เธอเปิดผ้าห่ม กระโดดออกจากเตียง ทั้งที่ยังไม่ลืมตา“ค่อยๆ นะ จะชนประตูห้องน้ำ” เขารีบลุกจากเตียงไปเปิดประตู แล้วอุ้มเธอไปลงอ่างน้ำอุ่นที่เปิดทิ้งไว้ให้“ขอบคุณมากค่ะ สามีที่รัก” เธอเปิดเปลือกตาดูหน้าของเขาขณะอุ้มเธออยู่“น่ารักจังแบบนี้” เขายิ้มกรุ้มกริ่ม มองตาเธอ“อยากให้อุ้มบ่อยๆ จัง”“นี่อุ้มตลอดจนผมเกร็งไปหมดทั้งตัว” เขาหัวเราะเบาๆ“อ้วนขึ้น...แหงเลย”“ไม่เลย... เอ้า รีบนิดนะ จะต้องลงไปกินข้าวก่อน” เขาเอ่ยก่อนเดินออกไปอัญชนารีบแช่ตัวไม่ถึงห้านาทีและทำธุระในห้องน้ำจนเรียบร้อย ออกมาพร้อมแต่งตัว เขาวางชุดเตรียมให้เธอบนเตียง“สามีคนนี้น่ารักแบบนี้นี่เอง สาวคนไหนก็ยอมเขาหมด” เธอพึมพำขณะสวมเสื้อผ้าที่เขาเลือก

อารมณ์จากแรงยั่วยุ ทำให้เกิดการปะทะกัน------------------------------------------เช้าวันนัดหมายเปิดดีลที่ประชุมบอร์ดของบริษัทแจ็คกี้ หว่อง อัญชนารีบตื่นแต่เช้า อากาศข้างนอกค่อนข้างหนาว สุราชยังไม่ตื่นน่าจะเมื่อคืนติวเธอจนดึกและค่อนข้างเครียดสามีเธอเป็นคนจริงจังมากกับเรื่องธุรกิจ เธอจึงถูกเขาดุหลายครั้งที่ทำไม่ได้อย่างใจ หญิงสาวรับรู้ว่าเขามีข้อดีในเรื่องความรอบคอบ ละเอียดถี่ถ้วน ความเป็นมืออาชีพ ทำให้เธอเคารพและภาคภูมิใจ รู้สึกซาบซึ้งในความเป็นตัวตนของเขาส่วนนี้“สุราชคะ... ฉันเตรียมเอกสารใส่กระเป๋าทั้งหมดแล้วนะ และชงชาเขียวไว้ให้แล้ว” เธอกระซิบซอกหูเขา มือของชายหนุ่มเอื้อมมารั้งแขนเธอแล้วดึงตัวเธอลงไปกอดอยู่บนเตียง“ลุกเถอะ...จะสายนะ”“เวลานัดสิบโมงครึ่งไม่ใช่เหรอ” เขาทำเสียงอู้อี้“อย่าลืมนะ ที่นี่เร็วกว่าเมืองไทยหนึ่งชั่วโมง สิบโมงครึ่ง คือ เก้าโมงครึ่งบ้านเรา” เธอเข้าใจตรงนี้ดี เวลาทำอะไรดูเร่งรีบไปหมด“จริงดิ...” เขารีบคว้าตัวเธอไว้ แล้วถามเวลา“แปดโมงแล้วค่ะ... อาบน้ำเถอะ ฉันเรียบร้อยแล้ว” สุราชได้ยินคำตอบเท่านั้น เขากระโดดลุกขึ้นทันใดทั้งสองคนเดินออกจากโรงแรมไปยังตึกทำการบร

อดีตคนรักของเขามีความผิดปกติ แม้ผู้ชายอีกคนยังปฏิเสธที่จะแต่งงานด้วย------------------------------------------อัญชนาต้องช่วยสนองเขาจนถึงใจ กว่าจะสิ้นฤทธิ์เดชเกือบหนึ่งทุ่ม เธอปล่อยให้เขาหลับไปกับหัวใจที่ปวดร้าว เธออาบน้ำแต่งตัวแล้วจะลงไปข้างล่างเผื่อวิราชยังรออยู่“สุราชคะ หลับต่อไปนะ... ฉันเปิดเพลงกล่อมให้ผ่อนคลาย ขอลงไปหาของอร่อยมาให้ ไปไม่นานค่ะ จะเขียนโน้ตในไลน์คุณว่าอยู่ไหน ฉันส่งโลเคชั่นให้ค่ะ ไม่ต้องกังวล” เธอกระซิบเขาเบาๆ“อืม... ไว้ทัน...ผมจะตามไป” เขาส่งเสียงอู้อี้เธอก้าวออกจากลิฟต์ตรงลอบบี้ สายตามองกวาดหาวิราช จึงเห็นเขานั่งอยู่กับชายหนุ่มอีกคน จึงเดินเข้าไปทักทาย“Hi…Jackie สวัสดี แจ็คกี้”“Hi… My Angela Un นางฟ้าของผม เรากำลังคุยกันเรื่องดีลของคุณอยู่ พรุ่งนี้ผมอยากเชิญคุณไปดินเนอร์ หลังประชุมลับที่บริษัทแล้ว ผมมีคำตอบให้คุณ อย่ากังวลนะ my dear…ที่รัก” เขาใช้คำหวานแหววต่อหน้าวิราช จนชายหนุ่มคนนี้มองเธออย่างสงสัย“ค่ะ... ถ้าคุณวิราชมีธุระคุยกับแจ็คกี้ เชิญเลยค่ะ ฉันไปหาซื้ออะไรแถวๆ นี้ bye for now…ขอตัวก่อนนะคะ” เธอหันไปเอ่ยลากับแจ็คกี้ด้วยเธอเห็นสายตาของวิราชเต็มไปด้ว

การปิดดีลไม่ได้จบลงด้วยดี แต่มีเล่ห์กลซุกซ่อนภายใต้เงื่อนไข------------------------------------------อัญชนาไปพบแจ็คกี้ที่โรงแรมในเครือของเขาแถวหวานฉ่าย ห่างจากโครงการคอนโดของเขาประมาณสองช่วงตัวตึก เธอก้าวเข้าไปยังลอบบี้แล้วสอบถามข้อมูลกับรีเซฟชั่นสาวที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์แจ้งให้เธอนั่งรอประมาณครึ่งชั่วโมง ชายหนุ่มกำลังเดินทางมาใกล้ถึงแล้วขณะนั่งรอแจ็คกี้อัญชนาได้ส่งโลเคชั่นไปที่แช็ตของสุราช เขาได้บอกเธอไว้ว่าอาจจะตามมารับแจ็คกี้มาถึงเกือบหนึ่งทุ่ม เขาเดินฉีกยิ้มตั้งแต่ก้าวผ่านประตูหน้าโรงแรม เห็นเธอกำลังนั่งรอเขาอยู่“Hi…my dear สวัสดีที่รักของผม... รอนานไหม” แววตาหยาดเยิ้มกระทบใจเธอ“No…no … ไม่...ไม่เลยนะ ทำไมหล่อจัง” เธอเห็นการแต่งตัวของเขา คาดว่าน่าจะเพิ่งออกจากที่ทำงาน“Oh…sweet words… โห ปากหวานนะ” เขายิ้มให้ แล้วยื่นมือมาให้เธอจับเพื่อดึงเธอลุกจากเก้าอี้โซฟา“ขอบใจน่ะ...” เธอยิ้มให้เขาอายๆ ไม่เคยเจอท่าทีแบบนี้มาก่อน“Come on… my dear… มาที่รัก ผมจะโชว์ห้องอาหารที่นี่ มีผับช่วงดึก ผมอยากเต้นรำหลังดินเนอร์” เขายังจับมือเธอพาเดินไปที่ห้องอาหารมีดนตรีฟังอยู่ด้านในเป็นพื้นที่เป็น

ขอพรให้อีกทางเลือก...ประสบความสำเร็จ------------------------------------------สุราชเห็นเธอออกมาจากห้องน้ำกลับมาที่โต๊ะนั่งกินข้าวอีกครั้ง นัยน์ตาแดงๆ เขารู้สึกผิดมาก ทำให้เธอเสียใจ จึงลุกมากอดเธอแน่น“อย่าโกรธนะ ผมแค่แหย่เล่น” เขากระซิบเธอเบาๆ ว่า อยากให้เธอมีความสุขเมื่อพูดถึงเรื่องลูก“ฉันดีใจมากกก ... คุณนึกว่าฉันโกรธเหรอ” เธอลากเสียง ที่เธอเข้าห้องน้ำไป นั่นคือร้องไห้ด้วยความดีใจ ที่เขาคิดอยากมีลูก“อ้าว... สตั้นผมอีกแล้ว” เขาขำเธอ“เฮ้อ... อัญชนา เรามาถึงจุดนี้แล้ว ผมไม่อยากให้เราจบสัญญาทั้งสิ้น ผมรู้ว่าตอนแรกเรายังไม่ผูกพันกัน แต่ตอนนี้เรามีความสุขด้วยกัน คุณช่วยเหลือผมช่วงมีปัญหา ช่วยฟื้นความทรงจำให้ แม้ผมอาจทำไม่ดีกับคุณ แต่คุณยอมรับได้ แค่นี้ผมน่ะปลื้มใจที่สุดแล้ว...ที่รัก” เขาหอมพวงแก้มเธอทั้งสองข้าง“ขอบคุณมากที่ยอมรับ... คุณทำไม่ดีกับฉันตั้งแต่แรก แต่ฉันให้อภัยเพราะมันทำให้ฉันมีประสบการณ์ในการอยู่ร่วมกัน” เธอกระซิบเบาๆ“ผมรู้ว่า... ผมผิดที่เผลอไปวันนั้น แต่ผมเมามันจนสั่นไปหมด”“ฮะ... สั่นด้วยเหรอ”“ใช่... ก็นี่ไง สั่นจนหมดกระสุนเลย” เขาเอามือของอัญชนาไปลูบสุดหล่อของเขา“