All Chapters of เกิดใหม่ใต้รอยพันธะพิษ (Pistilverse+Omegaverse) | BL: Chapter 41 - Chapter 50

                เมื่อกิจกรรมสุดท้ายจบลง พี่ภีมได้ประกาศผลคะแนนรวม และทีมของลมหนาวก็เป็นฝ่ายชนะไปอย่างเฉียดฉิว เสียงโห่ร้องและปรบมือดังขึ้นไปทั่วชายหาด        “เยี่ยมมากทุกคน!” พี่ภีมกล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง “วันนี้สนุกกันเต็มที่แล้วนะ เดี๋ยวได้เวลาพักผ่อนก่อนมื้อเย็น แล้วเจอกันใหม่ตอนทานอาหารค่ำที่ริมชายหาดที่ติดกับสวนดอกไม้นะครับ!”        ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน ลมหนาวเดินกลับห้องพร้อมสายหมอก ร่างกายรู้สึกเมื่อยล้า แต่จิตใจกลับปลอดโปร่งเป็นอย่างมาก                เมื่อถึงห้องพัก เขาขอดูภาพจากกล้องที่ทีมช่างภาพของสายหมอกได้ถ่ายไว้ พอเลื่อนดูภาพไปสักพัก... นิ้วเรียวก็ชะงักกึก        ภาพตรงหน้าคือรูปที่น่

                ในขณะเดียวกัน ที่ห้องพักอีกฝั่ง...        สายหมอกกำลังนั่งอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือหนากำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขึ้นข้อขาว ดวงตาเหม่อมองไปยังความมืดนอกหน้าต่างที่มองไม่เห็นอะไรนอกจากเงาสะท้อนของตัวเองที่มีสีหน้ากังวล        ความคิดของเขาวนเวียนอยู่กับเรื่องของ อลิสา และ ภาส...        เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ของลมหนาวกับภาสจบลงไม่สวยงามแค่ไหน... ภาพจำวันที่เพื่อนรักของเขาร้องไห้เจียนตาย ร่างกายซูบผอมจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม และดวงตาที่ไร้แววของความอยากมีชีวิตอยู่ ยังคงติดอยู่ในความทรงจำของสายหมอกไม่จางหาย การที่อลิสาภรรยาของภาสมาปรากฏตัวที่นี่ในฐานะเจ้าของสถานที่... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ๆ    &nbs

                กลางดึกริมชายหาด... คลื่นใต้น้ำลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้น และเตรียมซัดสาดทุกความสัมพันธ์ให้ปั่นป่วน        น่านฟ้าพุ่งทะยานไปยังสวนหย่อมด้วยความเร็วสุดกำลัง หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองศึก เสียงลมหายใจหอบถี่รัว แต่ในโสตประสาทกลับได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องของสัญชาตญาณที่สั่งให้เขาไปหาลมหนาวให้เร็วที่สุด        กลิ่นดอกอะโคไนต์ที่รุนแรงและชวนหลงใหลยิ่งกระตุ้นให้เลือดในกายเดือดพล่าน เขารู้สึกเหมือนถูกดึงดูดและผลักไสไปพร้อมกัน มันเป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงภัยคุกคามที่ไม่ควรอยู่ใกล้ลมหนาวที่สุด และเป็นกลิ่นหอมที่ชัดเจนแสดงถึงวิกฤติที่กำลังเกิดขึ้นกับคนรัก        เมื่อมาถึงสวนหย่อม... ภาพที่เห็นทำให้ร่างของน่านฟ้าชะงักกึก        ร่างของลมห

                เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้... แต่เสียงน้ำในห้องน้ำที่เงียบลงไปสักพักแล้ว ทำให้บรรยากาศภายในห้องนอนตกอยู่ในความเงียบสงัดที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ        ที่แน่ ๆ เมฆินทร์กำลังมุดอยู่ใต้ผ้าห่มโดยสมบูรณ์ ความรู้สึกอับอายที่ทำให้น่านฟ้าต้องเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำตีตื้นขึ้นมาจนหน้าไหม้ ไหนจะตัวเขาที่ตอนนี้ก็… ไม่ค่อยสงบเช่นกัน จะหนีกลับไปหาสายหมอกที่ห้องก็คิดว่าเดินเองไม่ไหวแน่นอน ทางเดียวที่ทำได้คงมีแต่ยอมรับชะตากรรมที่ตัวเองเป็นคนก่อ หรือไม่ก็แกล้งหลับให้ลงเพื่อเอาตัวรอดให้ได้        แกร๊ก...        เสียงปลดล็อกประตูห้องน้ำดังขึ้นทำลายความเงียบ น่านฟ้าเดินออกมาสวมใส่ชุดนอนด้วยสีหน้าที่ดูผ่อนคลายขึ้น เขามองไปยังเตียงนอนที่ตอนนี้มีเพียงก้อนผ้าห่มผืนหนาคลุมร่างกายของลมหนาวจนมิดชิด ก่อนจะเดินไปนั่ง

เมฆินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาน่านฟ้าทันที... ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อยด้วยกระแสอารมณ์ประหลาด มันไม่ใช่ความอับอายเพียงอย่างเดียว แต่เป็นความรู้สึกอบอุ่นระคนสับสนที่น่านฟ้าแสดงออกถึงความห่วงใยเขาอย่างเปิดเผยต่อหน้าคนอื่น เขามองเห็นแววตาแน่วแน่ของน่านฟ้าที่จับจ้องมาที่เขา ราวกับต้องการยืนยันว่าสิ่งที่พูดไปนั้นคือความจริงทุกประการ น่านฟ้าสังเกตเห็นปฏิกิริยาของลมหนาว ริมฝีปากของเขาคลี่ยิ้มบาง ๆ อย่างแทบมองไม่เห็น ทว่าในรอยยิ้มที่แสนหายากนั้นกลับแฝงด้วยความโล่งใจที่ถาโถมเข้ามาท่วมท้น เป็นสภาวะจิตใจที่ปลดล็อก เหมือนภาระหนักอึ้งถูกยกออกไป เมื่อลมหนาวดูเหมือนจะไม่ได้ปฏิเสธความห่วงใยนั้น "ก็จริงอย่างที่พี่สายหมอกว่าครับ" น่านฟ้าหันมาตอบสายหมอกเสียงเรียบ "แต่ผมก็จะดูแลพี่ลมหนาวอย่างเต็มที่ตามที่พูดไว้" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นราวกับคำสาบาน "งั้นตอนมึงไปทำกิจกรรมก็บอกกู เดี๋ยวกูมาดูอาการลมหนาวให้แทนถ้ากูว่าง" สายหมอกบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่ก็ยังคงความหนักแน่นในความเป็นห่วงเพื่อน เขารู้ดีว่าวันนี้มีกิจกรรมถ่ายทำวิดีโอแนะนำตัวดาว-เดือนคณะ ซึ่งเป็น