All Chapters of BLANE HAN, The Ruthless Billionaire: Chapter 81 - Chapter 90

Natigilan si Melissa nang marinig muli ang tinig ng bata. “Mommy…” Napalinga-linga siya sa paligid ng parking area, bahagyang kumunot ang noo habang sinusubukang hanapin kung saan nanggaling iyon. Ngunit tahimik at wala naman siyang batang nakita sa paligid. Sandali siyang napatigil, parang may kung anong mabigat na dumaan sa isipan niya. Ngunit ilang segundo na ang lumipas, wala na ulit siyang narinig. Napabuntong-hininga siya at marahang umiling. “Kung ano-ano na naman ang nakikita at naririnig ko…” bulong niya sa sarili, saka tuluyang sumakay sa sasakyan. Pinaandar niya iyon palabas ng Han Mansion, pilit ibinabalik ang isip sa trabaho. “Kailangan ko sigurong magbakasyon kahit sandali…” mahina niyang sabi habang nakatingin sa kalsada. “After ko maayos lahat ng kalat ni Axel sa kumpanya.” Ngunit kahit anong pilit niyang ituon ang isip sa trabaho, hindi maalis sa kanya ang pakiramdam na parang may kulang. Siguro ay nami-miss na naman niya ang kanyang anak. Samantala

Lumipas muli ang isang linggo. Sa loob ng malawak na opisina ng Fresh Food Corp, tahimik na nakaupo si Melissa habang nakaharap sa huling tambak ng dokumentong kailangan niyang ayusin. Isa-isa niyang nireview ang mga reports, audit summaries, at financial statements na iniwan ni Axel. Ang mga loopholes na muntik nang magpabagsak sa kumpanya noon, unti-unti na niyang naisara. Pagkatapos ng lahat ng kaguluhan, muli nang nakabangon ang imahe ng kompanya. Malinis at maayos na, kontrolado na ulit niya ang lahat. Pagod na isinandal niya ang likod sa swivel chair. Dahan-dahan niyang ipinikit ang mga mata habang marahang hinihilot ang sentido. “Finally…” mahinang bulong niya. “Nalinis ko na lahat ng gulo ni Axel.” Tahimik ang buong opisina. Tanging mahinang ugong ng air conditioner at kaluskos ng mga papel ang maririnig sa paligid. Huminga siya nang malalim. “I think I need a vacation…” kausap pa rin niya sa sarili habang nakapikit pa rin. Hindi lang katawan niya ang pagod p

Biglang nanlamig ang buong katawan ni Melissa. Pakiramdam niya ay may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya matapos marinig ang sinabi ni Eachen. “Axel is missing.” Saglit na nabingi siya. Parang hindi agad nagsink in sa isip niya ang mga salitang iyon. “What?” mahina ngunit nanginginig niyang tanong. Nawala rin ang bahagyang amusement sa mukha ni Blane. Agad na tumalim ang ekspresyon nito habang dahan-dahang naglakad palapit sa kapatid. “When did it happen?” malamig nitong tanong kay Eachen. “About thirty minutes ago,” sagot nito, seryoso na rin ang mukha. “There was a blackout in one sector of the facility. Pagbalik ng power, dalawang guards ang unconscious.” Dumilim lalo ang mukha ni Blane. “Inside job,” malamig nitong sabi. Tumango si Eachen. “That’s what Wade thinks too.” Hindi niya namalayan na napahigpit na pala ang hawak niya sa gilid ng mesa. Muling bumalik sa isip niya ang mga mata ni Axel. Ang galit nito. Ang paraan ng pagbabanta nito sa kanya noon.

Malakas ang pagbuhos ng ulan nang gabing iyon. Halos matabunan ng madilim na kalangitan ang buong siyudad habang tahimik na nakaparada ang isang itim na van sa gilid ng kalsada, hindi kalayuan sa Fresh Food Corp. Sa loob ng sasakyan, mariing nakatitig si Axel sa entrance ng building. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa sigarilyong halos maubos na sa pagitan ng kaniyang mga daliri. Bahagyang nagliliyab ang dulo nito sa tuwing humihithit siya, ngunit mas nag-aalab ang galit sa kanyang mga mata. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga araw na nabulok siya sa kulungan. Ang kahihiyan, pagkatalo at ang pagkawala ng lahat ng mayroon siya. Kung hindi dahil kay K… Hindi siya makakawala sa impyernong iyon. Dahan-dahan siyang napangisi habang ibinubuga ang usok ng sigarilyo. “At ngayon…” malamig niyang bulong. “Panahon naman para magbayad ka Melissa.” Tahimik lamang ang mga armadong lalaking kasama niya sa loob ng van. Halatang kahit ang mga ito ay tensyonado sa bigat ng presensy

Lalong pinaharurot ni Axel ang van habang walang tigil ang pagbuhos ng ulan sa labas. Halos wala nang makitang malinaw sa daan dahil sa kapal ng hamog at dilim ng gabi. Mahigpit ang kapit ni Melissa sa gilid ng upuan habang pilit kinakalma ang mabilis na tibok ng puso niya. Napansin niyang unti-unti nang nawawala ang mga ilaw ng siyudad. Wala na sila sa mataong lugar. Puro madidilim na kalsada na lamang ang dinaraanan nila, napapalibutan ng kagubatan at matatarik na bahagi ng bundok. At doon siya tuluyang kinabahan. “After we kill Melissa, we’ll split separately,” malamig na sabi ni Axel sa mga armadong lalaking kasama nila. Parang may malamig na tubig na bumuhos sa buong katawan niya. Nanlalamig siyang napatitig dito. Balak talaga siyang patayin nito. “Axel…” nanginginig niyang sambit. “Bakit mo ginagawa ito?” Unti-unting nanubig ang mga mata niya habang nakatingin sa lalaking minsan niyang minahal. “Ang tanging kasalanan ko lang naman ay minahal kita…” “Shut up!” sig