ดวงใจแสนเสน่หา のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

ยิ่งบุปผชาติอยู่บ้านยิ่งเกิดความเบื่อหน่าย ช่วงนี้สามีออกไปคุยงานกับลูกค้าแทบทุกวัน ฉะนั้นว่าที่คุณแม่เลยต้องอยู่บ้านเพียงลำพัง เพราะมาร์โคไม่ยอมให้นั่งรถตะลอนๆ ไปด้วย เธอขอร้องอ้อนวอนเท่าไหร่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมใจอ่อนให้ไปด้วย ครั้นจะให้ไปช้อปปิ้งแก้เซ็งก็ไม่ชอบเพราะมันไม่ใช่แนวเธอ บุปผชาติจึงหันมาปลูกต้นไม้และอ่านหนังสือเรื่องการดูแลลูกเพื่อให้เวลาผ่านพ้นไปวันๆ แต่ทำอะไรซ้ำซากเดิมๆ ก็ทำให้คนอยู่เฉยไม่เป็นเกิดความเบื่อหน่าย หงุดหงิดรำคาญใจ ประจวบเหมาะกับทางบริษัทเก่าที่เธอยังมีสัญญาโทรมาถามไถ่ว่าจะร่วมในการทดลองเจ็ตลำใหม่หรือไม่ บุปผชาติจึงตอบไปว่าขอปรึกษาสามีก่อน แต่ในใจแอบหมายมาดว่ายังไงเธอก็ต้องไปเข้าร่วมภารกิจครั้งนี้ให้จงได้พอทานอาหารค่ำเสร็จ ว่าที่คุณแม่จอมอัจฉริยะก็เข้าไปนั่งเบียดกระแซะสามีอย่างอ้อนๆ ก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนไปหย่อนสะโพกงอนงามลงบนตักกว้าง แขนเรียวตวัดโอบลำคอหนา แล้วส่งสายตาหวานเยิ้มให้ จนคนมองชักอยากจะอุ้มไปขึ้นเตียงและรักให้สมใจ แต่ไอ้อาการแบบนี้มันผิดวิสัยเมียเขา ดังนั้นมาร์โคจึงได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ และรอดูว่าแม่ยอดรักจะพูดอะไรต่อไป“พี่มาร์คขา ให้แก้มกลับไป

“ครับ มันบอกให้ผมเอาของไปให้มัน ไม่งั้นมันจะฆ่าแก้มกับลูกครับ” มาร์โคเอ่ยบอกพี่ชายด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่เคยมีใครทำให้เขาคุมสติไม่ได้ขนาดนี้ แต่พอรู้ว่าเมียถูกลักพาตัวไป ตอนแรกมาร์โคแทบจะคิดอะไรไม่ออก สมองตื้อไปหมด “ใจเย็นๆ ไอ้มาร์ค เดี๋ยวพี่จะวางแผนตลบหลังมันเอง แต่ต้องให้แกทำทีเอาของไปให้มันก่อน” ได้ยินน้ำเสียงเป็นเดือดเป็นร้อนผู้เป็นพี่ชายก็เข้าใจในความรู้สึกของน้องชาย มาร์เวลจึงได้แต่พูดปลอบใจให้อีกฝ่ายสงบสติอารมณ์ จากนั้นก็สั่งให้ลูกน้องทำตามแผน เมื่อถึงเวลามาร์โคจึงขับรถไปยังที่นัดหมาย พอไปถึงก็เห็นชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่กระจายอยู่บริเวณโดยรอบ โดยมีไอ้หน้าโหดยืนคุมตัวเมียเขาไว้ สีหน้าของบุปผชาติดูอ่อนระโหยโรยแรง เธอกับลูกคงจะเหนื่อยและเพลียมาก “พี่มาร์ค!” เมื่อเห็นหน้าสามีบุปผชาติก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ก้าวขาตั้งท่าจะวิ่งไปหาอีกฝ่าย แต่มันก็ล็อกตัวเอาไว้ซะก่อน ทำให้เธอทำได้เพียงดิ้นรนขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง “แก้ม!” มาร์โคร้องเรียกภรรยาเสียงหลง ตาคมมองสำรวจร่างอวบอิ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วก็ต้องกัดฟันกำหมัดแน่น เมื่อเห็นหน้างามแดงเป็นปื้น มีรอยน

“ชิ จ้างให้ก็ไม่กลัวหรอกค่ะคุณป๋า ลุกให้ขึ้นก่อนเถอะตาแก่จอมหื่น คิคิ” คนท้องยักคิ้วท้าทายสามี พร้อมทั้งหัวเราะคิกคักอย่างซุกซน“ฮึ่ย…ฝากไว้ก่อนเถอะอีหนู หายเมื่อไหร่ป๋าจะฟัดให้ข้ามวันข้ามคืนไปเลย เอ๊ะ…หรือว่าจะออกกำลังกายแบบเบาๆ เปลี่ยนบรรยากาศบนเตียงคนไข้ดีนะ” มาร์โคแสร้งเลิกคิ้วถามภรรยา พร้อมทั้งขยำฟอนเฟ้นปทุมถันนุ่มหยุ่นเป็นจังหวะ แล้วจูบปากคนช่างจ้อเสียงดังสนั่น จ๊วบ!!!“บ้า!” บุปผชาติหน้าแดงแปร๊ด ก่อนจะรีบปัดมือกระด้างออกจากหน้าอกอิ่มพัลวัน“ฮึ่ม! คำก็แก่ สองคำก็บ้า เดี๋ยวผัวก็จับกดซะเลยนี่” มาร์โคแกล้งเอ็ดเสียงดังและขู่คนตัวเล็กให้ตื่นกลัว เขาก็แค่ล้อเล่นไปอย่างนั้นแหละ พอเอาเข้าจริงๆ ก็ไม่กล้าทำหรอก เพราะทำที่เตียงคนไข้คงไม่เหมาะ อีกอย่างหลังเขาก็ยังไม่หาย ยังรู้สึกปวดตุ้บๆ อยู่ รอให้หายก่อนเถอะพ่อจะฟัดให้หนำใจไปเลย คนหื่นได้แต่คิดอย่างครึ้มอกครึ้มใจ “ฮ้าว…ง่วงแล้วค่ะพี่มาร์ค เล่านิทานให้ฟังหน่อยสิคะ อยากนอนแต่ก็อยากฟังนิทานก่อนนอน จะได้หลับฝันดี” เห็นสามีขู่ด้วยดวงตาพราวระยับและหื่นห่ามก็ชักตื่นกลัว ว่าที่คุณแม่จึงรีบทำท่าอ้าปากหาวหวอดๆ แล้วยกหนังสือนิทานที่ตนเอามาอ่านกล

พอตกบ่ายมาร์โคก็พาคนท้องไปนั่งรับลมใต้ต้นไม้ใหญ่ที่สวนหลังบ้าน นอนหนุนตักเมียรัก แล้วอ่านหนังสือแม่เเละเด็กให้เธอกับลูกฟัง ไม่นานว่าที่คุณแม่ก็หาวจนน้ำตาเล็ด เขาจึงต้องเปลี่ยนตำแหน่งโดยการอุทิศตักให้ภรรยานอนหนุนและร้องเพลงกล่อมเธอกับลูกจนหลับไป มาร์โคเฝ้ามองคนหลับพริ้มด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ ค่อยๆ จับปอยผมที่โดนสายลมพัดผ่านมาปรกใบหน้างามขึ้นทัดหูให้อย่างแผ่วเบา เขามีความสุขนักที่ได้ร่วมใช้ชีวิต ใช้เวลาทุกวินาทีกับเมียและลูก ชายหนุ่มไม่เคยคิดที่จะเบื่อยัยเฉิ่มอย่างเธอเลย เพราะหัวใจของมาร์โคหยุดไว้ที่บุปผชาติตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน แล้วคืนนั้น เขาก็เร่งรัดให้คนขี้อายทำให้ตัวเองพอใจทันที ครั้นคนตัวเล็กเอาแต่กระมิดกระเมี้ยนไม่กล้าท่าเดียว มาร์โคจึงแกล้งขู่ว่าหากชักช้ากว่านี้ล่ะก็เขาจะยกเลิกข้อตกลงทั้งหมด บุปผชาติถึงได้ยอมสลัดผ้ามาแสดงบทนางแมวยั่วสวาทด้วยความไร้เดียงสา ทว่าถึงจะเป็นนางแมววัยกระเตาะเพิ่งฝึกหัดก็ทำให้กายแกร่งร้อนรุ่มได้อย่างน่าอัศจรรย์ จนมาร์โคพอใจเป็นอย่างมาก เมื่ออิ่มหนำสำราญแล้วก็ยังคงคลอเคลียแมวน้อยของเขาไม่ยอมห่าง “แก้มจ๋า เสร็จแล้วพี่ไปรับนะ” เมื่อหายเหนื่อยแล้ว

กลางดึกคืนหนึ่ง บุปผชาติปวดท้องอย่างรุนแรง ทั้งที่กำหนดคลอดคืออีกสามวันข้างหน้า“พี่มาร์ค พี่มาร์ค แก้มปวดท้องค่ะ” เธอปลุกสามีด้วยเสียงกระเส่า ใบหน้าบิดเบี้ยว เหงื่อเริ่มซึมออกมาตามไรผม“จะเข้าห้องน้ำใช่ไหมจ๊ะ มาพี่พาไป” คนเพิ่งงัวเงียได้สติ เมื่อได้ยินเสียงเมียเรียกก็รีบลุกขึ้นอย่างไม่เกี่ยงงอน ถามคนท้อง พร้อมทั้งกำลังจะอุ้มเธอไปเข้าห้องน้ำ “ไม่ใช่ค่ะ แก้มปวดท้องจะคลอดลูก” บุปผชาติส่ายหน้าปฏิเสธรัวเร็วจนผมกระจาย ความปวดเริ่มตีตื้นขึ้นมาเรื่อยๆ จนต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้ช่วยผ่อนคลาย แล้วรวบรวมเสียงตอบคำถามสามีอย่างยากลำบาก“ห๊ะ! แก้มจะคลอดจริงเหรอแก้ม พี่จะทำยังไงดี โอยคิดไม่ออก” พ่อตัวโตอุทานลั่น ยกมือกุมขมับ แล้วเดินวนไปมาด้วยความตื่นเต้นและสับสนอลหม่านในหัวสมอง เลยพลอยให้ทำอะไรไม่ถูก ทั้งที่ทุกอย่างก็อุตส่าห์ท่องจำไว้แล้ว แต่พอเอาเข้าจริงดันลืมหมดได้ซะนี่ “ใจเย็นๆ ค่ะพี่มาร์ค ไปเรียกคนเอารถออกค่ะ” กลายเป็นคนที่ร้องโอดโอยเมื่อกี้ที่ต้องเป็นคนเตือนสติ และบอกให้สามีทำสิ่งที่สมควรทำมากที่สุดในขณะนี้ ก่อนที่เธอจะขาดใจเพราะความทรมานที่กำลังวิ่งขึ้นมาจุกที่คอหอยซะก่อน ทำไมม