Lahat ng Kabanata ng ร้ายโจรกรรมรัก: Kabanata 51 - Kabanata 60

เส้นทางที่ค่อนข้างมืดมิด มีไฟบ้างเป็นระยะห่างๆ ไม่ทำให้สามารถเดาได้ว่าเธอกำลังจะถูกพาไปที่ใด ชาริสารู้สึกหายใจไม่คล่องเท่าไร ความวิตกบางอย่างทำให้หนาวเยือกขึ้นมาจากภายในอย่างบอกไม่ถูก แต่เธอไม่มีทางให้หนีได้เช่นกัน ทำได้เพียงรอชะตากรรมที่ปิลันธ์จะหยิบยื่นมาให้ และแม้จะเหนื่อยล้าจากงานมากแค่ไหนหญิงสาวก็ไม่กล้าปล่อยให้ความง่วงเข้ามาครอบงำ มือบางทั้งสองข้างกุมจิกแน่นเอาไว้ตลอดเวลากระทั่งรถหยุดลงในสถานที่หนึ่งซึ่งผ่านประตูใหญ่เข้ามาพักหนึ่ง ชาริสาเดาว่าคงเป็นบ้านชานเมืองหรือไม่ก็บ้านพักตากอากาศ คนมีเงินส่วนใหญ่จะมีบ้านของครอบครัวเอาไว้มาพักผ่อนเพื่อสัมผัสกับธรรมชาติในช่วงวันหยุด และที่นี่คงเป็นบ้านหลังใดหลังหนึ่งของตระกูลเชสเตอร์ เพราะเธอเห็นว่าปิลันธ์ขยับตัว ลืมตาขึ้นมาโทรคุยกับใครบางคนเพื่อให้มาเปิดประตูก่อนที่พวกเธอจะมาถึงหน้าประตูใหญ่ไม่กี่นาที“ลงมาสิ”ถึงไม่อยากลงสักนิดแต่ชาริสาก็จำต้องทำตาม เธอไปไหนไม่รอดแล้วเมื่อมาจนถึงที่นี่ร่างบางก้าวลงมายืนด้วยความสั่นสะท้านเพราะลมหนาวกลางดึก แล้วก็ถูกปิลันธ์คว้าแขนหมับทันที พอหันไปจะต่อว่าแต่เขาไม่ได้มองเธอ“เอารถไปได้เลยเจมส์ ฉันไม่ใช้”“แล

แน่นอนว่าตลอดยี่สิบเจ็ดปีที่ผ่านของชาริสา ไม่เคยมองว่าตนนั้นมีค่าแต่ก็ไม่ได้เคยดูถูกชีวิตของตัวเอง เธอไม่เคยน้อยเนื้อต่ำใจกับการเป็นเด็กกำพร้า ภูมิใจในงานจัดดอกไม้ของตัวเอง รักครอบครัวที่ไม่ใช่ครอบครัวแท้ๆ ของเธอ พอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่แม้ปิลันธ์ไม่ได้พูดตรงๆ ว่าชีวิตของเธอไม่มีคุณค่า ไม่มีราคา แต่การมองว่าความบริสุทธิ์เป็นสิ่งมีค่าเดียวที่เธอมี มันก็คือการดูถูกความเป็นคนของเธอ ดวงตาคู่สวยรื้นด้วยน้ำตาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่แม้จะพยายามบังคับตัวเองแค่ไหนก็ตาม“คุณอาจจะมองว่าคนจนๆ อย่างฉันก็มีแค่นี้ ใช่ค่ะ สำหรับผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างฉันมันก็คงสำคัญ เพราะสิ่งนี้มันควรจะเกิดขึ้นกับคนที่รัก ไม่ใช่กับใครก็ไม่รู้”ดวงตาคู่คมวาววาบขึ้นมาชั่วขณะหลังได้ยินประโยคนั้น ปิลันธ์จ้องคนที่พูดเสียงสั่นแต่ยังทำกล้ามาปากเก่งกับเขาแล้วโน้มมาข้างหน้าเล็กน้อยก่อนจะบอกเสียงดุ“ฉันเป็นเจ้าของชีวิตเธอ”คนที่กำลังรู้สึกเจ็บกับการดูถูกราวกับโดนเหยียบย่ำซ้ำลงมา น้ำตาไหลลงอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว“เธอเป็นของฉัน”ปิลันธ์ยังพูดต่อแม้จะเห็นดวงตาคู่สวยเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา บางสิ่งบางอย่างในนั้นบอกว่าเจ้าของมันกำลังแหลกลาญ ชา

“นี่หล่อนเป็นใคร เข้ามาในสวนของฉันได้ยังไง”เสียงแว้ดแว่วเขามาในโสตประสาททำให้คนที่นอนหลับสนิททั้งคืนรู้สึกตัว คืนที่ผ่านมาแตกต่างจากคืนแรกที่เขามีชาริสาอยู่ข้างกายโดยชิ้นเชิง เพราะปิลันธ์หลับสบายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนด้วยซ้ำ“นี่หล่อนกล้าเด็ดดอกไม้ในสวนฉันอย่างนั้นเหรอ”“เปล่าค่ะ”เสียงแว่วด้านนอกทำให้ร่างกำยำรีบผลุดลุกขึ้น ลืมความสงบเมื่อคืนไปทันทีเพราะเสียงนั้นเป็นเสียงที่เขาไม่อยากได้ยินที่สุดแม่เลี้ยงเขามาที่นี่ได้ยังไง พี่ชายเขาบอกว่าปีนี้จะอยู่ที่บ้านนี่นา แล้วทำไมอยู่ๆ ถึงมาที่บ้านพักตากอากาศนี่เสียงเล็กอีกเสียงเป็นชาริสาอย่างไม่ต้องสงสัย ปิลันธ์รู้สึกถึงหายนะในทันที ชายหนุ่มรีบตรงออกไปยังสวนดอกไม้ทางระเบียงห้องของตัวเอง มองเห็นทั้งสองคนไกลออกไป ขายาวก้าวพรวดอย่างรวดเร็วไม่ทันไรก็ถึงกลางสวน“มาพอดีเลย”คุณเอมิเลียมองเห็นปิลันธ์ ส่วนชาริสาหันหลังให้ หญิงสาวยังไม่ทันได้หันมองชายหนุ่มก็ฉุดแขนเธอให้ไปอยู่ด้านหลังเขา และเป็นคนเผชิญหน้ากับแม่เลี้ยงด้วยตัวเอง ขณะเดียวกันก็รับรู้ได้ว่าคนตัวเล็กกำลังตัวสั่นนิดๆ มือบางเย็นเฉียบ“นี่คนของเธอสินะ”“ครับ”“กล้าดียังไงถึงพาผู้หญิงมากกในบ้า

“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม”คุณเอมิเลียนั่งรอลูกชายสุดที่รักอยู่บนโต๊ะอาหาร ชายหนุ่มเดินมานั่งลงด้านข้างพร้อมตอบคำถาม“ครับ”“งั้นก็ดี อย่าลืมโทรไปบอกคนที่ดูแลบ้านของลูกให้จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยล่ะ”“ผมโทรไปบอกให้ทำความสะอาดกับเตรียมอาหารแล้วล่ะครับ”ผู้เป็นแม่พยักหน้ารับ ก่อนจะเริ่มบ่น“น้องชายเรานับวันจะยิ่งก้าวร้าว ไม่เห็นหัวแม่เลยสักนิด”“เลียมไม่ได้คิดถึงขนาดนั้นหรอกครับ”“เชอะ น้อยไปสิ”เมื่อได้ยินลูกชายปกป้องน้องคุณเอมิเลียก็สะบัดเสียงอย่างไม่พอใจ“แม่ก็พูดดีๆ กับเขาเหมือนที่แสดงออกว่าเป็นห่วงเขาเวลาอยู่กับผมบ้างสิครับ เลียมจะได้อ่อนลงบ้าง”“ห่วงอะไรกัน เด็กนอกคอกแบบนั้นใครจะไปสนใจ”เอียนไม่อยากเถียงกับผู้เป็นแม่จึงได้แต่เงียบไป เขารู้ดีว่ามารดาของตนไม่ได้เกลียดลูกเลี้ยง เมื่อก่อนตอนที่ปิลันธ์ถูกส่งตัวมาท่านอาจจะไม่ชอบใจ ขวางหูขวางตาตามนิสัยหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรี เพราะพ่อเขาเลือกแม่ของปิลันธ์ แต่เมื่อสูญเสียพ่อของเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ ท่านก็เริ่มหันมาให้ความใส่ใจปิลันธ์อยู่ห่างๆ ตั้งใจจะดูแลลูกชายอีกคนของสามีให้ดีแทนคนที่จากไปปิลันธ์สำหรับมารดาของเขาแล้ว แม้ไม่รักแต่ก็ไม่ได้เกลี

ฝนยังพรำลงมาบางเบา เบธเอาเสื้อผ้ามาให้ชาริสาห้าชุดให้หญิงสาวเลือกแถมยังมีชุดชั้นในใหม่ยังไม่ใช้มาให้ด้วย จากนั้นก็ทำอาหารเอาไว้ โจแอลเองก็มาดูแลความเรียบร้อยในช่วงค่ำจากนั้นทั้งสองก็กลับไปหลังมื้อเย็นชาริสาเก็บล้างทำความสะอาดด้วยตัวเองแม้ปิลันธ์จะบอกว่าทิ้งเอาไว้ให้เบธล้างพรุ่งนี้ก็ได้ แต่หญิงสาวทำจนเป็นปกติแล้วในเมื่อทำอาหารไม่เก่งเธอก็ชวยทำความสะอาดภาชนะมาโดยตลอด ชายหนุ่มไม่อยากขัดใจให้ขุ่นเคืองจึงตามใจ“เอ่อ คือ...ฉัน”เสียงอ้ำอึ้งของหญิงสาวหยุดเขาเอาไว้ ก็เห็นอีกฝ่ายมองเขาขณะยืนกุมมือสีหน้าไม่สบายใจ“พูดมาเถอะ”“ฉันขอคุยกับเพื่อนได้ไหมคะ ฉันหายมาวันหนึ่งแล้ว ถ้าไม่ติดต่อไปมิ้นท์ต้องเป็นห่วงมากแน่”“อืม ตามใจสิ”ปิลันธ์หยิบมือถือของตนเองขึ้นมาเพราะของหญิงสาวเขาเอาใส่กระเป๋าเดินทางไว้“จำเบอร์ได้ไหม”“ได้ค่ะ”เขาปลดล็อกก่อนจะยื่นให้ เห็นใบหน้าเล็กดูแจ่มใสขึ้นก็อดเลื่อนไปลูบแก้มใสด้วยความเอ็นดูไม่ได้“งั้นฉันไปอาบน้ำรอนะ”ทิ้งคำพูดให้อีกฝ่ายหน้าร้อนผ่าวแล้วร่างสูงก็เดินจากไป ชาริสาก้มลงมองโทรศัพท์สุดหรูในมือแล้วก็เห็นว่าหน้าที่เพิ่งปลดล็อกค้างอยู่ที่รูปภาพ เหมือนเจ้าของเครื่องจะถ่าย