All Chapters of BLANE HAN, The Ruthless Billionaire: Chapter 61 - Chapter 70

Hindi rin nagtagal, umalis sina Bianca at Axel, iniwang mabigat ang tensyon sa loob ng opisina. Nang tuluyang magsara ang pinto, saka lamang nakahinga nang maluwag si Melissa. Dahan-dahan siyang napaupo sa sofa, tila biglang bumigat ang katawan matapos pigilan ang lahat ng emosyon kanina. Sa harap niya, nanatiling nakatayo si Blane, samantalang sina Calix at Jaxon ay magkatabing nakaupo, parehong tahimik na nakamasid sa kanya. Si Blane ang unang bumasag sa katahimikan. “I told you to sue him. File a case against him. Calix can help you-.” Yumuko siya at marahang umiling. Darating din ang araw na iyon. Pero hindi pa ngayon. Hindi pa hangga’t hindi niya nababawi ang kumpanyang nararapat sa kanya at hindi niya hahayaang may makuha pang kahit isang sentimo si Axel mula roon. Dahil hindi siya agad sumagot, muling nagsalita si Blane. “Why?” Napatingin siya rito. “Do you still love him?” Diretsong tanong nito habang nakatingin sa mga mata niya. Bahagya siyang natigi

“I hate her… I hate Melissa!” galit na sambit ni Bianca, habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha mula sa mga mata nito. Nanginginig ang mga labi, at mahigpit nitong hawak ang laylayan ng damit.Naroon sila sa loob ng sasakyan, kakalibing pa lamang kay Victoria Romero. At hanggang ngayon, wala pa ring malinaw na sagot kung sino ang pumatay sa matandang ginang… ngunit sa puso ni Bianca, iisa lang ang pinaghihinalaan nito. Saglit na napalingon si Axel sa babae bago muling ibinalik ang tingin sa kalsada. Mabagal ang takbo ng mga sasakyan, pausad-usad sa gitna ng trapik. Mabilis niyang inabot ang kamay ng babae at mariin iyong pinisil. “Don’t worry,” mababa at kontrolado ang boses niya. “We’ll find a way to avenge your mother.” Bahagya itong napahikbi, saka tumango. “Please, Axel… help me get justice for my mom. Alam kong may kinalaman si Melissa doon. Hindi niya babanggitin ang pangalan niya nang walang dahilan.” Hindi siya agad sumagot ngunit ang bahagyang pag-angat ng sulok ng kan

Conference Room... Lumipas ang dalawampung minuto. Unti-unting nauubos ang pasensya ng mga taong naroon sa loob ng silid. Palihim na nagkakatinginan ang mga executives, may ilan nang nagbubulungan. Hindi nila inaasahan na male-late ng ganong katagal si Melissa. Hindi kailanman nahuli sa mahalagang meeting ang General Manager. Sa dulo ng mesa, tuluyang tumayo si Axel. Bahagyang inayos ang kanyang coat bago malamig na tumingin sa paligid. “This meeting is cancelled,” diretsong sabi niya. “Since Melissa didn’t show up.” May ilang tumango at sumang-ayon, handa na ring magsitayuan. Akma nang tatalikod at maglalakad palabas si Axel nang biglang bumukas ang pinto. Napahinto ang lahat. Isang lalaki ang pumasok, maayos ang suot na suit, may dalang folder, at bakas sa kilos ang pagiging kalmado at propesyonal. “Miss Melissa asked me to come,” simula nito, malinaw at mahinahon ang boses. “She had to step out for something urgent, but the meeting will proceed.” Nangunot ang noo

“Your daughter is alive. She’s with us. If you want to see her, come to this address and don’t bother calling the police.” Nang mabasa ni Melissa ang mensahe, tila biglang huminto ang mundo sa paligid niya. Muling bumalik ang lahat..ang sakit, ang pagkawala, at ang pag-asang pilit niyang ibinaon sa limot. Ngunit ngayon…may posibilidad na buhay si Aliyah, makikita na muli niya ang anak. Hindi na siya nagdalawang-isip. Mabilis siyang lumabas ng kumpanya, halos hindi na napansin ang mga empleyadong nakakasalubong sa hallway. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang binubuksan ang sasakyan. Pagkaupo niya sa driver’s seat, agad niyang kinuha ang cellphone at nag-type ng mensahe. I have somewhere important to go. Let Atty. Calix handle the meeting. Ipinadala niya iyon kay Blane. Wala nang paliwanag dahil wala na siyang oras. Pinaharurot niya ang sasakyan patungo sa address na ibinigay. Habang binabaybay niya ang daan, lalong bumibilis ang tibok ng kanyang puso. Paulit-

Unti-unting nagmulat ng mga mata si Melissa. Puting kisame ang bumungad sa kanya at mabagal na beep ng monitor ang naririnig niya. Nakakaamoy din siya ng disinfectant na pamilyar sa ospital. Sandaling naguluhan siya, hanggang sa unti-unting bumalik ang lahat. Ang abandonadong bahay. Si Axel at ang mga salitang binitawan nito. “Hindi ba abo na siya?” Biglang bumigat ang dibdib niya. “Aliyah…” mahina niyang bulong, agad na napahawak sa sarili niyang dibdib. “Melissa.” Isang pamilyar na boses ang narinig niya. Dahan-dahan niyang inikot ang tingin. At doon, nakita niya si Blane. Nasa tabi ng kama niya. Nakaupo, bahagyang nakayuko, ngunit agad na tumingin sa kanya nang magmulat siya. May bakas ng pag-aalala sa kanyang mga mata. At sa sandaling iyon, hindi maintindihan ni Melissa kung bakit biglang kumislot ang puso niya. Her heart skipped a beat. “Blane…” mahina niyang tawag. Agad itong tumayo at lumapit. “Don’t move too much,” mahinahon nitong sabi. “You’re s