All Chapters of ดวงใจแสนเสน่หา: Chapter 81 - Chapter 90

ภายในห้องนอนของทายาทตระกูลดิลกรัตนกุล“ฮือ…ฮือ…ฮือ…”บุปผชาตินอนร้องไห้สะอึกสะอื้นกอดตัวเองด้วยความสับสนปนหวาดระแวง ว่ามาร์โคต้องการอะไรจากตนอีกถึงได้ตามมาถึงที่นี่ ทั้งที่เขาก็บอกชัดเจนว่าแค่เล่นๆ กับเธอ แล้วนี่จะตามมาราวีอะไรเธออีก แล้วเขารู้จักบ้านของเธอได้อย่างไร ความคิดมากมายและความกระวนกระวายในจิตใจประดังประเดเข้ามาจนเกิดอาการมวนท้อง ครั้นทนไม่ไหวก็ต้องวิ่งเข้าห้องน้ำไปโก่งคออาเจียน แต่ก็ไม่มีอะไรออกมาเลย เพราะทานข้าวไม่ค่อยได้ เมื่อกลับมาหย่อนสะโพกมนลงบนที่นอนด้วยความเหนื่อยอ่อนก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก… “แก้มจ๋า! แก้ม! เปิดประตูให้ผมหน่อยที่รัก” เสียงตะโกนหน้าห้องเต็มไปด้วยความเว้าวอน ชายหนุ่มอยากใกล้ชิดและกอดเธอใจแทบขาด แต่ดูเหมือนกว่าจะถึงวันนั้นเขาคงต้องใช้ความอดทนอีกมาก “ไม่! กลับไปเลยนะ! คนใจร้าย! ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ” บุปผชาติถึงกับสะดุ้งเฮือก เมื่อได้ยินเสียงของผู้ชายที่เธอไม่อาจลบเลือนจากหัวใจได้ ครั้นตั้งสติได้ก็ตะเบ็งเสียงขับไล่ทันที “แก้มจ๋า ได้โปรดเถอะทูนหัว” “ไปตายซะ!”“โธ่…คนดีอย่าไล่ผมเลย” มาร์โคยังคงเคาะประตูเรียกและอ้อนวอนให้เธ

“แล้วไหนล่ะคะ พี่สะใภ้คนสวยของแก้ม” บุปผชาติถามพลางเหลียวซ้ายแลขวาหากมลชนก ภรรยาของมานพ “คุณกิ๊บเขาไปเข้าห้องน้ำอยู่จ้ะ เดี๋ยวก็มา” เขาตอบคำถามน้อง พร้อมทั้งจ้องประตูทางออกของห้องน้ำตาไม่กะพริบ ที่ทำแบบนี้เพราะหากภรรยาท้องแก่ใกล้คลอดเดินออกมาเขาจะได้เข้าไปพยุง “งั้นเราไปนั่งรอตรงนั้นไหมคะ แก้มรู้สึกมึนๆ หัวยังไงก็ไม่รู้” แม่สาวจอมอัจฉริยะพยักพเยิดและชักชวนให้อีกฝ่ายไปนั่งรอคนที่ยังทำธุระส่วนตัวไม่เสร็จ ในบริเวณไม่ใกล้ไม่ไกลจากห้องน้ำหญิงมากนัก เพราะยืนนานๆ เธอชักรู้สึกหวิวๆ เหมือนจะเป็นลม จึงกลัวตัวเองจะล้มหัวฟาดพื้น“อ้าวเหรอ! งั้นมาเร็วมานั่งนี่…ค่อยๆ นะ” พอมานพได้ยินดังนั้นก็ตกอกตกใจ รีบพยุงร่างน้อยไปนั่งลงตรงเก้าอี้ด้วยท่าทางระมัดระวัง จนคนที่เฝ้าดูเหตุการณ์ทุกช็อตถึงกับคำรามห้าวต่ำ ร่ำๆ ว่าจะไปกระชากไอ้แมวขโมยออกไปจากร่างเมียเขา แล้วซัดมันซักหมัดสองหมัดโทษฐานที่เข้าใกล้เธอ เมื่อนั่งลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มานพก็ควานหายาดมในกระเป๋าถือใบเล็กของภรรยาสาว โชคดีที่เธอยังพกมันไว้ เหตุก็มาจากอาการแพ้ท้องที่ไม่ยอมหาย ทั้งที่อายุครรภ์ก็ล่วงเลยเข้าเดือนที่เจ็ดแล้ว กมลชนกยังรู้สึกเวียน

“ก็ทำอย่างนี้ไงล่ะเมียจ๋า” ใบหน้าดูเรียบเฉยติดจะบึ้งตึง แต่แววตากรุ้มกริ่มชอบกล พูดไม่ทันขาดคำเขาก็ฉกปากหยักลงมากระแทกริมฝีปากอิ่มเต็ม จุมพิตแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้คนที่โดนสั่งสอนตกใจตาค้าง เปิดโอกาสให้เขาได้สำรวจภายในโพรงปากหวานล้ำราวรวงผึ้ง พ่อตัวร้ายจูบเอาแต่ใจ กระแทกกระทั้นอย่างลงโทษ ทำให้เธอไร้การต่อต้านไปชั่วขณะ เมื่อสำนึกผิดชอบชั่วดีบังเกิด บุปผชาติก็พยายามใช้ลิ้นน้อยดันลิ้นสากระคายออกไป ทว่าทำอย่างนั้นยิ่งเป็นการเปิดโอกาสให้เขาได้ส่งลิ้นหนามาเกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นหวานฉ่ำได้อย่างถนัดถนี่ จากที่ตั้งใจจะกำราบกลายเป็นจุมพิตเร่าร้อนระคนอ่อนหวานผสานความโหยหาที่สั่งสมมายาวนาน จูบมาราธอนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหย่อนผ่อนปรนทำให้เธอแทบขาดใจ บุปผชาติจึงคิดจะกัดลิ้นเขา ด้วยสติที่หลงเหลือเพียงน้อยนิดผลักดันให้ปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง แต่ชายหนุ่มก็ถอยฉากออกมาก่อน เธอถึงได้เป็นอิสระ หายใจเข้าปอดสูดอากาศจนตัวโยน ใบหน้างามแดงก่ำ ปากบวมเจ่อ มองเขาตาขวางด้วยความไม่พอใจสุดขีด พร้อมทั้งยกมือขึ้นขยี้ปากด้วยท่าทางขยะแขยง “ฉันเกลียดคุณ! ฉันเกลียดคุณ! คนเลว!” เธอตะโกนด่าทอเสียงหอบกระเส่า “แต่ผมคิ

“แก้ม…คุณเป็นอะไรที่รัก ไหนขอผมดูซิว่าตัวร้อนไหม” เมื่อเห็นเมียตัวน้อยมีท่าทางแปลกๆ หน้าซีดเหงื่อแตกเขาก็ตกอกตกใจ เพราะคิดว่าเธออาจจะไม่สบาย ก่อนจะตั้งท่าเข้าไปประคองด้วยความเป็นห่วง“ถอยออกไปนะ อย่าได้บังอาจมาแตะต้องตัวฉันเป็นอันขาด” บุปผชาติหลับหูหลับตารวบรวมกำลังอันน้อยนิดขู่เสียงเขียว ทั้งที่ตัวเองยังรู้สึกมึนหัวอยู่ แต่ก็พยายามจะส่งเสียงไปกำราบอีกฝ่ายด้วยท่าทางขึงขัง เพราะเกรงว่าเขาจะเข้าใกล้มากไปกว่านี้ และที่สำคัญกลัวว่าตนจะไม่สามารถต้านทานเสน่ห์อันร้ายกาจได้ “โธ่เบบี๋ ทำไมใจร้ายกับผัวนัก” มาร์โคโอดครวญด้วยสีหน้าแทบจะสิ้นหวัง ขนาดยามเธอไม่สบายเช่นนี้ยังไม่คิดจะให้เขาช่วยเหลือ เมียเขาช่างใจแข็งนัก แล้วเมื่อไหร่เขาถึงจะได้กอดจูบและชื่นใจให้สมกับความถวิลหาที่สะสมมาเป็นเวลายาวนาน เป็นห่วงแม่ยอดรักก็เป็นห่วง แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเธอไม่ให้เขาเข้าใกล้ได้เลย ครั้นจะถือวิสาสะก็กลัวว่าเธอจะโมโหหนักเข้าไปอีก ฉิบหาย! นี่เขาออกลายกลัวเมียแล้วเหรอวะ “ฉันใจร้ายแค่นี้ มันยังไม่เท่าที่คุณทำไว้กับฉันหรอก…หลีกไป” คนที่เริ่มดีขึ้นนิดหน่อยกัดฟันต่อว่าเขาด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ก่อนจะผุดลุกขึ

เธอไม่ต้องการให้ลูกกำพร้าพ่อตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลก แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าสิ่งที่มาร์โคต้องการคือตนกับลูก หรือแค่ต้องการรับผิดชอบในสิ่งที่ผิดพลาด เพราะเขาไม่เคยยืนยันให้เธอได้มั่นใจว่าเขาต้องการเธอและรักเธอจริงๆ ว่าที่คุณแม่ติดอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองเป็นนานสองนาน พอรู้ตัวอีกทีก็ถึงเวลาอาหารเย็นเสียแล้ว เธอจึงพยุงกายลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา ก่อนจะลงมาทานข้าวด้วยท่าทางเนือยๆ บนโต๊ะอาหารค่ำวันนี้ ทุกคนต่างแย่งกันตักอาหารให้คนท้องยกใหญ่ จนเธอต้องปรามด้วยท่าทางพะอืดพะอม สาวน้อยไม่ได้อยากแตะของตรงหน้าเลยสักนิด แต่ก็ต้องฝืนกินอะไรเข้าไปบ้างเพื่อเจ้าตัวน้อย เพราะลูกเธอจึงพยายามละเลียดอาหารลงกระเพาะด้วยสีหน้าเหมือนกินยาขม สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ยกช้อนขึ้นจรดริมฝีปากฝืดเฝื่อน พร้อมยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองเบาๆ ทั้งสี่คนทานข้าวเย็นไปได้สักพัก สาวใช้ในบ้านก็มารายงานว่ามานพมาขอพบประมุขของบ้าน นายบริรักษ์จึงให้ไปเชิญชายหนุ่มมาร่วมโต๊ะอาหาร “คุณลุงสวัสดีครับ” ผู้มาใหม่เอ่ยทักทายอย่างสุภาพ พร้อมยกมือขึ้นไหว้ผู้อาวุโส ก่อนจะหันไปค้อมหัวให้กับบุรุษแปลกหน้าทั้งคู่อย่างรู้กาลเทศะ จากนั้