Lahat ng Kabanata ng เกิดใหม่ใต้รอยพันธะพิษ (Pistilverse+Omegaverse) | BL: Kabanata 21 - Kabanata 30

รถยนต์ของสายหมอกแล่นเข้ามาจอดเทียบที่ลานจอดรถของ คณะนิเทศศาสตร์ของมหาวิทยาลัยนานาชาติคิรินทร (Kirinthorn International University) มหาวิทยาลัยเอกชนชั้นนำที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งผลิตบุคลากรคุณภาพสูงและผู้ทรงอิทธิพลในหลากหลายวงการ ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจ, การเมือง, หรือวงการบันเทิง เรียกอีกชื่อหนึ่งเล่น ๆ ในโลกโซเชียลว่า มหาวิทยาลัยของคนดังทันทีที่ก้าวลงจากรถ เมฆินทร์ก็ต้องหยุดยืนนิ่งราวกับต้องมนต์สะกด เขาเคยไปมหาวิทยาลัยหลายแห่งในชีวิตก่อนเพื่อถ่ายงาน แต่ไม่มีที่ไหนให้ความรู้สึกพิเศษเท่าที่นี่เลยแม้แต่น้อย อาคารคณะที่สูงกว่าสิบชั้นถูกออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมแบบโมเดิร์น มีการใช้กระจกและโครงเหล็กที่ดูโปร่งสบายตา ผสมผสานกับพื้นที่สีเขียวที่แทรกตัวอยู่ทุกมุมอย่างลงตัวบรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยนักศึกษาที่ดูเหมือนจะหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น แต่ละคนมีสไตล์การแต่งตัวที่โดดเด่นและมีออร่าของความมั่นใจซึ่งบ่งบอกถึงสถานะทางสังคมที่ไม่ธรรมดาสายหมอกเองก็อยู่ในชุดลำลองแฟชั่นแบบจัดเต็มต่างกับเขาที่ใส่ชุดนักศึกษาเต็มยศ... เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงฝีเท้าที่ดังจอแจไปทั่วบริเวณ ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กลับม

การเดินทางกลับคอนโดในครั้งนี้แตกต่างจากวันแรกอย่างสิ้นเชิง แม้จะมีเพียงเขาสองคนในรถสปอร์ตคันหรูที่แล่นไปตามท้องถนนยามเย็น แต่เสียงเพลงบรรเลงคลอเบา ๆ จากเครื่องเสียงก็ช่วยลดความตึงเครียดลงไปได้มากเมฆินทร์พยายามจะชวนคุยเรื่องทั่วไปเพื่อทำลายความเงียบและสร้างความคุ้นเคย แต่มักจะรับคำตอบกลับมาเพียงสั้น ๆ อย่าง “ครับ” , “อืม” , หรือ “ไม่รู้สิครับ” เท่านั้น จนสุดท้ายเขาก็ยอมแพ้และหันไปสนใจวิวนอกหน้าต่างแทน แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าเริ่มส่องสว่างขึ้นทีละดวง สร้างภาพลักษณ์สมกับความเป็นเมืองที่ไม่เคยหลับใหล‘ต้องชวนคุยเรื่องอะไรล่ะ น่านฟ้าถึงจะพูดเยอะเหมือนสายหมอก เห็นชอบนิ่ง ๆ เงียบ ๆ แบบนี้ จะรู้จักตัวตนที่แท้จริงได้ยังไง’ เมฆินทร์แอบบ่นในใจพลางลอบมองเสี้ยวหน้าของคนขับ‘อาศัยแค่ความทรงจำของลมหนาวในวัยเด็กมาตีเนียนใช้ชีวิตด้วยกันแบบนี้คงไม่ได้มั้ง จะถูกสงสัยหรือจับได้ซะก่อน เมื่อวานก็เกือบแย่… ดีที่เอาเมฆินทร์การละครเข้าสู้ ใช้เรื่องฟื้นมาแล้วอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่อยากเป็นคนเดิมที่คิดแต่ถึงแต่อะไรเศร้า บลาๆๆ เก่งเหมือนกันนะเรา’ไม่นานนักรถก็แล่นมาถึงเขตคอนโดมิเนียมหรู พวกเขาเข้าสู่เพนต์เฮาส

เสียงฝีเท้าของน่านฟ้าหยุดชะงักลงที่หน้าประตูห้องนอนของคู่หมั้น เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นมาเกือบห้านาทีแล้ว มือหนายกขึ้นค้างไว้กลางอากาศ ลังเลว่าจะเคาะดีหรือไม่ ใจหนึ่งก็เป็นห่วงเพราะเห็นอีกฝ่ายเงียบหายไปนานผิดปกติ แต่อีกใจก็กลัวว่าจะเข้าไปก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวจนทำให้อีกฝ่ายอึดอัดโครม!เสียงกัมปนาทเหมือนของหนักกระแทกพื้นดังลั่นออกมาจากในห้อง ตามมาด้วยเสียงข้าวของแตกกระจาย น่านฟ้าสะดุ้งสุดตัว ความคิดเรื่องมารยาทหรือความเกรงใจถูกปัดทิ้งทันที มือหนากระชากลูกบิดประตูเปิดออกเต็มแรงก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปด้านในสภาพภายในห้องทำให้น่านฟ้าถึงกับตกใจห้องนอนในเวลานี้ โคมไฟหัวเตียงล้มคว่ำ แก้วน้ำร่วงตกลงบนพื้นพรม ร่างของเจ้าของห้องทรุดฮวบกองอยู่ข้างเตียงในสภาพที่ดูทุกข์ทรมานเมฆินทร์ในร่างลมหนาวนอนขดตัวงอ ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผากสั่นระริก เม็ดเหงื่อกาฬขนาดใหญ่ผุดพราวเต็มกรอบหน้าจนผมเปียกลู่แนบแก้ม มือเรียวจิกเกร็งลงบนพื้นพรมแน่นเพื่อระบายความเจ็บปวดไอเย็นพร้อมกลิ่นหอมเย็นยะเยือกของดอกอะโคไนต์ลอยฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้อง มันรุนแรงและเข้มข้นจนฉุนจมูก ไม่ใช่กลิ่นหอมละมุนอย่างที่เคยได้กลิ่น

เช้าวันใหม่... บรรยากาศที่คณะนิเทศศาสตร์ดูแปลกไปกว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่เมฆินทร์ก้าวเท้าเข้ามา เขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาหลายคู่จับจ้องอย่างเปิดเผย พร้อมกับเสียงซุบซิบที่ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ราวกับเสียงผึ้งแตกรัง“นั่นไง... ลมหนาว”“จริงเหรอวะ...ที่ว่าเขา...”“ไม่น่าเชื่อเลยนะ...”เสียงกระซิบกระซาบที่จับใจความได้บ้างไม่ได้บ้าง ครานี้มันไม่ใช่สายตาชื่นชมชื่นชอบ ไม่ใช่ความสงสารกับข่าวลือเก่า ๆ ที่ผ่านมา แต่มันเหมือนสายตายที่มีทั้งคำถาม ความสงสัย หรืออะไรอีกมากมาย ด้วยสัญชาตญาณของคนที่เคยอยู่ใต้แสงสปอตไลท์มาตลอดชีวิตทำงานรู้สึกได้เลยว่า ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ เขาลองกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างพิจารณา‘รอบนี้จะเกิดเรื่องอะไรอีกนะ...’แม้จะสงสัยอยู่ภายในใจ แต่เขาเลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจไปก่อน ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย แล้วเดินฝ่าวงล้อมสายตาเหล่านั้นไปยังโต๊ะประจำกลุ่มที่ตั้งอยู่ใต้ต้นจามจุรีใหญ่“ไอ้หนาว! ทางนี้!”เสียงเรียกของสายหมอกดึงเขาออกจากความวุ่นวายรอบด้าน เมื่อเดินไปถึงโต๊ะ เขาพบว่าเพื่อนทั้งสามคนกำลังมองด้วยสายตาที่เป็นกังวลอย่างปิดไม่มิด“พวกมึงเป็นอะไรกัน ทำหน้าเหมือนเห็นผี”

หลังจากกิจกรรมรับน้องจบลง เมฆินทร์เลือกที่จะกลับมาที่คอนโดก่อน โดยไม่ได้รอกลับพร้อมน่านฟ้าเพราะเห็นว่าทางฝั่งคณะบริหารยังคงวุ่นวายอยู่ความรู้สึกในวันนี้มันผสมปนเปกันไปหมด ทั้งเรื่องข่าวลือที่ยังคอยตามหลอกหลอน แม้จะพยายามไม่ใส่ใจ แต่มันก็เหมือนแมลงวันที่คอยบินตอมให้รำคาญใจไม่เลิก ไหนจะสายตาของผู้คน และความจริงที่ว่าลมหนาวคนเก่าต้องเผชิญกับอะไรมาบ้างเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูการแจ้งเตือนอีกครั้ง... ข้อความจากน่านฟ้าที่ส่งมาทิ้งไว้ทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาดในหัวใจข้อความเมื่อ 50 นาทีที่แล้ว[น่านฟ้า : ถึงห้องแล้วบอกด้วยนะครับ]ข้อความเมื่อ 15 นาทีที่แล้ว[น่านฟ้า : ทานข้าวเย็นหรือยังครับ][น่านฟ้า : ถ้ายังผมจะซื้อเข้าไป][น่านฟ้า : ผมใกล้เลิกแล้ว]ข้อความสั้น ๆ ที่ถูกส่งมาเป็นระยะ ไม่ได้ถี่ยิบจนน่ารำคาญ แต่กลับสม่ำเสมอและแฝงไปด้วยความใส่ใจ... เป็นความห่วงใยในแบบฉบับของน่านฟ้าที่มีการรักษาระยะห่าง ให้เกียรติ และไม่กดดันเมฆินทร์เผลอยิ้มออกมาบาง ๆ กับหน้าจอนั้น‘บทบาทคุณชายเย็นชา... เริ่มจะหลุดคาแรคเตอร์แล้วหรือเปล่านะ’เขาแอบคิดเล่น ๆ เพราะยังจำได้แม่นเมื่อครั้งที่เจอกันครั้งแรก แต่ดูในปัจจ