Todos os capítulos de เกิดใหม่ใต้รอยพันธะพิษ (Pistilverse+Omegaverse) | BL: Capítulo 61 - Capítulo 70

ความเงียบงันโรยตัวลงมาปกคลุมบรรยากาศภายในห้องนอนอีกครั้ง... หากเป็นเมื่อก่อน ความเงียบเช่นนี้คงสร้างความอึดอัดจนน่าประดักประเดิด แต่ในเวลานี้... ภายใต้อ้อมกอดที่ยังคงตระกองกอดกันไว้ มันกลับเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยมวลความรู้สึกบางอย่างที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ทั้งสองคนต่างสบตากันนิ่งงัน ไม่มีใครเอ่ยคำพูดใดออกมา ราวกับต่างฝ่ายต่างกำลังซึมซับช่วงเวลานี้ และปล่อยให้ความทรงจำของเหตุการณ์เร่าร้อนเมื่อคืนค่อย ๆ ไหลวนกลับเข้ามาในความคิด... ภาพสัมผัสที่แนบแน่น เสียงลมหายใจที่สอดประสาน... ทุกอย่างยังคงสดใหม่และชัดเจนเกินกว่าจะแสร้งทำเป็นลืม ทว่าเป็นน่านฟ้าที่เป็นฝ่ายขยับตัวทำลายความเงียบนั้นก่อน ด้วยการกระทำที่แสนจะเป็นธรรมชาติและอ่อนโยนที่สุดสำหรับเขา มือหนายกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า หลังมืออุ่นจัดวางทาบลงบนหน้าผากเนียนของคนในอ้อมแขนเบา ๆ เพื่อตรวจวัดอุณหภูมิร่างกาย “ตัวไม่ร้อนแล้ว...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแผ่วเบา น้ำเสียงยังคงติดความแหบพร่าเล็กน้อยจากการตื่นนอน น่านฟ้าค่อย ๆ ละมือกลับมา แต่สายตาคมคู่นั้นยังคงจดจ้องใบหน้าของคนพี่ด้วยความเป็นห่วง เ

“งั้นขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะคะ มิลกี้เป็นเพื่อนร่วมสาขา เพื่อนสนิทผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มของน่านฟ้ากับณคุณ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะพี่ ๆ” “ครับ” สายหมอกพยักหน้ารับแบบขอไปที ตักข้าวเข้าปาก สีหน้าบอกบุญไม่รับอย่างชัดเจน ส่วนเมฆินทร์เพียงแค่ยิ้มรับบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่สุภาพ... แต่ว่างเปล่า หลังจากแนะนำตัวเสร็จและได้รับเพียงรอยยิ้มการค้ากลับมา มิลกี้ก็หันเป้าหมายกลับมาโฟกัสที่คนนั่งข้าง ๆ น่านฟ้าอีกฝั่งทันที สายตาของเธอแปรเปลี่ยนเป็นแววตาห่วงใยที่ปรุงแต่งจนดูเกินจริง “ว่าแต่พี่ลมหนาว ยังรู้สึกไม่สบายอยู่เหรอคะ? ถึงได้ต้องมากับน่านฟ้าอีกแล้ว” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย แสดงออกทางสีหน้าชัดเจนจนเกินพอดีในความเป็นห่วง “ให้มิลกี้ช่วยแนะนำคุณหมอเก่ง ๆ ให้ไหมคะ พอดีคุณพ่อของมิลกี้ท่านเป็นอาจารย์หมอ ท่านน่าจะช่วยตรวจละเอียดให้ได้ พี่จะได้หายขาดสักที... จะได้ไม่ต้องรบกวนคนอื่นบ่อย ๆ” ประโยคหลังเธอจงใจลดเสียงลงให้ดูเกรงใจ แต่ความหมายที่ซ่อนอยู่นั้นชัดเจนจนคนฟังแทบจะสำลักความหวังดีอาบยาพิษ เมฆินทร์เพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก ภาพลักษณ์ที่เห็นกับนิสัยลึก ๆ ของผู้ห

หลังจากความลับเรื่องการหมั้นถูกเปิดเผย บรรยากาศที่เคยตึงเครียดและอึดอัดระหว่างเพื่อนสนิทก็มลายหายไปจนสิ้น ราวกับเมฆหมอกจาง ๆ ที่ถูกแสงอาทิตย์พัดพาไป เหลือทิ้งไว้เพียงความโล่งใจและความเข้าใจที่ก่อตัวขึ้นใหม่อย่างแน่นแฟ้น ริวที่หายจากอาการช็อกแล้ว เริ่มกลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ ราวกับจะเรียกสติ “โอ๊ย... กูจะเป็นลม มึงนะมึง! เล่นใหญ่ชิบหาย… บทจะเงียบก็เงียบกริบ บทจะเปิดก็เล่นระดับแกรนด์โอเพนนิ่งงานหมั้นเลยนะมึง!" “เบาๆ หน่อยไอ้ริว เดี๋ยวคนก็ได้ยินกันหมดหรอก” เจ้าจอมปรามเสียงดุ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มบาง ๆ อย่างโล่งอก เขามองหน้าเพื่อนด้วยสายตาที่อ่อนลง “แต่ก็ดีแล้วแหละ... ที่มึงมีคนดูแลดีขนาดนั้น พวกกูจะได้หมดห่วงสักที เห็นมึงป่วยออด ๆ แอด ๆ มาเป็นปี กูก็ใจคอไม่ดี กลัวกลับไปคิดสั้นอีก” “นั่นสิ” สายหมอกเสริมขึ้นบ้าง เขายืดตัวบิดขี้เกียจแก้เมื่อย “ทีนี้เวลามีใครมาถามกูเรื่องมึงกับไอ้น่านฟ้า กูจะได้ไม่ต้องมานั่งแต่งเรื่องโกหกจนหัวหมุน บอกแม่งไปเลยว่า ญาติผู้ใหญ่เขารู้จักกัน จบปิ๊ง!” เมฆินทร์มองดูเพื่อน ๆ

เมฆินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย... ‘อ้างเรื่องงานซ้อมเพื่อจะได้ถึงเนื้อถึงตัวสินะ... คราแรกที่เห็นคิดว่าเธอน่าจะเป็นคนเรียบร้อยน่ารัก แต่ในเวลานี้สงสัยต้องคิดใหม่ เพราะมันมีอะไรที่แสดงออกมาเยอะแยะจนผิดกับภาพลักษณ์ที่เห็นหลายอย่าง ต้องระวังเอาไว้หน่อยดีกว่า…’ “แพรว เดี๋ยวเรามานะ” เมฆินทร์หันไปบอกเพื่อนร่วมงาน “ขอไปจัดการบรีฟสคริปต์ให้น้อง ๆ แป๊บนึง หรือแพรวจะไปบรีฟคณะอื่น ๆ ก็ได้ แบ่งกันจะได้ไว” “โอเค… งั้นเราไปหาน้องฝั่งนั้นแล้วกัน” “อืม” ว่าจบร่างโปร่งเดินตรงเข้าไปหาเป้าหมายทันที ด้วยมาดของพิธีกรหลักที่ดูจริงจังและน่าเกรงขามสมฐานะรุ่นพี่ “ขอโทษนะครับน้อง ๆ” เสียงเรียบ ๆ แต่ทรงพลังทำให้มิลกี้ที่กำลังจะเอื้อมมือไปจัดผมให้น่านฟ้าชะงักค้าง เธอหันมามองด้วยความขัดใจ แต่พอเห็นว่าเป็นใครก็ระบายยิ้มกว้างทันที “อ้าว... พี่ลมหนาวเองหรอคะ มีอะไรหรือเปล่า?” “น่านฟ้า” เมฆินทร์ไม่รอให้บทสนทนายืดเยื้อ ไม่ตอบคำถามของมิลกี้ด้วยซ้ำ เขาหันไปคุยกับน่านฟ้าโดยตรง “สคริปต์รอบสัมภาษณ์เดี่ยวมีการปรับเปลี่ยน มีคำถามพิเศษด้วย เราพอจะว่างไ

หลังจากแยกย้ายกันที่หลังเวที เมฆินทร์กลับมาประจำตำแหน่งพิธีกรข้างเวที คอยรันคิวการซ้อมช่วงโค้งสุดท้าย ส่วนน่านฟ้าก็กลับเข้าไปยืนประจำจุดในแถวเดือนคณะ... แม้จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สายตาที่ลอบมองกันเป็นระยะนั้นกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิม...เป็นความอุ่นวาบที่รู้กันอยู่แค่สองคนบรรยากาศภายในหอประชุมมหาวิทยาลัยในช่วงบ่ายคล้อยอบอวลไปด้วยความร้อนจากแสงไฟสปอตไลต์ที่สาดส่องลงมายังเวทีเบื้องล่าง ผสมปนเปไปกับกลิ่นอายของการแข่งขันที่เริ่มเข้มข้นขึ้นทุกขณะ เสียงประกาศจากทีมงาน เสียงรองเท้าคัตชูที่กระทบพื้นเวที และเสียงเพลงจังหวะสนุกสนานที่คลอเบา ๆ สร้างความฮึกเหิมให้กับผู้เข้าประกวดทุกคนยกเว้นเพียงคนเดียว...น่านฟ้าในชุดนักศึกษาถูกระเบียบยืนสงบนิ่งอยู่ในแถวรอซ้อม รัศมีความเย็นชาแผ่ออกมารอบตัวจนเพื่อนต่างคณะแทบไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ จะมีก็แต่มิลกี้ ดาวคณะบริหารธุรกิจที่ยังคงยืนเกาะติดอยู่ข้างกายไม่ห่าง“น่านฟ้าคะ พรุ่งนี้มิลกี้ว่าเราน่าจะนัดซ้อมกันเพิ่มอีกนิดนะ มิลกี้กลัวคิวเดินยังไม่เป๊ะ แล้วก็เพลงที่ต้องร้องตอนประกวด มิลกี้ว่ามั