All Chapters of BLANE HAN, The Ruthless Billionaire: Chapter 91 - Chapter 100

Halos mawalan na ng lakas si Melissa kakapumiglas habang pilit siyang hinihila ni Axel pabalik sa loob ng van. Ramdam niya ang marahas nitong pagkakahawak sa kanyang bukong-bukong, tila determinado itong isama siya sa kamatayan. Sa bawat pag-uga ng sasakyan, lalo lamang siyang kinakabahan. Kalahati na ng van ang nakabitin sa gilid ng bangin. At kaunting galaw na lang, maaari silang mahulog. “Bitawan mo ako, Axel!” umiiyak niyang sigaw habang pilit sinisipa ang lalaki. Ngunit parang tuluyan na itong nawalan ng katinuan dahil sa matinding galit. “Hindi!” sigaw nito, nanlilisik ang mga mata. “Mamamatay ka ngayong gabi! Kapag wala ka na, mapupunta sa akin ang lahat ng kayamanan mo! Babangon ulit ako!” Nanginginig ang buong katawan niya, hindi pa siya handang mamatay, gusto pa niyang mabuhay. Gusto pa niyang makita ang mga taong mahalaga sa kanya. At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, ang unang mukha na pumasok sa isip niya ay si Blane. Mariin niyang tinadyakan si Axel sa

Mabigat ang katahimikan sa dining hall matapos mapansin nina Wade at Blane ang balitang nasa telebisyon. Isang van ang nahulog sa bangin. Ngunit walang nakitang bangkay. At iisa lamang ang ibig sabihin niyon. Posibleng buhay pa si Axel. Tahimik na ibinaba ni Wade ang hawak nitong baso bago pinatay ang TV gamit ang remote. Napansin naman ni Melissa ang pananahimik ng mga ito. “May problema ba?” nagtatakang tanong niya habang napapatingin sa kanilang apat. Saglit na nagkatinginan ang magkakapatid. Parang may tahimik na usapan sa pagitan nila. Si Blane ang nagsalita. “Nothing important,” kalmado nitong sagot. Ngunit hindi siya kumbinsido. Napansin niya ang biglang pagdilim ng ekspresyon ng mga ito. Lalo na kay Blane na para bang may kung anong iniisip. At dahil kilala na niya kahit paano ang apat, alam niyang may tinatago ang mga ito sa kanya. Maya-maya ay nagsalita si Wade habang kalmadong inilalapag ang table napkin sa tabi ng plato nito. “By the way,” mababa nitong

Sa living hall na sila lumipat matapos humupa ang emosyonal na pagkikita nila ni Aliyah. Tahimik ang buong mansiyon. Nakaupo si Melissa sa mahabang sofa habang mahigpit pa ring yakap ang anak sa kanyang kandungan, tila takot na muling mawala siya kapag kumalas siya sa pagkakayakap niya. Nakabaon pa ang maliit nitong mukha sa kanyang dibdib habang mahigpit na nakakapit sa damit niya. Katabi niya si Blane. Tahimik lamang ito ngunit ramdam niya ang mabigat nitong presensya sa tabi niya parang isang pader na handang protektahan silang mag-ina anumang oras. Sa tapat nila ay si Wade, seryosong nakaupo sa single sofa habang magkasalikop ang mga daliri. Sina Clifford at Eachen naman ay nasa kabilang sofa, kapwa tahimik at nakatingin sa kanya. Humupa na ang pag-iyak niya ngunit bakas pa rin sa kanyang mukha ang pamumula ng kanyang mga mata at ilong. Hindi niya alam kung paano niya naikwento sa mga ito ang lahat. “Nasa kumpanya ako noong araw na nawala si Aliyah…” mahina niyang si

Hindi agad nakasagot si Melissa. Nanatili lamang siyang nakatitig kay Blane habang paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang tanong nito. "Do you still think I'm ruthless, cold, and intimidating?" Noon, oo. Sa unang pagkikita pa lamang nila, iyon na agad ang naging impresyon niya rito. Isang lalaking malamig, seryoso, at nakakatakot lapitan, ngunit habang tumatagal na nakakasama niya ito, mas lalo niya itong nakikilala. Lalo na nang malaman niyang ito pala si Dos, ang batang minsang naging kaibigan niya sa bahay-ampunan. Slowly, she began to see the things others failed to notice, the goodness in him, his quiet way of caring, and the sacrifices he silently made for the people who mattered to him. Oo, maaaring malamig ito pagdating sa negosyo. Maaaring nakakatakot kapag seryoso pero hindi ito masamang tao. In fact, Blane Han was one of the most genuine people she had ever met. Napansin yata nito ang matagal niyang pananahimik dahil bahagya itong ngumiti. "That long?"

Saglit pang nanatiling nakahiga si Blane habang tahimik na pinagmamasdan ang mag-ina sa tabi niya. Mahimbing nang natutulog si Aliyah sa pagitan nila, mahigpit pa rin ang pagkakahawak nito sa kanilang mga kamay na tila natatakot na maglaho silang dalawa kapag nagising ito. Napadako naman ang tingin niya kay Melissa. Sa wakas, matapos ang mga nangyari, nakita rin niya ang kapayapaan sa mukha nito. Wala na ang luha. Wala na rin ang sakit na ilang beses niyang nasaksihang pilit nitong itinatago sa likod ng matitibay nitong ngiti. Ngayon ay payapa itong natutulog habang nakayakap sa anak nito. At hindi niya maipaliwanag kung bakit nakaramdam siya ng kakaibang gaan sa dibdib. Kanina, habang pinagmamasdan niya ito na umiiyak habang yakap si Aliyah, pakiramdam niya ay may mabigat na kamay na unti-unting sumisikip sa kanyang puso. Kitang-kita niya ang matagal na pananabik nito sa anak. Ang mga araw ginugol nito sa paghahanap. Ang pag-asang paulit-ulit na nabasag. At ang sakit ng paniniwa