Lahat ng Kabanata ng ร้ายโจรกรรมรัก: Kabanata 41 - Kabanata 50

ชาริสาพลิกตัวเมื่อได้ยินเสียงน่ารำคาญที่ดังขึ้นไม่ห่างนัก แต่สำนึกก็บอกตัวเองว่าเธออยู่ในที่ไม่เหมาะสมหญิงสาวจึงลืมตาขึ้นทันที มือบางยื่นไปปิดต้นเหตุของเสียงแล้วก็เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาห้านาฬิกา เธอรีบกวาดตามองบนเตียงที่ตัวเองนอนอยู่แล้วก็ไม่เห็นใครอื่น หญิงสาวหลับตาลงเพราะร่างกายที่ร้าวระบมจากการถูกทำร้าย อยากนอนต่อทว่าในหัวกลับนึกถึงเพื่อนขึ้นมาทำให้ต้องรีบผวาลุกขึ้นแม้จะเจ็บปวดไปทั้งตัวก็ตามร่างเล็กลงจากเตียงแล้วเดินไปที่ประตูห้องนอนถึงจะไม่ค่อยถนัดนักก็ตาม เพื่อดูว่าชายหนุ่มอยู่ข้างนอกหรือไม่แล้วก็ได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำ หญิงสาวรีบหมุนตัวกลับเข้ามามองหาเสื้อผ้าของตัวเองเพราะตอนนี้เธอมีเพียงเสื้อเชิ้ตของเขากับชั้นในด้านในเท่านั้น ทว่าในเมื่อหาไม่เจอจึงตรงไปยังตู้เสื้อผ้าตัดสินใจหยิบกางเกงตัวหนึ่งของชายหนุ่มออกมาใส่ ถึงจะทั้งโคร่งและใหญ่เกินไปแต่เมื่อเห็นเข็มขัดอยู่ในนั้นด้วยก็เลยจัดการเอามารัดเอวในขณะเดียวกันก็รีบพาตัวเองออกไปจากห้องนี้ด้วยออกจากห้องนอนมาแล้วก็อดมองไปยังห้องน้ำอย่างระแวงไม่ได้กลัวว่าปิลันธ์จะออกมาเห็นเข้าพอดี“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ”หญิงสาวกระซิบบอกคนที่น่าจะกำ

แม้สิ่งที่ลูยส์บอกจะทำให้เอียนเริ่มกังวลขึ้นมา แต่เขาก็ยังแสดงความเฉยชาออกมาได้แล้วพยักหน้าเบาๆ ให้เหมือนกับว่าลูยส์เป็นคนเตือนความจำให้เขา“เธออยู่ในกลุ่มนั้น แต่เธออาจจะไม่ได้ทำอะไร เพราะเราไม่เห็นหน้าคนที่เข้าห้องคุณนะครับ”“พวกเดียวกัน มาด้วยกัน”เสียงคนพูดดูแคลนแถมยังเข้มขึ้นอีกเท่าตัวจนสังเกตได้ เอียนกำลังเค้นความคิดอย่างหนักว่าเขาต้องจัดการอย่างไรให้ผู้หญิงคนนี้ปลอดภัย และเดาจากความรู้สึกได้ว่าหวังหมิงคิดตรงกันข้าม“แต่คุณไม่ควรทำกับเธอถึงขนาดนี้ คุณบอกผมเองว่าในห้องไม่มีอะไรหาย...”“แล้วถ้าเป็นคุณ คุณจะให้ทำยังไงล่ะคุณเชสเตอร์ ไหนลองบอกมาหน่อยสิ”เอียนอึ้งเมื่อถูกถามกลับ ถึงจะยังเก็บสีหน้าได้ดีแต่เขาก็พูดไม่ออกไปชั่วครู่“แล้วอีกอย่างตอนที่คนของผมพามา สภาพเธอก็แย่อยู่แล้ว ถึงคนของผมอาจจะใช้ความรุนแรงบ้างกว่าจะเอาตัวเธอมาได้แบบเงียบๆ โดยไม่ให้วุ่นวายจนแขกของคุณได้ยินหรือสงสัยเข้า แต่ร่องรอยพวกนี้ดูก็รู้ว่ามันไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้น”เป็นครั้งแรกที่เอียนหลุดอาการนิ่งงันออกมาให้เห็น ถ้าแผลและรอยบนหน้าและเนื้อตัวของหญิงสาวไม่ใช่เพราะคนของหวังหมิงก็ต้องหมายความว่าเป็นฝีมือคนของเขา!ไม่

“ปล่อยพวกเรานะ ปล่อย!”เสียงดังโวยวายค่อยๆ เข้ามาใกล้หน้าห้องเรื่อยๆ เรียกความสนใจของวิเวียนกับมินตรา สองสาวขยับไปหน้าห้องทันทีเพราะจำได้ว่าเป็นเสียงของอาทิตยา เมื่อเปิดประตูออกก็เห็นคนของเดเมียนที่เฝ้าอยู่หน้าห้อง และคนของเอียนที่กำลังพาเพื่อนของพวกเธอกลับมาโดยไม่มีชาริสา“เกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกคุณต้องทำกับเพื่อนฉันแบบนี้”วิเวียนถามขึ้นทันที ขณะที่เจมส์กับคนของเขาไม่ได้ตอบคำถามแต่พยายามรั้งทั้งอาทิตยาและเพียงขวัญให้เข้ามาในห้อง ก่อนจะปล่อยตัวแล้วกลับออกไปโดยรีบปิดประตูทันทีอาทิตยารีบกลับไปที่ประตูแต่ก็ไม่ทันแล้วจึงทำได้เพียงแค่ทุบแล้วบอกให้คนข้างนอกเปิด“มีเรื่องอะไรกันน่ะพาย ซัน แล้วริสาล่ะ”สีหน้าของเพียงขวัญซีดและดูกังวลเมื่อหันมาตอบวิเวียน“เรารู้มาว่าริสาน่าจะอยู่ที่สระว่ายน้ำชั้นสาม แต่พอลงไปที่นั่นก็ได้ยินเสียง...ปืน”เสียงหวานเบาลงทำเอาคนฟังใจหายไปตามๆ กัน“ปืนเหรอ...”วิเวียนถามซ้ำน้ำเสียงห่อเหี่ยว ขณะที่มินตราใบหน้าซีดเผือด“เราได้ยินแค่นั้น พวกเขาไม่ให้เราเข้าไป แต่พามาที่นี่แทน”เป็นอาทิตยาที่หันมาเล่าให้ฟังต่อจนจบวิเวียนพุ่งตรงไปยังประตูแล้วทุบเสียงดัง“นี่เปิดปะตูนะ บอ

เพียงขวัญถึงกับถอยไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เพราะรู้สึกว่าตนทรงตัวไม่อยู่หลังจากได้ยินคำบอกเล่าของเอียน ก่อนจะค่อยๆ น้ำตาไหลพรากออกมา มือบางสองข้างยกขึ้นปิดหน้าเสียใจอย่างที่สุด ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องร้ายขนาดนี้กับชาริสา“โธ่...ริสา”เอียนมองคนที่ก้มลงปล่อยโฮอย่างทำอะไรไม่ถูกไปชั่วอึดใจ ไม่คิดว่าจะเจอปฏิกิริยาแบบนี้ เขาคิดว่าเธอคงเสียใจแต่คิดไม่ถึงว่าหญิงสาวจะมีท่าทางรับไม่ไหวขนาดนี้ กระทั่งครู่หนึ่งชายหนุ่มจึงนึกขึ้นมาได้ว่าตนต้องทำอะไรสักอย่างเลยเดินไปนั่งลงข้างๆ“อย่างที่ผมบอก น้องผมพาเพื่อนคุณไปโรงพยาบาลแล้ว ทำใจให้สบายไว้ก่อนอย่าเพิ่งคิดมากเลย”หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองคนพูดปลอบ จมูกและตาแดงก่ำจากการร้องไห้หนัก“พายสงสารริสา ริสาไม่รู้อะไรเลย วีแค่ให้ตามน้องชายคุณ โดนพวกคุณจับมา แล้วอยู่ๆ ก็มาโดนยิงแบบนี้อีก อีกอย่างถ้าวีรู้เข้าล่ะก็คง...”เพียงขวัญไม่อยากพูดต่อว่าวิเวียนจะเจ็บปวดเสียใจและโทษตัวเองมากแค่ไหน มันเป็นปัญหาภายในของพวกเธอเอง พูดไปเอียนก็คงไม่เข้าใจ เพราะสำหรับเขาแล้วสิ่งที่พวกเธอทำยังไงก็เป็นเรื่องผิด ถ้าจะมีใครต้องมาเจ็บตัวกับเรื่องนี้ก็เป็นเพราะพวกเธอเลือกทางเดินเอง คิดแ

เช้าวันใหม่ กว่าปิลันธ์จะผละจากงานแล้วเดินทางมาถึงโรงพยาบาลก็เกือบจะครึ่งวันเข้าไปแล้ว ชายหนุ่มมายังห้องไอซียูทันที แต่ไม่พบใครอยู่หน้าห้องแล้วก็เพิ่งนึกได้ว่าเขาลืมสอบถามหน้าเคานเตอร์เผื่อว่าชาริสาจะออกมาจากห้องไอซียูแล้วและยังไม่ได้ติอต่อเจมส์ แต่หมอนั่นบอกกับเขาว่าถ้าชาริสาอาการดีขึ้นจะโทรบอกเขา ทว่ากลับไม่มีสายจากเจมส์ เท่ากับว่าหญิงสาวน่าจะยังอยู่ข้างใน ในขณะที่เขากำลังจะล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเจมส์พยาบาลคนหนึ่งก็ออกมาจากห้อง ชายหนุ่มจึงเข้าไปสอบถาม“ขอโทษครับ ผู้หญิงที่ถูกยิงแล้วต้องผ่าตัดเมื่อวานยังอยู่ในไอซียูหรือเปล่า”พยาบาลมีสีหน้าครุ่นคิดชั่วครู่ก่อนจะตอบกลับมาพร้อมส่ายหน้า“ไม่อยู่แล้วค่ะ”“ไม่อยู่? ไปไหน? ห้องพักฟื้นเหรอ”“ไม่ใช่ค่ะ ญาติทำเรื่องขอส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลอื่นน่ะค่ะ”“ได้ยังไง อาการเธอไม่ดีนี่นา ทำไมหมออนุญาต”ปิลันธ์ซักเสียงเข้มอย่างไม่พอใจ ทำเอาพยาบาลมีสีหน้าเลิ่กลั่ก“เอ่อ คุณหมออนุญาตค่ะ ดิฉันไม่ทราบเหตุผล”“ทำแบบนี้ได้ยังไง หมอไม่เซฟคนไข้แบบนี้ได้ยังไง”ชายหนุ่มโวยวายทำเอาพยาบาลทำหน้าไม่ถูก เธอเป็นแค่พยาบาลธรรมดาไม่ใช่ระดับหัวหน้าและไม่อยู่ในตำแหน่งท