All Chapters of เกิดใหม่ใต้รอยพันธะพิษ (Pistilverse+Omegaverse) | BL: Chapter 51 - Chapter 60

              "โอ๊ยยยย!!"       เสียงร้องแหลมเล็กของมิลกี้ดังขึ้นทำลายทุกความวุ่นวายของกองถ่ายให้หันมาโฟกัสที่เธอเป็นจุดเดียว ส่วนน่านฟ้าก็หันไปมองตามสัญชาตญาณเช่นกัน       ภาพที่เห็นคือมิลกี้กำลังกุมนิ้วชี้ของตัวเองไว้แน่น ใบหน้าสวยหวานเหยเกด้วยความเจ็บปวด และมีหยดเลือดสีแดงสดเริ่มซึมออกมาจากปลายนิ้วของเธอ ไหลออกมาเยอะจนคนอื่น ๆ รีบวิ่งกรูเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว       "คัตเตอร์บาดน่ะค่ะ... สงสัยจะเผลอไปหน่อย" เธอบอกทีมงานที่รีบวิ่งเข้ามาดูด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดูน่าสงสารจับใจ       น่านฟ้าที่อยู่ใกล้ที่สุดวางกรรไกรในมือลงทันที แม้ในใจจะยังกังวลเรื่องลมหนาว แต่สัญชาตญาณของคนปกติก็ทำให้เขาต

                ในขณะเดียวกัน... ที่ห้องพักอีกฝั่ง ซึ่งตอนนี้กลายเป็นของสายหมอกและณคุณ บรรยากาศกลับคุกรุ่นไปด้วยความร้อนใจ        "มึงช่วยถามคนของมึงให้หน่อยได้ไหมวะไอ้ริว! ว่าช่วงสองสามวันนี้มีใครเห็นไอ้ภาสอยู่บนเกาะนี้บ้างรึเปล่า? หรือถามไปเลยว่ามันมากับเมียมันไหม... กูสังหรณ์ใจไม่ดีเลยจริง ๆ กลัวจะตามไอ้หนาวมามากกว่าตามเมีย"        สายหมอกกรอกเสียงที่เต็มไปด้วยความเครียดลงไปในโทรศัพท์ เขาเดินวนไปวนมาในห้องจนผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด        ณคุณที่นั่งอ่านเอกสารบางอย่างอยู่บนเตียงอย่างสงบ เงยหน้าขึ้นมามองท่าทีที่เหมือนหนูติดจั่นของรูมเมทจำเป็นด้วยแววตาเรียบเฉย ก่อนจะก้มลงไปสนใจหน้าจอแท็บเล็ตของตัวเองต่อ        สายหมอกพยายามให้ริวช่วยทุกวิถีทาง พูดคุยอยู่สักพักก่อนจะวางสายจากเพื่อนด้วยคว

                'บ้าน่า... ไม่ใช่ตอนนี้สิ...'        เขาข่มความเจ็บปวดไว้ พยายามหายใจให้เป็นปกติที่สุด        จนน่านฟ้าที่กำลังฟังมิลกี้พูดอยู่ จู่ ๆ จมูกของเขาก็ได้กลิ่นบางอย่าง...        มันคือกลิ่นหอมเย็นที่แฝงความอันตรายของดอกอะโคไนต์... กลิ่นที่เขาจำได้ขึ้นใจ!        สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที ร่างกายเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ แววตาที่เคยเรียบนิ่งฉายแววตื่นตระหนกขึ้นมาวูบหนึ่ง เขารีบหันขวับไปมองทางเตียงนอนที่บัดนี้เงียบกริบ        'พิษอะโคไนต์ของพี่ลมหนาวกลับมาแล้ว'        สัญชาตญาณแรกสั่งให้เขาลุกขึ้นแล้วพุ่งไปท

                เพียงเท่านั้น น่านฟ้าก็ดันร่างของลมหนาวให้นอนหงายราบไปกับพื้นเตียงอย่างนุ่มนวล เขาขึ้นไปคร่อมทับร่างนั้นไว้ ปลายนิ้วลากไล้ตั้งแต่ข้อมือบางจวบจนฝ่ามือทาบทับสอดประสานกันแน่น มืออีกข้างประคองใบหน้าที่เห่อร้อนพลางเกลี่ยไล้อย่างอ่อนโยน แล้วประทับจูบลงไปอีกครั้ง... จูบที่เต็มไปด้วยความรัก, ความปรารถนาที่จะปกป้อง, และคำสัญญาที่ไม่มีเสียง        เมฆินทร์ค่อย ๆ หลับตาลงเผยอริมฝีปากรับจูบจากน่านฟ้าอย่างเต็มใจ ซึมซับทุกสัมผัสที่เขารับรู้ได้ว่ามันทั้งอ่อนโยนและลึกซึ้ง แต่ความหอมหวานก็คงอยู่ได้ไม่นาน เขาวาดวงแขนขึ้นโอบรอบลำคอของน่านฟ้าพลางสอดมือเข้าใต้กลุ่มผม กดคนด้านบนให้จูบแนบแน่นมากขึ้น        ในขณะเดียวกันเป็นฝ่ายสอดเรียวลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดในโพรงปากอุ่น เร่งเร้าจังหวะจูบให้รุนแรงตามความต้องการของร่างกาย ยิ่งได้รับสัมผัสที่แนบแน่นและอุ่นร้อนจากคนน้องเหมือนเป็นยารักษาที่ช่วยบรรเทาความเจ็บป

                ค่ำคืนอันหนักหน่วงผ่านพ้นไป... แทนที่ด้วยแสงแรกของรุ่งอรุณที่ค่อย ๆ สาดส่องเข้ามาทางช่องว่างของผ้าม่าน        เสียงคลื่นลมที่เคยบ้าคลั่งในความรู้สึก บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเสียงขับกล่อมที่แผ่วเบาและสม่ำเสมอ แสงสีทองอ่อนละมุนอาบไล้ไปทั่วห้อง ขับไล่ความมืดมิดและความสับสนของราตรีกาลให้เลือนหาย เหลือทิ้งไว้เพียงความสงบและบรรยากาศของการเริ่มต้นใหม่อย่างแท้จริง        น่านฟ้าลืมตาขึ้นช้า ๆ เป็นคนแรก เขามองเห็นเพียงกลุ่มผมสีบลอนด์ทองที่ซบอยู่บนตัวเขาอย่างอ่อนแรง ลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนในอ้อมกอดบ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังหลับสนิทและไม่เจ็บปวดอีกต่อไป        มือหนาค่อย ๆ ยกขึ้นไปลูบกลุ่มผมนั้นอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุด ในใจของเขาเต็มไปด้วยความโล่งใจที่สามารถช่วยคนรักของเขาได้ เขารู้แล้วว่าการรักษาได้ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น... เมื่อเห็นว่าทุก