All Chapters of ดวงใจแสนเสน่หา: Chapter 91 - Chapter 100

ฟอด!!!พ่อหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์อาศัยทีเผลอช่วงที่แม่คนขี้งอนสะบัดหน้าใส่ กดจมูกลงบนแก้มนวลแบบเน้นๆ กว่าจะถอนจมูกออกไปจากแก้มหอมๆ นั่นได้ก็ต้องหักห้ามใจแล้วหักห้ามใจอีก กลิ่นกายเย้ายวนมันยั่วให้เขาไม่อยากแยกจาก ปรารถนาจะคลุกเคล้าคลอเคลียอยู่อย่างนี้ทั้งวันทั้งคืน หญิงสาวส่งค้อนให้คนฉวยโอกาสอย่างหมั่นไส้ ที่พอเห็นเธอไม่พูดด้วยเข้าหน่อยก็หันไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าตัวน้อยซึ่งยังไม่ประสา พูดคุยกับลูกเป็นตุเป็นตะ แถมยังมาขโมยหอมแก้มเธอได้หน้าตาเฉย ช่างหน้ามึนดีเสียจริงผู้ชายคนนี้ มาร์โคทนความน่ารักน่าชังไม่ไหว เกิดอาการมันเขี้ยวอย่างรุนแรง จึงโน้มหน้าไปหอมแก้มนวลอีกหนึ่งฟอด ใครจะไปทนไหวก็เวลาเมียเขาค้อนให้ออกจะน่าเอ็นดูขนาดนั้น “อื้อ…หอมจังเลยแม่ดอกไม้น้ำหอมของนายมาร์โค หอมชื่นใจอะไรอย่างนี้หือ…” พ่อเจ้าประคุณเอ่ยอย่างพออกพอใจในกลิ่นกายอันน่าหลงใหลของเธอ แถมมาร์โคยังใจชื้นขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า เมื่อเห็นเธอไม่แสดงท่าทีรังเกียจอย่างเช่นเคย และนั่นก็ทำให้เขาได้ใจก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอระหง พร้อมเอ่ยงึมงำชมความหวานหอมของเมียไม่ขาดปาก“บ้า! ถอยออกไปไกลๆ เค้าเลยนะ คนใจร้าย” มือบางทุบอกกว้างด้

“แล้วคุณทำไมต้องเรียกฉันแบบนั้นด้วยล่ะคะ?” ได้ยินอีกฝ่ายเรียกเธอด้วยสรรพนามแปลกๆ สาวเจ้าก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน และเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ก็กลิ่นตัวคุณหอมรัญจวนใจเหมือนกลิ่นดอกไม้แรกแย้ม ผมดมได้ไม่รู้เบื่อยังไงล่ะจ๊ะคนดี” เขาเฉลยด้วยเสียงหวานข้างใบหูบอบบาง จนคนที่ฟังคำอธิบายถึงกับเอียงอายกับคำเรียกขานที่พ่อของลูกเข้าใจตั้งให้ “เซี้ยวจริงๆ เลยคุณเนี่ย” บุปผชาติย่นจมูกใส่ด้วยความหมั่นไส้ปนขวยเขิน พร้อมทั้งกระเถิบตัวออกจากกายแกร่ง แต่เขาหายอมไม่“เซี้ยวแล้วรักไหมล่ะจ๊ะเบบี๋” ชายหนุ่มขยับเข้าไปกอดรัดร่างบางไว้แนบอก แล้วกระซิบกระซาบถามไถ่ข้างใบหูน้อยเสียงหวานหยด ก่อนจะระเรื่อยปากและจมูกลงไปคลอเคลียซอกคอหอมกรุ่น จากนั้นก็ปัดป่ายไปมาจนเธอซ่านสยิว“ไม่รู้ ไม่ชี้ ต้องรอดูพฤติกรรมก่อน ว่าน่ารักไหม” บุปผชาติโคลงศีรษะไปมาพร้อมทำแก้มป่อง ไม่ยอมตอบคำถามที่คนฟังอยากได้ยินจนใจจะขาด “อืม…ถ้างั้นต่อไปนี้ผมจะทำตัวน่ารัก จนคุณต้องรัก และผมก็จะได้ ‘รัก’ คุณตอบ” บอกเมียด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ตอนท้ายประโยคไม่วายทะลึ่งทะเล้นตามแบบฉบับนายมาร์โค“บ้า! คนหื่น คิดอยู่แต่เรื่องเดียว” มือเรียวฟาดเข้าที่อกแกร่งเ

คนตัวโตเดินเข้าประชิดร่างเปลือยเปล่าอันแสนเย้ายวนใจทางด้านหลัง แผ่นอกกำยำแนบชิดกับแผ่นหลังบอบบางที่มีอาการสั่นสะท้านนิดๆ จากนั้นพ่อเจ้าประคุณก็ก้มลงนาบริมฝีปากร้อนชื้นดูดเม้มที่ซอกคอขาวผ่อง ส่งผลให้แม่คนไม่ประสาถึงกับสะดุ้งเฮือก ก่อนจะเผยอปากครางแผ่วออกมา พอรู้ตัวว่าเผลอทำอะไรลงไปบุปผชาติก็รีบตะครุบปากตัวเองเอาไว้ ใบหน้างามแดงซ่านขึ้นทันตาเห็น “เอ่อ…แก้มว่าแก้มให้พี่มาร์คอาบก่อนดีกว่านะคะ” เสียงตะกุกตะกักบอกเขาด้วยสีหน้าแตกตื่น เตรียมก้าวขาออกจากห้องน้ำ หากไม่โดนอีกฝ่ายรั้งตัวไว้ในวงแขนซะก่อน หญิงสาวหาทางเลี่ยงเพราะรู้ว่าเขาต้องการอะไรจากตน ดูจากแววตาแพรวพราวคู่นั้นก็รู้ว่าชายหนุ่มไม่ถอยแน่หากยังไม่ได้ในสิ่งที่ปรารถนา “ไม่เอา ไม่ดีจ้ะ อาบพร้อมกันนี่แหละ เดี๋ยวพี่ถูหลังให้นะคะคนดี” คนเอาแต่ใจและหื่นกามกระซิบเสียงกระเส่าข้างใบหูน้อยของเมียรัก พยายามเกลี้ยกล่อมให้เธออาบน้ำกับตนอย่างสุดความสามารถ พูดเสร็จก็รีบช้อนแผ่นหลังบอบบางและข้อพับของคนที่ทำท่าจะค้านไปวางในอ่างทันที จัดให้เธอนั่งบนตักในท่าหันหน้าเข้าหากัน บุปผชาติใบหน้าแดงก่ำ เมื่อต้องมานั่งแนบชิดกันในสภาพที่เปลือยเปล่าเช่นนี้ แถ

“น่านะ…เดี๋ยวล้มในห้องน้ำ ให้พี่อาบให้น่ะดีแล้ว คนดีอย่าดื้อสิจ๊ะ” พ่อคนเจ้าเล่ห์หว่านล้อมเสียงอ่อนเสียงหวานให้เมียยอมคล้อยตาม โดยยกเอาเหตุผลที่เหมาะสมขึ้นมากล่าวอ้าง “ไม่เอา ปล่อยเค้านะคนบ้า” บุปผชาติยังไม่ยอมละความพยายามที่จะห้ามปรามง่ายๆคนห่างจากอกเมียมานานไม่สนใจเสียงประท้วงใดๆ รีบอุ้มแม่ยอดรักซึ่งถูกร้อยรัดอยู่ในวงแขนเข้าห้องน้ำทันที จากนั้นการอาบน้ำอันชุลมุนวุ่นวายก็อุบัติขึ้นในตอนสายของวัน คนตัวเล็กพยายามที่จะปัดป้อง ส่วนคนตัวโตก็พยายามที่จะตักตวงเอาความหอมหวาน เฝ้าเล้าโลมกายงดงามมากกว่าที่จะสนใจอาบน้ำ จนเธอหลงเคลิ้มและยอมร่วมมือกับสิ่งที่เขาพยายามหยิบยื่นให้ จากนั้นไม่นานเสียงครางกระเส่าก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย มาร์โคเฝ้าตักตวงดูดซับความหวานจากเมียเด็ก จนสาแก่ใจถึงได้ยอมอาบน้ำให้เธอแต่โดยดี จากนั้นทั้งคู่ก็พากันลงมาทานข้าวเช้า ซึ่งข้าวเช้าของพวกเขาคือตอนสายของวัน ฉะนั้นจึงไม่มีสองผู้เฒ่าร่วมโต๊ะด้วย ระหว่างทานข้าวชายหนุ่มก็จะคอยตักโน่นตักนี่ให้แม่ของลูกไม่ขาด จนบุปผชาติต้องปรามว่าพอแล้ว เขาถึงได้ยอมหันไปจัดการกับอาหารในจานของตัวเอง พอทานข้าวเสร็จ บุปผชาติก็กลับขึ้นห้องไปใส่ช

“หอมเลย! หอมเลย! หอมเลย!” เสียงเชียร์ให้เจ้าบ่าวหอมแก้มเจ้าสาวดังไปทั้งงาน สร้างความพอใจให้คนที่อยากจุมพิตเมียตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอปรากฏกายตรงบันได มาร์โคถึงกับฉีกยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจ คนตัวโตไม่พูดพร่ำทำเพลง ยิ้มใส่ตาภรรยาคนงาม แล้วรีบจรดริมฝีปากหยักลงมาหอมแก้มนวลปลั่งทั้งสองข้างด้วยความรักใคร่ เท่านั้นไม่พอพ่อคนเจ้าเล่ห์และหน้าไม่อายยังลากไล้ปากลงมาจุมพิตเจ้าสาวอย่างดูดดื่ม จนคนทั้งงานแซวด้วยความถูกอกถูกใจ “หอมเลย! หอมเลย! หอมเลย!” จากนั้นทุกคนก็หันมาเชียร์เจ้าสาวให้หอมเจ้าบ่าวคืนบ้าง ซึ่งคนตัวเล็กขี้อายก็ได้แต่กระมิดกระเมี้ยน เมื่อทนเสียงรบเร้าไม่ไหว จึงยื่นจมูกไปหอมแก้มสากเร็วๆ หนึ่งที แล้วก้มหน้างุด“รอให้ถึงคืนนี้ก่อนเถอะ จะฟัดให้หนำใจไปเลย” เขากระซิบชิดพวงแก้มสุกปลั่ง มองเมียสาวด้วยแววตากรุ้มกริ่มแฝงไปด้วยความปรารถนาล้วนๆ ยิ่งเห็นแม่ยอดรักหน้าแดงก่ำเขาก็ยิ่งพอใจ อยากจะอุ้มเธอไปเข้าหอซะเดี๋ยวนี้ คนอะไรน่ารักเป็นบ้า ยิ่งไม่ใส่แว่นแบบนี้เขายิ่งหลงใหลแววตากลมโตหวานซึ้งคู่นั้น จนอยากจะจับจ้องไม่คลาดคลา ยัยเฉิ่มของเขาสวยเหลือเกินวันนี้ สวยจนเขาไม่อยากให้ใครมอง “บ้า!” สาวน้อยทำ