บททั้งหมดของ Under My Father In-Law's Touch: บทที่ 61 - บทที่ 70

Kahit halos hindi na ako makahinga sa sobrang takot at pagod, pilit akong tumakbo papunta sa operating room kung nasaan daw si Magnus. Kasunod ko si Nicky, si Lola, at si Picoy.Parang wala akong naririnig sa paligid. Ang tanging laman ng isip ko ay ang pangalan niya, kung ano na ang lagay niya.Magnus… please.Pagdating ko sa harap ng operating room ay napahinto ako. “Eve!” Sigaw nito at nang lumapit siya sakin ay nagulat nalang ako ng bigla niya akong yakapin.“Thank God you’re safe,” rinig ang panginginig ng boses niya habang mas hinihigpitan niya pa ang pagkakayakap sakin.“Akala ko ikaw ang kasama ni Dad sa kotse niya… akala ko—” naputol ang sasabihin niya ng bahagya siyang napahikbi. “Natakot ako. Akala ko tuluyan ka nang mawawala sa’kin.”Nanlaki ang mata ko dahil sa sinabi niya, pero hindi ko na iyon binigyan ng pansin at bahagya ko siyang itinulak palayo, sapat para makawala ako sa yakap niya.“Pinagsasabi mo?!” nanginginig kong tanong, halo ang inis at kalituhan.“Nasan

Nang dumating si Picoy kasama si Nicky, ay agad na kaming umalis at iniwan ang gamit ni Magnus kay Eros.Mag aalasdos na ng madaling araw ng makarating kami sa bahay, agad akong pinaalalayan ni Lola kay Nicky paakyat sa kuwarto ko dahil hapong hapo ako, hindi dahil sa pagod o kung ano man, kundi dahil sa durog na durog ako ngayon.Nang makapasok kami ng kuwarto ay nahiga na ako kasunod no’n ay lumabas na si Nicky at iniwan kami ni Lola sa loob ng kuwarto ko.“Matulog na tayo apo, tatabihan kita” nakangiting sabi ni Lola at nahiga sa tabi ko. Pinatagilid niya ako at magkaharap kami, hindi ko parin maiwasang maluha, kaya todo punas si Lola sa luha ko, at nakuha narin nag bara ng ilong ko dahil sa sipon.“Wag ka na umiyak apo, magiging okay rin si Magnus, basta magtiwala lang tayo sa itaas…” ani Lola sakin ng nakangiti.“Lola, paano pag nawala si Magnus?” hikbi ko “Shh, wag kang magsakita ng ganyan, wag kang mag isip na mawawala sayo si Magnus. Mahal na mahal ka no’n e. Alam kong lumal

I never imagine na darating kami sa ganitong sitwasyon. Patuloy lang sa pagyapos si Eros at Lola sa likod ko dahil sa walang sawa kong pag iyak. Akala ko, kapag lumipas na ang dalawang araw, magigising na si Magnus, akala ko magpapakita siya ng sign of responding kahit kaunti lang pero wala. Matapos i declared ng doktor na in coma na si Magnus, kusa nalang bumagsak ang katawan ko. Parang paulit ulit lang ang mga salitang ‘yon sa tainga ko, na paulit ulit ring dumudurog sa puso ko.Hindi ko alam kung paano magsisimula, o kung paano magpapatuloy. Hindi ko alam kung hanggang kailan kami maghihintay ng anak namin ni Magnus na magising siya. “Lola, miss na miss ko na po si Magnus, paano kapag sobrang tagal bago sya magising? Lola, hindi ko kaya!” hagulhol ko, habang si Lola naman ay todo punas sa mga luha ko na bumbalot sa mukha ko, kahit na siya mismo ay tumutulo rin ang luha.“Apo naman, kaya mo ‘yan, ikaw pa ba? kakayanin mo alang alang sa anak nyo… Hindi ba’t mahal na mahal mo si Mag

Hindi ko maipaliwanag ang saya ko ng makita at malaman kong naririnig na kami ni Magnus, alam ko.. alam kong naririnig niya kami, hindi lang iyon basta luha na tumulo, i know that he miss us also.. Alam kong sabik rin siya na makasama kami.“Ang ganda ng pasko, kung sakaling magigising na talaga si Magnus, apo.” ani Lola na ngayon ay abala sa pagtulong kina Aling Doray sa pagluluto ng hapunan. Hindi na rin kami nagluto para sa noche buena, dahil naisipan nalang namin na mag order nalang ng maihahanda sa noche buena, at pupunta rin kami ng ospital para makasama si Magnus na salubongin rin ang pasko.“Oo nga po lola, tsaka mas okay po kung bago pumasok ang bagong taon ay tuluyan na talaga siyang magkamalay, maging okay. Lalo na at malapit na akong manganak” saad ko pa.“Oo nga madam! tsaka nakakamiss rin kaya si Sir Magnus, kahit kasi gano’n ‘yon ang kulit rin.” ani Nicky, kaya napangiti nalang ako at napahawak sa tiyan ko.Habang abala ako sa pagbabalot ng regalo ay biglang dumating si

Magkahawak pa rin ang kamay namin ni Magnus habang si Eros naman ay inaayos ang mga dala naming pagkain. Tumawag na rin ako sa bahay na gising na si Magnus at nailipat nanamin siya sa private room para dito magpagaling.“Eleven na wala pa ba sila Lola, Eros?” tanong ko kay Eros.“Malapit na raw sila sabi ni Nicky, kumain ka na muna… I’ll ask the doctor later if pwede na bang kumain si Dad or kung anong pwede niyang kainin.” nakangiting sagot ni Eros, kaya tumango nalang ako.“Okay na ba kayo?” biglang tanong ni Magnus sakin at bahagyang pinisil ang kamay ko.“Oo, para sayo. Pero bilang magkaibigan nalang, at sana ganoon rin si Eros.” sagot ko ng nakangiti kay Magnus.Ngumiti lang siya sakin at hinaplos ng marahan ang kamay ko. Marami pa kaming napag usapan ni Magnus patungkol sa kung paano mapapabilis ang pag galing niya, upang kapag dumating ang araw na manganganak na ako ay malakas na siya.“Nasa baba na daw sila, susunduin ko lang.” biglang sabi ni Eros samin ni Magnus, ang tinutuk