All Chapters of ดวงใจแสนเสน่หา: Chapter 131 - Chapter 137

“เชื่อมือบุปผชาติเถอะน่าเพื่อน” หญิงสาวการันตีความสามารถให้เพื่อนได้สบายใจ“โอเค เราฝากความหวังไว้กับเธอนะ” สุดท้ายคนโทรมาด้วยเรื่องทุกข์ร้อนใจก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย แล้วเอ่ยวางความหวังไว้ในมือเพื่อนรักด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจ หลังจากวางสายสนทนาจากมณีญา บุปผชาติก็หันมาซบอกสามีที่งัวเงียลุกขึ้นพอดี หายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตด้วยท่าทางออดอ้อน “พี่มาร์คขา แก้มมีเรื่องจะขอร้อง”“ว่ามาเลยจ้ะ” ได้ยินน้ำเสียงเว้าวอนเขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะฟังจากน้ำเสียงที่คุยโทรศัพท์ ดูเธอจะเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเพื่อน สงสัยว่ามณีญาจะมีเรื่องทุกข์ร้อนใจมากถึงโทรมาซะดึกขนาดนี้ “พี่มาร์คช่วยพูดกับพี่แม็คให้หน่อยสิคะ ว่าให้ช่วยเพื่อนแก้มด้วย” สาวน้อยยกมือลูบไล้แผ่นอกแกร่ง เอ่ยขอร้องเขาด้วยน้ำเสียงหวานละมุน แต่ฟังไม่ค่อยได้ใจความเท่าที่ควร จนมาร์โคต้องขมวดคิ้วมุ่น“เดี๋ยวแก้มใจเย็นๆ หายใจเข้าลึกๆ แล้วตั้งสติก่อนค่อยพูด” เห็นภรรยาพูดไม่ค่อยจะรู้เรื่องจึงรีบเบรกเธอไว้ แล้วบอกให้อีกฝ่ายค่อยพูดค่อยจา เอาให้ช้าๆ ชัดๆ “ยัยมณีกำลังโดนพวกยากูซ่าตามล่าค่ะ” บุปผชาติหายใจเข้าปอดลึก แล้วค่อ

“ขอให้สนุกนะ ไอ้เสือน้อย” มาร์โคอวยพรให้ลูกชายด้วยรอยยิ้ม พร้อมทั้งก้มลงหอมแก้มแดงๆ ด้วยความรักและเอ็นดูเจ้าตัวแสบอย่างสุดหัวใจ“ครับ บ๊ายบาย มามี้แด๊ดดี้” เด็กชายรับคำแล้วโบกมือยิ้มร่าวิ่งไปหาเพื่อนๆ และคุณครูทันทีเมื่อกลับจากส่งลูกไปเข้าค่ายที่โรงเรียนแล้ว มาร์โคก็ใช้ทีเผลออุ้มว่าที่คุณแม่ลูกสองขึ้นห้องนอนทันที วางภรรยาลงเตียงได้ ก็โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาซุกไซ้ที่ลำคอขาวผ่องด้วยท่าทางแสนเสน่หา ทั้งที่เพิ่งลุกไปจากเตียงยังไม่ถึงสามชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ เขาติดภรรยาพอๆ กับเจ้าลูกชายที่ติดแม่ ปกติตอนยังไม่มีเธอมาเป็นส่วนหนึ่งและกลายมาเป็นส่วนสำคัญของชีวิต วันหยุดแบบนี้มาร์โคจะนัดเพื่อนไปแข่งรถ ไม่ก็ไปจัดปาร์ตี้กับสาวๆ ที่ริมหาดที่ไหนซักแห่ง แต่ตอนนี้กิจกรรรมทุกอย่างเป็นอันยุติ เมื่อมีบุปผชาติคนอื่นก็หมดความหมายสำหรับเขา บางทีถึงขั้นที่สองพ่อลูกมีปากมีเสียงกัน เพราะแย่งผู้หญิงคนเดียวในบ้านอย่างบุปผชาติหลังจากเฝ้าตักตวงความหวานจากเมียจนเป็นที่พอใจ คุณพ่อสุดหล่อก็พาคุณแม่มานั่งรับลมที่สวนหลังบ้าน โดยเอานิทานมาอ่านให้เจ้าตัวน้อยฟัง บุปผชาตินั่งพิงหมอนอิงใบใหญ่ ฟังสามีเล่านิทานไปพร้อมกับการถั

ตั้งแต่เขาอนุญาตให้กลับไปทำงานได้ดังเดิม เพราะทนฟังคำรบเร้าแกมตัดพ้อต่อว่าพร้อมสายตาปริบๆ ไม่ไหว บุปผชาติก็ชักจะเอาใหญ่ ยัยตัวแสบแม่ของลูกเขาทำตัวก๋ากั่นซุกซนเกินกว่าคุณพ่อลูกสองอย่างเขาจะคาดเดาได้ มาคิดดูแล้วเขาไม่น่าให้เมียเด็กปิดอู่เลย ไม่งั้นแม่ตัวดีคงไม่ทำให้เขากระวนกระวายใจนั่งไม่ติดที่เหมือนหมาบ้าอยู่อย่างนี้ รู้งี้เสกเด็กน้อยน่ารักๆ เข้าท้องเมียซักครึ่งโหลก็ดี แม่เจ้าประคุณจะได้ไม่มีเวลาไปทำงานให้เขาต้องทนคิดถึงและโหยหาแทบคลั่งตลอดทั้งวัน เพราะไม่เคยห่างเมีย ก็แหงล่ะ…เขามันคนติดเมีย ก่อนหน้านี้ก็ทำตัวติดกันตลอด แถมยังต้องการเมียมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนไอ้โรคจิตบ้ากามคลั่งเซ็กส์ที่ไม่ได้เมกเลิฟกับเธอซักชั่วโมงมันจะลงแดงตาย จนต้องให้คนมาต่อเติมห้องนอนไว้ในห้องทำงานใหญ่ของท่านประธานบริษัท เพื่อสะดวกต่อการกินเมียตามแต่ใจปรารถนา แต่ไปๆ มาๆ แม่คุณกลับโวยวาย เบื่อที่ต้องมาทำงานกับเขาทุกวัน พร้อมกับร่ำร้องว่าอยากจะไปทำงานที่ตัวเองรักบ้าง คราแรกนั้นมาร์โคยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง แต่ที่สุดเขาก็แพ้ทางลูกอ้อนของแม่ยอดดวงใจ ผู้หญิงอะไรร้ายกาจชะมัด รู้ว่าเขาแพ้บทรุกเธอก็จัดมาให้เขารับชุด

“ถ้ายังไม่เลิกมารยาก็นอนนอกห้องนะคะสุดหล่อขา” แม่เจ้าประคุณว่าพลางจงใจเปลื้องผ้าออกจากกายเย้ายวนอย่างช้าๆ ด้วยลีลาของนางแมวยั่วสวาท บร๊ะเจ้า! เมียเขาเก่งขึ้นทุกวัน ไม่รู้ว่าแม่ตัวดีไปหัดมาจากไหน แต่ถูกใจผัวอย่างเขาชะมัด แล้วเรื่องอะไรจะยอมไปนอนนอกห้องวะ “ใครจะยอมไปนอนหนาวล่ะจ๊ะทูนหัว แก้มก็รู้ว่าพี่ติดเมียขนาดไหน” ยังไม่ทันจะขาดคำคนที่ประกาศว่าติดเมียก็ยกร่างสวยสะพรั่งมานั่งคร่อมบนตัก “อา…ชอบท่านี้ชะมัด” เขาคำรามเสียงหื่นๆ ชวนสยิว ก่อนจะจงใจแอ่นสะโพกส่งสัดส่วนที่เริ่มโป่งนูนเสียดสีกลางกายสาว ทั้งที่มีอาภรณ์ห่อหุ้มแต่โคตรได้อารมณ์ “อยากเป็นม้าหนุ่มเหรอคะ” เธอยั่วเย้าพลางส่งสายตาวิบวับ ก่อนจะวางมือนุ่มลงบนลาดไหล่กว้างทั้งสองข้าง แล้วโหย่งบั้นท้ายขึ้นถูไถหน้าขาแกร่ง ทำเอาเขาถึงกับครางซี๊ดอย่างกระสันซ่าน ถึงแม้จะอายมากแต่บุปผชาติก็ต้องรู้จักหัดที่จะเอาใจสามี เพื่อไม่ให้เขาเบื่อเธอ จนกลายเป็นข้ออ้างที่ต้องไปมีผู้หญิงคนอื่น อะไรที่จะทำให้ครอบครัวมีความสุข และชีวิตคู่ยืนยาวเธอก็พร้อมจะทำหมดแหละ “ยั่วผัวขนาดนี้ พรุ่งนี้คงเดินไม่ไหว” เสียงแหบพร่ากระซิบวาจาห่ามดิบชิดปากยื่นๆ นั่น ก่อนจะฉก