Semua Bab หนี้คล้องใจ: Bab 61 - Bab 70

ให้เวลาได้ฉุกคิดและทบทวนตนเอง จึงจะกระจ่างชัดในใจ-----------------------------------หลังจากลุงวิชพันธ์และป้ากังสดาลกลับออกไปแล้ว สุราชมีเวลาทบทวนกับอัญชนาเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้น“ที่รัก... ไม่ต้องห่วงนะ ผมหาทางออกให้อยู่แล้ว” เขาเข้ามาโอบเธอเอามือช้อนแผ่นหลังของสาวน้อยขึ้นมาซบอกอย่างทะนุถนอม“ผมรู้ว่า... ต้นเหตุมันมาจาก... ผมจะแก้ไขปัญหาด้วยตัวของผมเอง” สายตาดำขลับละห้อยของเขามองแววตาใสสีน้ำตาลเข้ม ราวกับต้องการสื่อความในใจบางอย่าง“ฉันเข้าใจเรื่องนี้ดี พ่อของเธอคงต้องการชายคนนี้กลับไปหาลูกสาว ดีสิ... ฉันกำลังอยากพักร่างและหัวใจ” เธอตอบขณะซบหน้ากับอกหนาของเขา นิ้วเรียวของเธอที่อยู่แผ่นหลังของเขากำลังจิกลงไปที่ผ้าคอตตอนสีขาวของเสื้อเชิ้ต“ไม่เอาน่า... ผมรักคุณ เราจะไม่ให้ใครมาแยกเราออกจากกัน” เขาไม่เคยคิดว่าหัวใจตายด้านชาเย็นกับสาวๆ ทุกคนที่ผ่านมา จะหยุดแลนดิ้งลงได้กับเธอคนนี้ ไม่อยากทำผิดมากมายอีกแล้วอดีตแย่ๆ ของเขาทำให้รู้ว่า ทั้งหมดเป็นเรื่องราวอยากทดลองใจ ทดลองพลัง ทดลองความรัก ทดลองแก้แค้นคุณพ่อ อยากให้ทุกคนรู้ว่าคนอย่างเขาก็เลวได้ จากครั้งหนึ่งลูกผู้ชายอย่างสุราชเคยเป็นเด็กดี

ปมในใจยังไม่คลาย... จะเอาคืนกับทุกคน------------------------------------------------ไอรินได้ยินเสียงขู่ของวิราช ทำให้เธอสะใจยิ่ง อยากเอาคืนทุกคน แม้กระทั่งแจ็คกี้ที่ควงสาวนางนี้มาด้วย เธอยังไม่ได้ชำระแค้นวราลีเลย...ฐานแย่งหนุ่มฮ่องกงคนนี้ไปควงหน้าตาเฉย“วิราชคะ... คืนนี้เรานอนข้างบนกันนะ ฉันอยากไขว้ขากับคุณหลังจากเราขยับแข้งกันบนฟลอร์แล้ว” ไอรินทำเสียงออดอ้อนยั่วยวนชายหนุ่ม ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นของเพชรลดาวิราชไม่เคยขึ้นเตียงกับเธอสักที เลี่ยงไปมาทำเป็นเฉียดฉิวหลบลี้ยิ่งกว่านางอาย ไอรินสงสัยอยากพิสูจน์ เขาเป็นเกย์หรือเปล่า ถ้าเป็นเสือไบยังพอโอเค เธอรับได้อย่างน้อยเขาคงไม่ปฏิเสธความเร่าร้อนที่เธอพยายามยั่วทุกครั้ง แต่ทำไมเขาจึงทำท่าตายด้านกับเธอเสียเหลือเกิน คืนนี้ต้องจับให้มาอยู่ใต้ผ้าห่มให้ได้ จะได้เย้ยเพชรลดาอีกให้ขาดใจไปเลยจากนั้นแผนการนี้หากไม่สำเร็จ สุราชเป็นคนที่เธอหมายควักหัวใจของอัญชนาออกมากระทืบซ้ำให้ตายต่อหน้าต่อตา แต่คืนนี้เกิดไม่มาเสียอีก แต่นึกแล้วเธออยากมอมยาสุราชก่อน เพราะตัวชายหนุ่มทำเป็นเย็นชากับเธอหลายครั้งแล้ว เจ็บใจอยากกระชากเขากลับมาหาเธออีกให้ได้ ...“Jackie!!!

ระหว่างใจสองคน ... ขอเวลาให้กัน ก่อนกล่าวลา------------------------------------------------อัญชนาออกจากคฤหาสน์พงศ์กุลเกือบสี่โมงเย็น สุราชอาสาขอพาเธอไปส่งบ้าน ระหว่างทางเขาเอ่ยขึ้น ทำใจเธอผวา...“ขอโทษนะที่รัก... เราสองคนมีเรื่องต้องคุยกัน ขอกลับไปที่ห้องของเราในโรงแรมก่อน ไม่ต้องห่วงนะ อัญชนา... ผมรับผิดชอบทั้งหมด” เสียงทดท้อระคนเศร้า“อืม... ไม่น่าจะมีอะไรต้องคุยกันอีก ฉันเข้าใจคุณหมดแล้ว” เธอไม่อยากกลับไปที่ห้องพักนั่นอีก ยิ่งทำให้เธอลำบากใจ“น่า... ผมอยากสารภาพอะไรบางอย่าง”“ที่ผ่านมา คุณก็บอกหมดแล้วนี่”“ไม่... ผมยังมีอะไรอยากสั่งเสียคุณ”“เหรอคะ... คุณเป็นอะไรมาก จนต้องมาสั่งฉัน” เธอขมวดคิ้วหันไปมองใบหน้าด้านข้างของเขา สีหน้าดูขมขื่นจนเธอรู้สึกใจหายความเงียบคงดำเนินต่อไป สุราชขับรถช้าเหมือนเต่าคลาน ใจลอยไร้พลังหดหู่ รู้สึกหมดอาลัยตายอยาก ความคิดวนเวียนว่าจะทำอย่างไรให้เธอเชื่อใจเขา เพราะเขายังโหยหาอารมณ์รัญจวนที่เคยมีต่อกันมาตลอด อยากกอดสาวน้อยร่างบอบบางคนนี้ไปชั่วนิรันดร์อัญชนาเดินตามเขาไปยังลิฟต์ตัวเดิม ทั้งสองเคยอาศัยมันขึ้นลงตลอดระยะเวลาเกือบแปดเดือนกว่าในโรงแรมแห่งนี้ส

ทั้งเขาและเธอยังถูกคุกคาม...ตามหลอนจากคนในอดีต---------------------------------------คืนนั้นดร.ปริญและอัญชนาถูกคุกคามตามหลอน ขณะยังคุยกันฟินๆ อยู่นั้น ประตูถูกผลักเข้ามาโดยทั้งคู่ไม่ทันตั้งตัว“Hi… My Angel Un นางฟ้าอัญของผม ทำไมมาอยู่ที่นี่ ... Oh...oh!!! ดร.ปริญ” น้ำเสียงหนุ่มฮ่องกงเยาะหนุ่มไทยข้างเธอ“Why here? ยังไงมาที่นี่ สวัสดีครับ” ดร.ปริญมีสีหน้าแปลกใจ จึงทักทายตามมารยาทไม่กี่วินาทีประตูถูกผลักเข้ามา โทนเสียงสูงเสียดสีแหว...เข้ามาทันที“โห...ต๊ายตาย แม่หม้ายเนื้อหอม เลิกกันยังไม่ถึงอาทิตย์ มาเอาหนุ่มดีกรีดอกเตอร์” แววตาท้าทายดูถูกอัญชนา“ขอโทษนะครับ... เชิญออกไปเดี๋ยวนี้ ห้องนี้วีไอพีนะครับ คนที่ไม่ได้รับเชิญไม่ควรเข้ามาวุ่นวาย” ชายหนุ่มยืนขึ้นปะทะหน้าหนุ่มฮ่องกง จ้องตากันอยู่ชั่วอึดใจ หนุ่มจีนหน้าขาวจึงหันหลังกระชากข้อมือสาวที่ตามเข้ามา ผลักประตูก้าวออกไปกับเสียงลอดออกมาจากไรฟันดังฟุดๆดร.ปริญหันหน้ามายิ้มกับอัญชนา ยกแก้วไวน์จิบต่อ“เราคุยกันถึงไหนครับ...” ชายหนุ่มมีมารยาทมาก“ค่ะ... กำลังถามกันว่า เราเคยมีใครไหมในอดีต”“ผมชอบคุณ...ตรงดี ผู้หญิงบางคนอย่างที่คุณเห็นกับแจ็ค

ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการที่ได้วางไว้นานแล้ว------------------------------------------------ปู่ประพันธ์รู้เรื่องจากป้ากังสดาลว่า สุราชก่อเรื่องยังหวนกลับไปบังคับอัญชนาให้ไปนอนกับเขาที่ห้องพักในโรงแรม และยังไปมีเรื่องอื้อฉาวถึงในคลับอีลีทของธนูนักการเมืองอาวุโสเสียงริงโทนดังขึ้นขณะเขากำลังจะออกจากร้านอาหาร เดินจับมืออัญชนาไปยังลานจอดรถ เพื่อจะพาเธอไปทำกิจกรรมเร่าร้อนกันอีกในคืนนี้ ข้ออ้างของเขาไม่สมเหตุสมผล เสียงป้ากังสดาลอยู่ในสายสั่งให้เขาพาอัญชนาไปบ้านคุณปู่ ท่านกำลังรอพบคนทั้งคู่อยู่ทันทีที่รถจอดตรงลานใกล้ทางเข้าประตูหน้าของตึกใหญ่ อัญชนาเปิดประตูลงไปก่อน ก้าวไปยืนรอเขาให้ลงมาเพื่อเดินเข้าบ้านพร้อมกัน เธอเดินเข้าไปพร้อมเขาเห็นทุกคนในครอบครัวนั่งอยู่โซฟารับแขก กำลังรออยู่เหมือนเมื่อวันนั้นที่เธอเดินทางมาพบท่านด้วยตนเองสุราชกับอัญชนาไหว้ทุกคนราวกับว่ากำลังมีงานเลี้ยงต้อนรับคนทั้งคู่ ย่าอุมาลุกเดินอย่างเชื่องช้ามาหยุดตรงหน้าสุราช เอ่ยเสียงแหบเบา...“ย่าอยากให้เราอย่าใช้อารมณ์ คุณปู่ท่านจะความดันขึ้น จำไว้นะ”“อัญชนาช่วยรั้งสุราชไว้ด้วย ... นายคนนี้ดื้อรั้นดึงดัน” คุณย่ามีสีหน้าไม่ส